Όταν ο Γιουνγκτζίν (Youngjin) κοίταξε έξω από το παράθυρο του γραφείου του και είδε θωρακισμένα φορτηγά και πράκτορες της υπηρεσίας μετανάστευσης να τρέχουν τριγύρω με όπλα, ξαφνιάστηκε, αλλά δεν ανησύχησε.
Ο νεαρός Νοτιοκορεάτης ήταν βέβαιος πως δεν είχε καμία σχέση με όλα αυτά. Ήταν στις ΗΠΑ μόνο για μερικές εβδομάδες με βραχυπρόθεσμη βίζα, σκέφτηκε.
Λίγο αργότερα, όμως, οι ένοπλοι πράκτορες εισέβαλαν στο δωμάτιό του και του ζήτησαν να βγει έξω. Του πέρασαν χειροπέδες,του έδεσαν τη μέση και τους αστραγάλους με αλυσίδες και τον φόρτωσαν σε ένα λεωφορείο με προορισμό κέντρο κράτησης.
«Πανικοβλήθηκα και το μυαλό μου άδειασε. Ένιωθα άρρωστος», είπε ο ίδιος στο BBC, από τη Νότια Κορέα όπου έχει επιστρέψει πλέον.
«Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί με αντιμετώπιζαν έτσι».
Ο Γιουνγκτζίν είναι ένας από τους περισσότερους από 300 Κορεάτες εργάτες που κρατήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην πολιτεία της Τζόρτζια, νωρίτερα αυτόν τον μήνα, σε μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις ελέγχου μετανάστευσης της προεδρίας του Ντόναλντ Τραμπ μέχρι σήμερα. Ο ίδιος και άλλοι που μίλησαν για το ρεπορτάζ δεν θέλησαν να αποκαλυφθούν τα πραγματικά τους ονόματα για την προστασία της ταυτότητάς τους.
«Ελικόπτερα και drones… άνθρωποι με όπλα»
Αμερικανοί αξιωματούχοι αρχικά ισχυρίστηκαν ότι οι εργάτες βρίσκονταν στη χώρα παράνομα με λανθασμένες βίζες. Τελικά, όμως, οι δύο πλευρές κατέληξαν σε συμφωνία ώστε οι εργάτες να φύγουν εθελοντικά, χωρίς κυρώσεις, για να μπορούν να επιστρέψουν στο μέλλον.
Οι περισσότεροι από τους εργαζόμενους βρίσκονταν προσωρινά στις ΗΠΑ, βοηθώντας στην κατασκευή ενός εργοστασίου μπαταριών ηλεκτρικών αυτοκινήτων που διαχειρίζονται δύο νοτιοκορεάτικες εταιρείες, η Hyundai και η LG, μέρος της προσπάθειας των ΗΠΑ να προσελκύσουν ξένες επενδύσεις και να αυξήσουν την παραγωγή στο εσωτερικό.
Η LG ανέφερε ότι πολλοί από τους υπαλλήλους της που συνελήφθησαν είχαν διάφορους τύπους βίζας ή βρίσκονταν στη χώρα μέσω προγράμματος απαλλαγής από βίζα. Γι’ αυτό και το σοκ από την επιχείρηση ήταν ακόμα μεγαλύτερο.
«Είχαμε βγει απλώς για ένα σύντομο διάλειμμα και είδα πολλούς ανθρώπους, αξιωματούχους με όπλα. Ως Κορεάτες, νομίζαμε πως ήρθαν να συλλάβουν εγκληματίες, αλλά ξαφνικά άρχισαν να συλλαμβάνουν εμάς», είπε ο Τσουλ-γιόνγκ (Chul-yong), που επίσης κρατήθηκε εκείνη την ημέρα.
Όπως είπε, προσπάθησαν να εξηγήσουν ποιοι ήταν, αλλά ήταν τρομοκρατημένοι: «Υπήρχαν ελικόπτερα και drones, θωρακισμένα οχήματα… άνθρωποι με όπλα».
Η σύλληψη των Νοτιοκορεατών εργατών
Κάποιοι αξιωματικοί μάλιστα σημάδευαν με τα όπλα τους εργάτες, ισχυρίστηκε. «Ξέρετε εκείνες τις κόκκινες ακτίνες λέιζερ που βγαίνουν από τα όπλα; Ήταν τόσο σοκαριστικό που κάποιοι έτρεμαν από τον φόβο τους».
Ακόμα και όσοι πρόλαβαν να δείξουν τα έγγραφα βίζας τους είπαν ότι συνελήφθησαν. «Νόμιζα ότι όλα θα ξεκαθάριζαν, αλλά ξαφνικά μας αλυσόδεσαν», είπε ο κ. Κιμ (Kim), ένας ακόμη εργάτης που δεν θέλησε να αποκαλύψει παρά μόνο το επώνυμό του.
Ο Τσουλ-γιόνγκ περιέγραψε ότι του έβαλαν αλυσίδα στους αστραγάλους και άλλη μία γύρω από τη μέση, συνδεδεμένη με χειροπέδες. «Ήταν τόσο σφιχτά δεμένο που δεν μπορούσα καν να αγγίξω το πρόσωπό μου με τα χέρια».
Όλοι ανέφεραν ότι δεν είχαν ιδέα γιατί συνέβαινε αυτό ούτε πού τους μετέφεραν. «Αργότερα έμαθα ότι κρατήθηκα στο Κέντρο Επεξεργασίας της ICE στο Φολκστόν», πρόσθεσε ο Τσουλ-γιόνγκ, μηχανικός λογισμικού. Είχε σχεδιάσει να μείνει περίπου έναν μήνα, αλλά συνελήφθη την έκτη ημέρα της παραμονής του.
«Πάγωνα… το νερό μύριζε σαν λύματα»
Ο Γιουνγκτζίν, μηχανικός και υπεργολάβος για την LG, είχε προγραμματιστεί να μείνει πέντε εβδομάδες στις ΗΠΑ για να εκπαιδεύσει προσωπικό στη λειτουργία εξειδικευμένου, υψηλής τεχνολογίας εξοπλισμού.
Ο 30χρονος περιέγραψε τρέμοντας, ακόμη εμφανώς αναστατωμένος, στο BBC την εμπειρία του, όταν τον μετέφεραν στο κέντρο κράτησης και τον κλείδωσαν σε ένα δωμάτιο μαζί με 60-70 άλλα άτομα.
«Έπαθα κρίση πανικού. Στεκόμουν εκεί και έτρεμα», είπε. Το δωμάτιο ήταν παγωμένο και οι νέοι κρατούμενοι δεν πήραν κουβέρτες για τις δύο πρώτες μέρες, πρόσθεσε.
«Φορούσα κοντομάνικο, οπότε έβαλα τα χέρια μέσα από τα ρούχα μου και τυλίχτηκα με μια πετσέτα για να προσπαθήσω να ζεσταθώ τη νύχτα», είπε. «Το χειρότερο ήταν το νερό. Μύριζε σαν λύματα. Πίναμε όσο λιγότερο γινόταν».
Οι κουκέτες είχαν ήδη γεμίσει, είπε ο Τσουλ-γιόνγκ, όταν έφτασε, αφήνοντάς τον ίδιο και άλλους να ψάχνουν οποιοδήποτε άδειο σημείο για να ξεκουραστούν, ακόμη και ένα γραφείο όπου μπορούσαν απλώς να ακουμπήσουν το κεφάλι τους.
«Προσπαθούσαμε να κοιμηθούμε οπουδήποτε. Ήταν πραγματικά πολύ κρύο. Υπήρχαν άνθρωποι που βρήκαν συσκευασμένο ψωμί, το ζέσταναν στον φούρνο μικροκυμάτων και το αγκάλιαζαν όλη τη νύχτα», είπε.
Τις πρώτες μέρες, ο Γιουνγκτζίν δεν είχε ιδέα πόσο καιρό θα κρατούνταν. Φοβόταν ότι μπορεί να ήταν για μήνες. Μόνο αφού κάποιοι εργάτες μπόρεσαν να συναντήσουν δικηγόρους και προσωπικό από το προξενείο, έμαθαν ότι η κυβέρνηση τους συνεργαζόταν με τις αμερικανικές αρχές για την απελευθέρωσή τους.
Διπλωματικός αντίκτυπος και κλονισμένη εμπιστοσύνη
«Ακόμη και η αμερικανική πλευρά θεωρεί ότι ίσως το παρατράβηξε», δήλωσε στους δημοσιογράφους ο επικεφαλής διαπραγματευτής εμπορίου της Νότιας Κορέας μετά την επιστροφή του από τις ΗΠΑ. Η Σεούλ λέει ότι τώρα διερευνά πιθανές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά την επιχείρηση των αμερικανικών αρχών.
Ο Τραμπ παραδέχθηκε την ανάγκη να έρχονται ειδικοί από το εξωτερικό για να εκπαιδεύουν Αμερικανούς εργάτες. Σύμφωνα με Νοτιοκορεάτες αξιωματούχους, ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Κρίστοφερ Λαντό (Christopher Landau) εξέφρασε τα «βαθιά του συγγνώμη» για το περιστατικό.
Ωστόσο, το συμβάν έχει ταράξει τις σχέσεις ΗΠΑ-Νότιας Κορέας, που παραδοσιακά είναι στενοί σύμμαχοι, ειδικά καθώς συνέβη λίγο μετά από μια εμπορική συμφωνία στην οποία νοτιοκορεάτικες εταιρείες δεσμεύτηκαν να επενδύσουν 350 δισ. δολάρια στις ΗΠΑ.
Ο κ. Κιμ πίστευε ότι η εργασία του επιτρεπόταν με την επιχειρηματική του βίζα Β-1. Τόνισε ότι δεν είχε λογική να κρατούνται εκατοντάδες άνθρωποι χωρίς να ξεκαθαριστούν οι ρόλοι τους στο εργοστάσιο.
Μια εμπειρία που αφήνει βαθιά σημάδια
Ο Γιουνγκτζίν, που βρισκόταν στις ΗΠΑ με το πρόγραμμα απαλλαγής από βίζα διάρκειας 90 ημερών. Επιμένει ότι δεν έκανε τίποτα παράνομο. «Παρακολουθούσα μόνο συναντήσεις και έκανα παρουσιάσεις εκπαίδευσης», είπε, εξηγώντας ότι αυτό εμπίπτει στο πλαίσιο του προγράμματος. «Η εμπιστοσύνη μου στις ΗΠΑ έχει κλονιστεί βαθιά. Δεν νομίζω ότι είναι ένας αξιόπιστος εταίρος για τη Νότια Κορέα».
Παρότι επέστρεψε στην οικογένειά του, ο μηχανικός δυσκολεύεται ακόμη να επεξεργαστεί όσα έζησε. Όταν τους είδε στο αεροδρόμιο, όπως είπε, χαμογέλασε και τους αγκάλιασε, αλλά δεν ένιωσε τίποτα.
«Ήταν σαν να ήμουν άδειος μέσα μου. Μόνο όταν η μητέρα μου μου μαγείρεψε δείπνο εκείνο το βράδυ συνειδητοποίησα πραγματικά τι είχε συμβεί και έκλαψα για πρώτη φορά».
Και πλέον βγαίνει από το σπίτι μόνο για σύντομες βόλτες. «Όταν είμαι έξω και μυρίσω κάτι που μοιάζει με τη μυρωδιά της φυλακής, αρχίζω να τρέμω και να δυσκολεύομαι να αναπνεύσω, οπότε δεν μένω για πολλή ώρα έξω», είπε.
Ο Τσουλ-γιόνγκ λέει ότι κι εκείνος παλεύει με την εμπειρία. «Όλοι βγήκαμε από την πύλη αφίξεων χαμογελαστοί, αλλά τώρα που το σκέφτομαι, ήμουν έτοιμος να βάλω τα κλάματα», είπε, ανακαλώντας την επιστροφή του την προηγούμενη εβδομάδα. «Το να το λέω αυτό με κάνει να δακρύζω».
Και το να βλέπει τον εαυτό του σε τηλεοπτικά ρεπορτάζ δεν ήταν εύκολο. «Δεν μπορούσες να δεις το πρόσωπο μου, αλλά μπορούσες να αναγνωρίσεις το σώμα μου. Έτσι, η οικογένεια και οι φίλοι μου κατάλαβαν ότι ήμουν εγώ».
Πιστεύει ότι οι περισσότεροι εργάτες «έχουν χορτάσει» από όλα αυτά και ίσως να μην επιστρέψουν. Αλλά ο ίδιος λέει ότι δεν έχει επιλογή.
«Αυτό είναι το επάγγελμά μου. Το κάνω 30 χρόνια. Έχω αφιερώσει τη ζωή μου σε αυτή τη δουλειά», πρόσθεσε.
«Αν δεν μπορώ να το κάνω αυτό, τι άλλο να κάνω; Πώς θα ζήσει η οικογένειά μου;»
