Για την αείμνηστη γιαγιά του, Κατίνα Παξινού μίλησε από καρδιάς, για μια ακόμα φορά, ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος στη συνέντευξη που έδωσε στο ένθετο Real life και τη δημοσιογράφο Νίκη Κώτσου.
Δεν θα επιχειρούσατε να γράψετε ένα βιβλίο για την Παξινού;
Όχι, καλέ, όχι. Δεν μπορώ να γράψω για την Παξινού. Είναι πολύ δύσκολο. Γιατί δεν είμαι συγγραφέας. Θα πρέπει πάλι να μας τύχει ο κορονοϊός – που δεν το θέλω. Να είμαστε πάλι κλεισμένοι μέσα και να μου πει ο Μιχάλης (σ.σ. Ρέππας), “δεν γράφουμε για την Παξινού τώρα μιας που καθόμαστε;”. Δεν είναι εύκολο. Κατ’ αρχάς, η ζωή της Παξινού είναι τόσο μυθιστορηματική. Αυτό και αν είναι σαν σενάριο απίστευτης πλοκής. Και λες “μα, Χριστέ, πως γίνονται αυτά;”.
Δηλαδή να βρεθείς στον Ατλαντικό σε πολεμικό πλοίο, να τορπιλιστεί, να βρεθείς στις βάρκες… Απίστευτα πράγματα έχει ζήσει. Όμως, δεν μπορώ. Έχω και μια ξαδέλφη που μου λέει, “πρέπει να γράψεις και εγώ τα ξέρω να σου τα πω καλά”, γιατί φυσικά δεν τα ξέρω και γω όλα της Παξινού. Γιατί εγώ τη “γνώρισα” όταν ήμουν μεγάλος. Όταν ήμουν 16 χρονών, η Παξινού ήταν 60 κάτι.
Δεν ξέρω την προηγούμενη ιστορία της παρά μόνο από δικές της διηγήσεις. Ο πατέρας μου χώρισε με τη μητέρα μου, ήταν λίγο δύσκολα τα πράγματα, αλλά ευτυχώς υπήρχε η Παξινού, που ήταν στυλοβάτης. Ήταν σαν δεύτερη μητέρα μου. Ήμουν πολύ τυχερός που την είχα γιαγιά. Πάρα πολύ τυχερός από κάθε άποψη. Της οφείλω πάρα πολλά και το γεγονός ότι έγινα ηθοποιός φυσικά.
Σας επηρέασε.
Από μικρό παιδάκι ήμουν μέσα σε ένα θέατρο. Εγώ, όχι ο αδελφός μου, γιατί μου λένε “ο Φαίδων γιατί δεν έγινε;”. Αυτός έβλεπε στην παράσταση τη γιαγιά και έφευγε. Εγώ ήθελα να είμαι εκεί. Ήθελα το πιο βαρετό πράγμα που υπάρχει, να της μαθαίνω τα λόγια. Να της κάνω υποβολείο και τρελαινόμουν. Και επειδή μέναμε και απέναντι στα σπίτια, μόλις είχα λίγο χρόνο, πήγαινα στο σπίτι της και της κρατούσα το κείμενο.
Πηγή: zappit.gr
