Αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να πάρει μια παρέα αδέσποτων γατών, να τις αφήσει να βρίζουν χωρίς ίχνος αυτοσυγκράτησης και, πριν καν προλάβεις να τελειώσεις το πρώτο γέλιο, να σε στριμώξει σε σκέψεις για τη θνητότητα, την απώλεια και το πόσο λίγο ελέγχουμε τελικά τη ζωή μας, αυτός είναι ο Ricky Gervais. Το Alley Cats, η νέα adult animated σειρά του Netflix, πατάει πάνω σε όλα όσα αγαπούν οι φαν του δημιουργού του After Life: μαύρη κωμωδία, κυνισμός που μετατρέπεται ξαφνικά σε τρυφερότητα και χαρακτήρες που λένε ό,τι σκέφτονται, χωρίς φίλτρα και χωρίς δεύτερες σκέψεις. Μόνο που αυτή τη φορά, οι πρωταγωνιστές έχουν τέσσερα πόδια, νύχια, και έναν αέρα «δεν χρωστάμε τίποτα σε κανέναν».
Alley Cats: η βρετανική sitcom μεταμφιεσμένη σε animation
Στον πυρήνα του Alley Cats βρίσκεται μια ομάδα αδέσποτων γατών που ζει σε ένα ετοιμόρροπο σπίτι και προσπαθεί να επιβιώσει σε έναν κόσμο που σπάνια τους φέρεται με καλοσύνη. Η ιδέα ξεκινά από την αγάπη του Gervais για τις γάτες, αλλά η πραγματική ραχοκοκαλιά της σειράς είναι βαθιά τηλεοπτική και… παλιομοδίτικα βρετανική με την καλύτερη έννοια.
Ο Gervais έχει αναφέρει ως σημεία αναφοράς κλασικές βρετανικές sitcoms όπως τα Porridge, Cheers και Only Fools and Horses: ιστορίες για «μικρούς» ανθρώπους (ή εδώ, ζώα) που βρίσκονται χαμηλά στην κοινωνική ιεραρχία και προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα απέναντι σε έναν κόσμο που συχνά τους αγνοεί ή τους χτυπάει. Αυτή η οπτική ταιριάζει γάντι σε μια παρέα αδέσποτων: οι γάτες του Alley Cats δεν είναι χαριτωμένα καρτούν που κυνηγάνε πεταλούδες. Είναι επιβιώτριες. Έχουν πείσμα, νεύρο, εγωισμό, και μια ανάγκη για «δική τους οικογένεια» που σε πιάνει απροετοίμαστο.
Πώς ο Ricky Gervais άλλαξε τον τρόπο που ηχογραφήθηκε το Alley Cats
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία πίσω από το Alley Cats δεν είναι μόνο το τι λένε οι χαρακτήρες, αλλά το πώς καταγράφηκε αυτό που λένε. Αντί να ακολουθήσει την κλασική πρακτική του animation —ηθοποιοί σε ξεχωριστά booths που γράφουν ατάκες απομονωμένοι— ο Gervais επέμεινε να βρίσκεται όλο το cast μαζί στον ίδιο χώρο.
Το αποτέλεσμα; Κάθε επεισόδιο ηχογραφήθηκε σαν πραγματική κωμική συνεύρεση. Οι ηθοποιοί αντιδρούσαν ο ένας στον άλλον σε πραγματικό χρόνο, αυτοσχεδίαζαν, «πατούσαν» πάνω στις ατάκες, ξέφευγαν από το σενάριο και επέστρεφαν πάλι, όπως ακριβώς γίνεται σε μια ζωντανή κωμική παρέα. Για το πρώτο επεισόδιο, η ομάδα ηχογράφησε περίπου 1 ώρα και 40 λεπτά υλικού, από το οποίο έπρεπε στη συνέχεια να συμπυκνωθούν περίπου 15 λεπτά τελικού επεισοδίου.
Η λογική εδώ είναι απολύτως Gervais: πρώτα έρχεται ο ρυθμός, η χημεία, η αλήθεια στην ατάκα — και μετά το animation προσαρμόζεται πάνω σε αυτά, ώστε οι κινήσεις, τα βλέμματα και τα «κοψίματα» να υπηρετούν τη φυσική κωμωδία των ανθρώπων που δανείζουν τις φωνές τους.
Οι «Avengers της βρετανικής κωμωδίας» στο Alley Cats
Ο ίδιος ο Gervais περιγράφει το ensemble ως τους «Avengers της βρετανικής κωμωδίας», και δεν το λέει τυχαία. Πολλοί ρόλοι γράφτηκαν έχοντας εξαρχής στο μυαλό τις συγκεκριμένες προσωπικότητες και το ιδιαίτερο κωμικό ύφος των ηθοποιών.
Η Diane Morgan, που οι περισσότεροι λατρεύουν ως Philomena Cunk, δίνει τη φωνή της στην Olive — μια γάτα που η ίδια περιγράφει ξεκάθαρα ως… όχι ιδιαίτερα έξυπνη. Και αυτό δεν χρησιμοποιείται απλώς για εύκολο γέλιο· γίνεται εργαλείο για να δείξει η σειρά πόσο συχνά μπερδεύουμε την αφέλεια με την καλοσύνη, ή την άγνοια με την καθαρότητα. Η Olive έχει επίσης ένα έντονο crush στον Ponce, μόνο που η «ρομαντική πλοκή» κινδυνεύει να σκάσει απότομα όταν αποκαλυφθεί μια λεπτομέρεια που αλλάζει τα δεδομένα: ο Ponce είναι στειρωμένος.
Ο Ponce, με τη φωνή του Tom Basden, βρίσκεται σε διαφορετική θέση από την υπόλοιπη παρέα. Είναι κατοικίδιο, άρα πιο προνομιούχος, πιο «ασφαλής» και συχνά αρκετά ξερόλας — ένας χαρακτήρας που λειτουργεί σαν φυσικός αντίπαλος των αδέσποτων, όχι επειδή είναι κακός, αλλά επειδή δεν έχει ζήσει αυτά που έχουν ζήσει εκείνοι. Κι αυτή η σύγκρουση, όσο αστεία κι αν είναι, κουβαλάει από κάτω της κάτι πολύ ανθρώπινο: το χάσμα εμπειρίας, τύχης και συνθηκών.
Από Cat Stevens μέχρι The Smiths: το soundtrack του Alley Cats
Ιδιαίτερο βάρος έχει δοθεί και στη μουσική. Ο Gervais έχει επιβεβαιώσει τραγούδια από Cat Stevens, Coldplay και Van Halen, δείχνοντας ότι το Alley Cats δεν αντιμετωπίζει το soundtrack ως «γέμισμα», αλλά ως αφηγηματικό εργαλείο που χτίζει ατμόσφαιρα και συναίσθημα.
Ανάμεσα στα κομμάτια ξεχωρίζει το εμβληματικό There Is a Light That Never Goes Out των The Smiths. Για να εξασφαλιστεί η άδεια χρήσης, χρειάστηκε η έγκριση τόσο του Morrissey όσο και του Johnny Marr, οι οποίοι, σύμφωνα με τον Gervais, συμφώνησαν αμέσως. Ακόμη πιο ωραία λεπτομέρεια: ο Marr φέρεται να δώρισε την αμοιβή του από την παραχώρηση του τραγουδιού σε φιλανθρωπική οργάνωση για τα ζώα — μια μικρή ιστορία που ταιριάζει απόλυτα με το «σκληρό απ’ έξω, τρυφερό από μέσα» DNA της σειράς.
Στο τέλος της ημέρας, το Alley Cats δεν είναι απλώς ένα καρτούν με γάτες που βρίζουν — όσο κι αν αυτό από μόνο του ακούγεται σαν επαρκής λόγος για να πατήσεις play. Είναι μια adult κωμωδία με βρετανική καρδιά, αυτοσχεδιαστική ενέργεια και τη χαρακτηριστική ικανότητα του Ricky Gervais να σε κάνει να γελάς δυνατά και μετά να σωπαίνεις για λίγο. Το Alley Cats είναι διαθέσιμο αποκλειστικά στο Netflix.
