30 χρόνια συμπληρώθηκαν αυτό το καλοκαίρι από την ημέρα που η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η μεγαλύτερη κινηματογραφική σταρ που πέρασε από την Ελλάδα, έφυγε από τη ζωή. Τρεις δεκαετίες μετά τον θάνατό της —ένα γεγονός που συγκίνησε βαθιά το πανελλήνιο— η παρουσία της παραμένει ζωντανή, επίκαιρη και, με έναν τρόπο σχεδόν ανεξήγητο, διαρκώς παρούσα στη συλλογική μνήμη. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη δεν ήταν απλώς ένα αγαπημένο πρόσωπο της οθόνης και της σκηνής· ήταν σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής, μια φιγούρα που συνέδεσε το θέατρο, τον κινηματογράφο και την ποπ κουλτούρα της χώρας με κάτι διαχρονικό: τη λαχτάρα για λάμψη, συναίσθημα και ελπίδα.
Γι’ αυτό και σήμερα, κάθε κουβέντα που την αφορά μοιάζει να ανοίγει ξανά ένα κεφάλαιο που δεν έκλεισε ποτέ. Ο στενός της φίλος, Μάκης Δελαπόρτας, μίλησε στο περιοδικό «Εξώστης» και στον Χρήστο Σατανίδη, ανακαλώντας εικόνες, στιγμές και σκέψεις που φωτίζουν όχι μόνο την καλλιτέχνιδα, αλλά και τη γυναίκα πίσω από τον μύθο. Μεταξύ άλλων, αποκάλυψε ποιο ήταν το θεατρικό έργο που επιθυμούσε πολύ να ανεβάσει η Αλίκη Βουγιουκλάκη, αλλά τελικά δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει.
Αλίκη Βουγιουκλάκη: Γιατί η συζήτηση γυρίζει πάντα σε εκείνη
Ο Μάκης Δελαπόρτας, έχοντας γράψει βιβλία για σημαντικές προσωπικότητες του θεάτρου και του κινηματογράφου, παραδέχεται πως όπου κι αν βρεθεί καλεσμένος, η κουβέντα σχεδόν νομοτελειακά καταλήγει στην Αλίκη. «Έχοντας γράψει τόσα βιβλία για τόσο σπουδαίες προσωπικότητες… όπου κι αν βρεθώ καλεσμένος για μια συνέντευξη, η κουβέντα θα έρθει και θα περιστραφεί γύρω από την Αλίκη», σημειώνει.
Και δεν κρύβει ότι αυτό, στο παρελθόν, τον είχε ενοχλήσει. Όχι από δυσαρέσκεια για την ίδια, αλλά από την αίσθηση ότι το έργο του κινδύνευε να περιοριστεί σε μία μόνο αναφορά. «Αυτό κάποτε με ενοχλούσε… έλεγα: “Μα τίποτα άλλο δεν έχω κάνει πέρα από την Αλίκη;”», λέει χαρακτηριστικά. Με τα χρόνια όμως, η ματιά του άλλαξε. Αντί για βάρος, έγινε τιμή· αντί για μονοδιάστατη ταμπέλα, έγινε απόδειξη της αντοχής της κληρονομιάς της. Πλέον, όπως εξηγεί, δεν τον ενοχλεί, γιατί κατάλαβε πως, αν ζούσε σήμερα, θα ένιωθε δικαιωμένη.
Η ανάγκη για αυτή τη δικαίωση δεν ήταν τυχαία. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Αλίκη Βουγιουκλάκη έφυγε με ένα παράπονο: ότι κάποιοι δεν την αναγνώρισαν όσο θα ήθελε ως σπουδαία ηθοποιό. Κι όμως, η μεταγενέστερη αναγνώριση, η διαρκής αναφορά στο όνομά της, η αγάπη που παραμένει αναλλοίωτη, λειτουργούν τώρα σαν απάντηση —μια καθυστερημένη, αλλά ηχηρή επιβεβαίωση της αξίας της.
Η «μεταφυσική» αύρα της Αλίκης και το αποτύπωμα που άφησε
Ο Δελαπόρτας μιλά για κάτι που ξεπερνά τα δεδομένα της προβολής, της δημοσιότητας ή της ιστορικής απόστασης. «Νομίζω πως είναι κάτι μεταφυσικό αυτό που συμβαίνει με την Αλίκη, με την αύρα, την ενέργεια, με ό,τι άφησε πίσω της», εξομολογείται. Είναι μια παρατήρηση που ακούγεται συχνά όταν άνθρωποι μιλούν για μορφές που έγιναν μεγαλύτερες από τον χρόνο τους: η αίσθηση ότι η παρουσία τους δεν τελειώνει με την απουσία.
Εξηγεί, επίσης, κάτι βαθιά ανθρώπινο: όταν ζεις ή συνεργάζεσαι με έναν άνθρωπο, είναι δύσκολο να αντιληφθείς πλήρως το μέγεθός του τη στιγμή που συμβαίνει. «Όταν δούλευα μαζί της ήξερα πως ήταν η Αλίκη Βουγιουκλάκη… όμως για μένα ήταν η δική μου Αλίκη», λέει. Και αυτή η φράση, απλή και τρυφερή, δείχνει πώς ο μύθος συνυπάρχει με την προσωπική σχέση, πώς η «εθνική σταρ» μπορεί να είναι ταυτόχρονα και μια οικεία, καθημερινή παρουσία για όσους την έζησαν από κοντά.
Το κενό που άφησε, όπως παραδέχεται, παραμένει αδύνατον να καλυφθεί. «Ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου που έφυγε και 30 χρόνια μετά δεν μπορεί να αναπληρωθεί με τίποτα», υπογραμμίζει. Είναι μια φράση που, πέρα από τη συγκίνηση, δείχνει και το πόσο βαθιά χαράχτηκε η Αλίκη Βουγιουκλάκη στους ανθρώπους της, όχι μόνο ως καλλιτέχνιδα, αλλά και ως προσωπικότητα.
Το έργο που δεν πρόλαβε: Η Αλίκη Βουγιουκλάκη και το “Sunset Boulevard”
Σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της συνέντευξης, τίθεται ένα ερώτημα που πάντα γεννά περιέργεια στους θαυμαστές: υπήρχε ρόλος που ονειρευόταν και δεν πρόλαβε να παίξει; Η απάντηση του Μάκη Δελαπόρτα είναι σαφής και αποκαλυπτική: «Ήθελε πολύ να ανεβάσει το “Sunset Boulevard” και ήταν το επόμενο πλάνο που είχε».
Η επιλογή δεν είναι τυχαία. Το “Sunset Boulevard” κουβαλά έναν κόσμο θεατρικής έντασης, δραματικής ωριμότητας και βαθιάς ενδοσκόπησης —στοιχεία που θα έδιναν στην Αλίκη Βουγιουκλάκη ένα διαφορετικό πεδίο έκφρασης, ίσως πιο σκοτεινό, πιο σύνθετο, πιο «μεγάλο» από τον γνώριμο λαμπερό της μύθο. Και ακριβώς αυτό κάνει την αποκάλυψη ακόμη πιο συγκινητική: το ότι η ίδια συνέχιζε να σχεδιάζει, να αναζητά, να τολμά το επόμενο βήμα, αποδεικνύοντας πως δεν επαναπαυόταν σε όσα είχε ήδη κατακτήσει.
Τριάντα χρόνια μετά, η Αλίκη Βουγιουκλάκη εξακολουθεί να γεννά συζητήσεις, αφηγήσεις και “τι θα γινόταν αν” που κρατούν ζωντανό το ενδιαφέρον για το έργο και την προσωπικότητά της. Το ανεκπλήρωτο σχέδιο του “Sunset Boulevard” μοιάζει να συνοψίζει κάτι ουσιαστικό: ότι η διαδρομή της δεν είχε τελειώσει δημιουργικά, ότι υπήρχαν ακόμη όνειρα στο συρτάρι, ακόμη ρόλοι στον ορίζοντα. Και ίσως γι’ αυτό το όνομά της επιμένει να επιστρέφει ξανά και ξανά—γιατί η Αλίκη Βουγιουκλάκη δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν, αλλά σε μια διαρκή πολιτιστική συνέχεια που συνεχίζει να μας αφορά. Πηγή: zappit.gr
