«Έχουμε πραγματικά μια ακραία έκφραση βίας, ακραία με δυο τρόπους. Ακραία γιατί ήταν σωματικά πολύ ακραία και επικίνδυνη και ακραία γιατί απευθύνεται ουσιαστικά στην ελευθερία έκφρασης ιδεών στα πανεπιστήμια και έμμεσα στη δημοκρατία μας. Και αυτό είναι πολύ φοβιστικό» τόνισε η πανεπιστημιακός, ανεξάρτητη βουλευτής Αθήνα Λινού μιλώντας στο Πρώτο Πρόγραμμα 91,6 και 105,8 και στην εκπομπή «Πρωινές Διαδρομές στο Πρώτο» με τον Βασίλη Αδαμόπουλο και την Μαρία Γεωργίου για την επίθεση κουκουλοφόρων σε εκδήλωση στη Νομική.
«Τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα πίστευαν ότι λύσανε το θέμα της βίας κατά των ιδεών, κατά της έκφρασης των ανθρώπων με τη νομοθεσία για το άσυλο στα πανεπιστήμια. Δυστυχώς το πρόβλημα είναι παγκόσμιο και είναι παγκόσμιο ζήτημα και για το επίπεδο της βίας σε όλες τις ηλικίες και στις νεότερες ηλικίες και για την επιθετικότητα ακόμα και κυβερνήσεων εναντίον της ελεύθερης έκφρασης ιδεών στα πανεπιστήμια. Αναφέρομαι στην Αμερική και στην αντιπαράθεση, ακόμα λεκτική αντιπαράθεση μεταξύ όλων των κύριων πανεπιστημίων της Αμερικής και μάλιστα την πρόσφατη αντιπαράθεση μεταξύ Χάρβαρντ και κυβέρνησης Τραμπ. Αυτό είναι πάρα πολύ επικίνδυνο» συνέχισε η κ. Λινού.
Αυτή η έκφραση της βίας είναι απλώς η κορυφή ενός παγόβουνου, σημείωσε και ανέφερε ότι ήδη πριν τρία χρόνια η Παγκόσμια Τράπεζα εξέδωσε μια ολόκληρη έκθεση στην οποία αναδείχθηκε ότι η βία στα σχολεία και γύρω απ’ τα σχολεία κοστίζει στην ανθρωπότητα 11 τρις, στοιχείο που η κ. Λινού έχει αναφέρει και στη Βουλή.
«Δεν είναι κάτι που λύνεται εύκολα και υπάρχουν και προτάσεις για μεθόδους, για καλλιέργεια του σεβασμού στον άνθρωπο, του σεβασμού στην έκφραση ιδεών, στην ποιότητα της σχέσης των ανθρώπων. Υπάρχουν μέθοδοι από την προσχολική ηλικία που πρέπει να εφαρμόζονται για να μαθαίνουν όλοι οι άνθρωποι να σέβονται την άποψη του άλλου και να μην εκφράζονται με σοβαρή βία, ήδη από το προνήπιο. Στη χώρα μας προσπαθήσαμε να λύσουμε το πρόβλημα με νομοθεσία και αυστηροποίηση της νομοθεσίας και κινδυνεύουμε αυτό το πολύ σοβαρό πρόβλημα και θα είναι έγκλημα αν γίνει αυτό, να γίνει διαμάχη και αντιπαράθεση μεταξύ Πανεπιστημίων και πολιτείας ή μεταξύ κομμάτων» σημείωσε η κ. Λινού.
«Ουσιαστικά πρέπει να σκύψουμε πάνω από το φαινόμενο και να δούμε με τι μεθόδους θα παρέμβουμε ώστε να μην υπάρχει η βία. Δηλαδή δεν είναι να αντιμετωπίζουμε το τελικό στάδιο, αλλά πρέπει να προνοήσουμε».
«Έζησα και μπορώ να συγκρίνω. Δίδαξα σε Πανεπιστήμιο της Αμερικής, δίδαξα στην Κύπρο για μικρό διάστημα και δίδασκα για πάνω από 35 χρόνια στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και ως φοιτήτρια βίωσα και το ένα κλίμα και το άλλο κλίμα. Αυτό που μας λείπει δεν είναι μόνο η «αστυνόμευση», δηλαδή η προστασία των φοιτητών, των κτηρίων, των καθηγητών, όλων των συνεργών, όλων των ομάδων που αποτελούν ένα πανεπιστήμιο. Μας λείπει η ενίσχυση νωρίς, δηλαδή δεν υπάρχει πραγματική κοινωνική υπηρεσία να υποστηρίζει τους φοιτητές. Αυτό που πρέπει να γίνει άμεσα είναι να εφαρμοστεί αυτό που εφαρμόζεται σε άλλα πανεπιστήμια, δηλαδή να υπάρχει για το κάθε παιδί ο ακαδημαϊκός και κοινωνικός σύμβουλος που δεν υπάρχει. Καταλαβαίνετε πώς αισθάνεται ένα παιδί που φεύγει από την αγκαλιά της οικογένειας» προσέθεσε η κ. Λινού.
Στην αναφορά ότι στο συγκεκριμένο συμβάν στη Νομική οι δράστες ήταν εξωπανεπιστημιακοί, η κ. Λινού σημείωσε ότι αυτό το φαινόμενο έχει δυο πτυχές «ένα, ότι στην κοινωνία αυξάνεται η βία, δεύτερον, ότι υπάρχει ακραία έκφραση της βίας. Την ακραία έκφραση της βίας θα πρέπει να την αντιμετωπίσουμε όπως πολλά πανεπιστήμια με ειδικούς και ειδικές υπηρεσίες φύλαξης κτιρίων. Όχι με αστυνομία, όχι με αστυνόμευση». Επιπλέον σημείωσε ότι οι πρυτανικές αρχές πρέπει παράλληλα να μελετήσουν το θέμα καθώς έχουν την γνώση οι ακαδημαϊκοί και ξέρουν τι πρέπει να γίνει, να δημιουργήσουν ένα σώμα γενικότερης προφύλαξης και του χώρου και των ανθρώπων στο πανεπιστήμιο και ταυτόχρονα να δημιουργήσουν εκείνες τις συνθήκες για τους φοιτητές που θα είναι το πανεπιστήμιο το σπίτι τους, για το οποίο νοιάζονται, για το οποίο βρίσκουν βοήθεια ανά πάσα στιγμή και θα προφυλάξουν το πανεπιστήμιο οι ίδιοι.
«Η Ελλάδα πέρασε δικτατορίες, πέρασε εμφύλιο και σε όλο αυτό το διάστημα, δυστυχώς στην αίσθηση πολλών ανθρώπων μεγάλου μέρους της κοινωνίας, ο αστυνομικός δεν ανέβηκε στο επίπεδο σεβασμού που θα έπρεπε να έχει. Να σας πω κάτι απλό. Ένα παιδάκι πέντε χρονών στην Αμερική, στη Γαλλία, στη στην Αγγλία, τι μαθαίνει; Αν μπει σε κίνδυνο ο καλός άνθρωπος που θα σε βοηθήσει και στον οποίον θα πρέπει να απευθυνθείς αμέσως είναι ο αστυνομικός. Στην Ελλάδα, ένα παιδάκι πέντε χρονών τι μαθαίνει; Αν είσαι άτακτος θα σε πιάσει ο αστυνόμος. Αυτά πρέπει να αλλάξουν» ανέφερε καταλήγοντας.
