Μία μέρα μετά τη μεγάλη νίκη του στον Εθνικό Τελικό της Eurovision 2026, ο Ακύλας κάθισε στον καναπέ του «Στούντιο 4», για μια συζήτηση εφ’ όλης της ύλης με τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο.
Ο δημοφιλής καλλιτέχνης αναφέρθηκε και στα παιδικά του χρόνια, όπως και σε μια ομοφοβική επίθεση που είχε δεχτεί στην Θεσσαλονίκη. Αναφερόμενος στα σχολικά του χρόνια και στις εμπειρίες του, ο Ακύλας σημείωσε: «Είχα ωραίες στιγμές. Δηλαδή και στο Λύκειο και στο Γυμνάσιο, που ήταν μουσικό γυμνάσιο και τα παιδιά κάπως με τη μουσική σίγουρα… η ψυχούλα τους κάπως νομίζω είναι λίγο πιο ευαισθητοποιημένη. Δηλαδή πιο δύσκολα πέρασα, νομίζω, στο Δημοτικό, επειδή μπορεί να ήμουν λίγο το πιο περίεργο παιδάκι… Γιατί, ρε παιδί μου, τα παιδιά όσο πιο μικρά είναι, μπορεί να μην έχουν και τόση ενσυναίσθηση, το ότι κάτι που μπορούν να πουν μπορεί να πληγώσει τον άλλον. Όχι ότι φταίνε τα παιδιά προφανώς, απλά μπορεί να πετάξουν κάτι το οποίο να μην το επεξεργαστούν τόσο. Ενώ όσο πιο μεγάλος είσαι, πιστεύω προσέχεις λίγο περισσότερο αυτά που λες».
Στη συνέχεια, ο καλλιτέχνης μίλησε για περιστατικό ομοφοβικής επίθεσης που, όπως περιέγραψε, είχε συμβεί στη Θεσσαλονίκη. Όπως ανέφερε: «Είχε συμβεί μία ομοφοβική επίθεση στην Αγία Σοφία, στη Θεσσαλονίκη. Είχαν έρθει, μας είχαν χωθεί, μας έδιωχναν, μας πιάνανε τις μπλούζες μας. Ήτανε πολλά άτομα. Θυμάμαι ότι εμείς τρέχαμε μετά να ξεφύγουμε και απλά μετά τρέχαμε χωρίς να κοιτάμε πίσω μας με τα παιδιά. Μετά δεν μπορούσαμε να περάσουμε από εκείνο το δρόμο. Γιατί σου μένει, εννοείται, ρε παιδί μου». Ο Ακύλας αναφέρθηκε και σε περιστατικό που, όπως είπε, του είχε τύχει στο μετρό, περιγράφοντας την αίσθηση φόβου που ένιωσε: «Και στο μετρό είχε τύχει να μπω μέσα, να φοράω τα ακουστικά μου και ξέρεις… δίπλα παρέα να χλιμιντρίζει, να χώνει, κι εγώ να κάνω ότι δεν ακούω τίποτα ενώ μέσα μου… Φοβόμουν. Φοβάσαι κιόλας, λες τώρα θα βγω, θα μου την πέσουνε; Τι θα γίνει;».
Ακολούθως, αναφερόμενος στην ανταπόκριση που, όπως είπε, δέχτηκε τις τελευταίες εβδομάδες, ο Ακύλας τόνισε: «Η αγάπη που πήρα από τον κόσμο αυτόν τον ένα μήνα είναι εξωπραγματική. Ήταν και μία επιβεβαίωση στον εαυτό μου. Ήθελα να ‘ναι και λίγο σαν μήνυμα και σε κάθε παιδί που μπορεί να το έβλεπε όλο αυτό. Δηλαδή εγώ σκέφτομαι τώρα ο μικρός Ακύλας να έβλεπε αυτόν τον άνθρωπο, με αυτό το look και αυτές τις μπότες να τον σηκώνουν ψηλά στον αέρα… θα έλεγε μπορώ να το κάνω κι εγώ. Το να βοηθήσω κάποιο παιδί να πει το ότι… ναι μπορώ κι εγώ και η χώρα που ζούμε είναι όντως επίσης μοντέρνα και τα γουστάρει όλα αυτά και τα στηρίζει, είναι πολύ σημαντικό».
