Αιγύπτιοι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν κάτω από αμμόλοφους, τα ερείπια ενός μεγάλου συγκροτήματος μοναστηριού βυζαντινής εποχής στο χώρο ανασκαφής Al-Deir στην επαρχία Sohag. Σύμφωνα με επίσημες πληροφορίες, πρόκειται για το μεγαλύτερο εύρημα του είδους του στην περιοχή. Το μοναστήρι, χτισμένο εξ ολοκλήρου από πλίνθο, αποτελούνταν από πολλά ορθογώνια κτήρια διαστάσεων μεταξύ 2,4 επί 2,1 μέτρων και 4,5 επί 4,8 μέτρων.
Τα κτήρια είχαν σοβατισμένους τοίχους με ενσωματωμένες κόγχες, και στο εσωτερικό υπήρχαν ορθογώνιες αίθουσες, μερικές από τις οποίες είχαν αψιδωτές κατασκευές στα ανατολικά άκρα. Αυτές πιθανότατα θα μπορούσαν να αναγνωριστούν ως χώροι προσευχής. Δίπλα σε αυτούς τους κοινόχρηστους χώρους υπήρχαν θολωτές αίθουσες, που πιθανότατα χρησιμοποιούνταν ως μεμονωμένα κελιά για τους μοναχούς.
Οι ανασκαφές αποκάλυψαν επίσης αποθηκευτικούς χώρους και δεξαμενές από κόκκινο τούβλο και ασβεστόλιθο, επενδυμένες με αδιάβροχο κόκκινο κονίαμα. Αυτές πιθανότατα χρησίμευαν για την αποθήκευση νερού ή χρησιμοποιούνταν για τις οικονομικές δραστηριότητες του μοναστηριού.
Η πιο σημαντική ανακάλυψη είναι η εκκλησία από πλίνθους με ανατολικό προσανατολισμό, διαστάσεων περίπου 14 επί 10 μέτρα. Η βασιλική διατηρεί το παραδοσιακό τριμερές σχέδιο των εκκλησιών της περιόδου, με κυρίως ναό, ιερό και αψίδα.
Οι βάσεις των παραστάδων στο πλάγιο κλίτος υποδηλώνουν ότι αυτός ο χώρος στεγαζόταν με κεντρικό τρούλο. Η ημικυκλική αψίδα στον ανατολικό τοίχο περιέχει δύο μικρά δωμάτια που μπορεί να χρησίμευαν ως σκευοφυλάκιο.
Τα ανακτημένα αντικείμενα περιλαμβάνουν αποθηκευτικούς αμφορείς με επιγραφές που μπορεί να υποδεικνύουν το περιεχόμενό τους ή τον κάτοχό τους, δηλαδή όστρακα (θραύσματα κεραμικής) και ασβεστολιθικές πλάκες με κοπτικές επιγραφές, καθώς και καθημερινά αντικείμενα, πιθανώς από αναμνηστικές στήλες ή επιτύμβιες στήλες.
Ο Mohamed Ismail Khaled, Γενικός Γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων, δήλωσε ότι αυτά τα ευρήματα συμβάλλουν σημαντικά στην κατανόηση της μοναστικής ζωής στην Άνω Αίγυπτο κατά τη Βυζαντινή περίοδο. Υποδεικνύουν την ύπαρξη μιας αυτάρκους μοναστικής κοινότητας που κατοικούσε στον χώρο εκείνη την εποχή.
