Με αφορμή το νέο του θεατρικό εγχείρημα, ο Αλέξης Γεωργούλης παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη αυτή την εβδομάδα στο νέο τεύχος του περιοδικού Hello και τον δημοσιογράφο Γιάννη Βίτσα.
Μάλιστα, μεταξύ άλλων, ο γνωστός πρωταγωνιστής μίλησε για τον τρόπο που επιτρέπει διαχρονικά στον εαυτό του να συνδέεται με τους ανθρώπους αλλά και για την δύσκολη συνθήκη που κλήθηκε να διαχειριστεί όντας ευρωβουλευτής.
Είχατε ποτέ το φόβο αν είναι αυθεντικοί οι άνθρωποι που βρίσκονταν δίπλα σας βιώνοντας αυτή την αναγνωρισιμότητα;
Εγώ έγινα πολύ γνωστός στα 27. Μέχρι τότε είχα τους φίλους μου, κάποιοι εκ των οποίων ήταν από το δημοτικό, οι οποίοι και παρέμειναν. Ούτε οι φίλοι μου άλλαξαν απέναντι σε μένα ούτε εγώ απέναντι σε εκείνους. Αυτό λειτούργησε ως γνώμονας για το τι είναι γνήσιο και τι όχι. Για παράδειγμα, όταν μου έλεγαν οι φίλοι μου “έρχονται εδώ γιατί είσαι γνωστός”, τους απαντούσα “είναι κι αυτό κομμάτι μου”.
Μπορεί να σου μιλήσουν γιατί είσαι ψηλός, γιατί είσαι όμορφος γιατί έχεις λεφτά, για τον οποιοδήποτε λόγο. Αν εσύ μείνεις μόνο σε αυτό, εσύ έχεις το πρόβλημα – άσχετα αν οι άλλοι σε προσεγγίζουν για τους λόγους που προανέφερα.
Άρα, μπορούσατε να διακρίνετε τους ανθρώπους.
Ενδεχομένως. Ούτως ή άλλως, δεν κρίνω τους άλλους. Κάποιοι με πλησίαζαν μόνο και μόνο επειδή ήμουν γνωστός. Το έβλεπα, το έβλεπαν και οι φίλοι μου. Δεν με πείραζε. Δεν έλεγα “δεν θα κάνω παρέα μαζί τους”. Σκεφτόμουν “ας μείνουμε μέχρι εκεί”. Γενικότερα, οι συγκυρίες με έμαν να μην παίρνω πολύ στα σοβαρά τη ζωή.
Συνέβαλε σε αυτή σας την πεποίθηση και η δοκιμασία που βιώσατε στο Ευρωκοινοβούλιο, όπου και αντιμετωπίσατε μια κατηγορία χωρίς να αποδειχθεί τίποτα επί της ουσίας στη συνέχεια;
Ξέρετε, πρέπει να κρατάς την ίδια στάση, να διατηρείς την ίδια άποψη και στις εύκολες και στις πολύ δύσκολες καταστάσεις. Σίγουρα πονάει και σίγουρα είναι κάτι το οποίο δεν μπορώ να περιγράψω με λέξεις γιατί, αν μπω σε αυτή τη διαδικασία, θα πονάει ακόμα περισσότερο. Προσπαθώ, όμως, να κρατήσω τον πυρήνα μου κλειστό, αναλλοίωτο, σε αυτά τα χτυπήματα επειδή μόνο έτσι θα επιβιώσω.
Δεν νομίζω ότι με το να πας ενάντια – με “αντίποινα” ή οτιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί “επίθεση” – θα επιτευχθεί ισορροπία. Είμαι πιο κοντά στη φιλοσοφία του ότι, όταν φυσάει, το δέντρο αντέχει αν λυγίσει και όχι αν πάει κόντρα στον άνεμο. Πιστεύω ότι η υπομονή και η προσπάθεια να κατανοήσεις το τι συμβαίνει είναι πολύ πιο ουσιαστικές από επιλογές όπως η επιβολή της δικής σου άποψης.
Πως μπορέσατε να διαχειριστείτε αυτή τη θύελλα;
Με πολλή δυσκολία.
Πηγή: zappit.gr
