Ο Αιμίλιος Χειλάκης βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον» της ΕΡΤ, όπου συνομίλησε με την Τζένη Μελιτά και τον Φώτη Σεργουλόπουλο. Ο καταξιωμένος ηθοποιός μίλησε με ειλικρίνεια για τη βία, τις πατριαρχικές αντιλήψεις που εξακολουθούν να επηρεάζουν την κοινωνία, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο ορισμένοι άνθρωποι του θεάτρου αναπαράγουν συμπεριφορές που έχουν βιώσει στο παρελθόν.
Η συζήτηση απέκτησε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς ο Αιμίλιος Χειλάκης δεν περιορίστηκε σε γενικόλογες τοποθετήσεις. Αντίθετα, μοιράστηκε προσωπικές σκέψεις και εμπειρίες, αναδεικνύοντας τη σημασία της αυτογνωσίας, της επιλογής και της ευθύνης που έχει κάθε άνθρωπος απέναντι στους άλλους.
Αιμίλιος Χειλάκης: Η βία δεν είναι μόνο σωματική
Αναφερόμενος στην έννοια της βίας, ο Αιμίλιος Χειλάκης στάθηκε ιδιαίτερα στις πατριαρχικές αντιλήψεις που μεταδίδονται μέσα στην οικογένεια και στην κοινωνία. Όπως εξήγησε, η αντίληψη ότι «το αγόρι είναι δυνατό» συχνά συνοδεύεται από την απαίτηση να μην εκφράζει τα συναισθήματά του, να μην κλαίει και να αντέχει κάθε μορφή πίεσης.
Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτή η λογική μπορεί να οδηγήσει στην κανονικοποίηση της βίας και στην καλλιέργεια μιας λανθασμένης εικόνας για τη δύναμη. Η βία, όπως υπογράμμισε, δεν εκφράζεται αποκλειστικά με σωματικές πράξεις. Μπορεί να εκδηλωθεί μέσα από τα λόγια, τον τρόπο επικοινωνίας, την επιβολή και την ψυχολογική πίεση.
«Βίαιος δεν είσαι μόνο χειρονακτικά, είσαι και λεκτικά», ανέφερε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι η λεκτική βία μπορεί να προκαλέσει εξίσου βαθιά τραύματα. Η τοποθέτησή του είχε ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς μίλησε και για τη δική του προσπάθεια να αναγνωρίζει αυτές τις συμπεριφορές και να τις αποφεύγει συνειδητά.
«Επειδή έχω ασκηθεί πάρα πολύ σ’ αυτό, ξέρω να είμαι και, επειδή ξέρω πώς να είμαι, επιλέγω να μην είμαι», σημείωσε ο ηθοποιός. Με αυτή τη φράση ανέδειξε τη σημασία της προσωπικής επιλογής και της αυτοσυγκράτησης. Η γνώση της δύναμης που μπορεί να έχει κάποιος πάνω στους άλλους δεν πρέπει να οδηγεί στην επιβολή, αλλά στην υπευθυνότητα.
Η αναπαραγωγή δύσκολων συμπεριφορών στον χώρο του θεάτρου
Ο Αιμίλιος Χειλάκης μίλησε, επίσης, για τον τρόπο με τον οποίο συγκεκριμένα πρότυπα συμπεριφοράς μεταφέρονται από γενιά σε γενιά στον καλλιτεχνικό χώρο. Όπως παρατήρησε, έχει συναντήσει συναδέλφους οι οποίοι εργάστηκαν με σκηνοθέτες των δεκαετιών του ’80 και του ’90, όταν οι αυστηρές και πολλές φορές σκληρές μέθοδοι θεωρούνταν από κάποιους αποδεκτές ή ακόμη και απαραίτητες για την επίτευξη ενός καλλιτεχνικού αποτελέσματος.
Ο ίδιος εξήγησε ότι ορισμένοι άνθρωποι, όταν αποκτούν στη συνέχεια θέσεις ευθύνης ως πρωταγωνιστές ή σκηνοθέτες, επαναλαμβάνουν τις συμπεριφορές που είχαν υποστεί. «Βλέπω συναδέλφους οι οποίοι έχουν δουλέψει με σκηνοθέτες της δεκαετίας του ’80 και του ’90, που ήταν πολύ σκληροί και δυνατοί, και τώρα, που έχουν αναλάβει τα ηνία ως πρωταγωνιστές ή σκηνοθέτες, αναπαράγουν αυτή τη συμπεριφορά», ανέφερε.
Παράλληλα, έκανε αναφορά στον σπουδαίο Λευτέρη Βογιατζή, διευκρινίζοντας ότι η αναπαραγωγή μιας σκληρής συμπεριφοράς δεν συνεπάγεται και αντίστοιχη καλλιτεχνική επιτυχία. Με τον τρόπο αυτό, τόνισε πως το ταλέντο και η δημιουργικότητα δεν μπορούν να αποτελούν άλλοθι για προσβλητικές ή κακοποιητικές πρακτικές.
Η τέχνη ως δρόμος προς κάτι μεγαλύτερο
Στο τελευταίο μέρος της συζήτησης, ο Αιμίλιος Χειλάκης αναφέρθηκε στη βαθύτερη σημασία που έχει για εκείνον το θέατρο και η τέχνη. Όπως είπε, η ενασχόληση με την τέχνη τον οδήγησε σε ένα όνειρο μεγαλύτερο από τον ίδιο. Η τέχνη, σύμφωνα με την οπτική του, δεν περιορίζεται στην προσωπική προβολή ή στην επαγγελματική επιτυχία, αλλά ανοίγει έναν δρόμο προς κάτι υψηλότερο και ουσιαστικότερο.
«Το θέατρο ουσιαστικά με οδήγησε σε ένα μεγαλύτερο όνειρο από εμένα. Είναι πιο ωραίο», ανέφερε χαρακτηριστικά. Για τον ίδιο, η καλλιτεχνική δημιουργία προσφέρει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να ξεπεράσει τα προσωπικά του όρια, να συνδεθεί με τους άλλους και να ασχοληθεί με ιδέες που έχουν διαχρονική αξία.
Η εξομολόγηση του Αιμίλιου Χειλάκη στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον» ήταν μια ουσιαστική παρέμβαση γύρω από τη βία, την ευθύνη και τον ρόλο της τέχνης. Με λόγια άμεσα και ειλικρινή, ο ηθοποιός ανέδειξε την ανάγκη να αναγνωρίζουμε τις προβληματικές συμπεριφορές, να μη δικαιολογούμε την επιθετικότητα και να επιλέγουμε συνειδητά έναν διαφορετικό τρόπο επικοινωνίας. Παράλληλα, υπενθύμισε πως η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος αυτογνωσίας, εξέλιξης και αναζήτησης ενός μεγαλύτερου, πιο ανθρώπινου οράματος.
