Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανησυχούν για την αυξανόμενη επιρροή της Κίνας στη Λατινική Αμερική, αλλά δεν έχουν αναπτύξει μια μακροπρόθεσμη στρατηγική για να την αντιμετωπίσουν.
Παράλληλα, το Πεκίνο ενισχύει την παρουσία του στην παραδοσιακή σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, προβάλλοντας τον εαυτό του ως ισότιμο εταίρο που δήθεν κατανοεί καλύτερα τα προβλήματα των αναπτυσσόμενων χωρών, με αποτέλεσμα να περιορίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε δεύτερο ρόλο. Η αλλοπρόσαλλη προσέγγιση του Τραμπ προς ορισμένες χώρες της Δυτικής Ημισφαιρίου, είτε αφορά τη μεταναστευτική πολιτική είτε τα οικονομικά ζητήματα, ενισχύει την κινεζική ρητορική ότι η επιρροή της είναι αμοιβαία επωφελής και συγκρούεται με την ολοένα και πιο προστατευτική και “στενόμυαλη” πολιτική των ΗΠΑ, αναφέρουν πολλοί αναλυτές.
Σήμερα, η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Νότιας Αμερικής και ο δεύτερος μεγαλύτερος για ολόκληρη τη Λατινική Αμερική, μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όπως σημειώνει ο Radek Buben, ειδικός σε θέματα Ιβηροαμερικής από το Πανεπιστήμιο του Καρόλου, οι ΗΠΑ αρχίζουν να παίζουν σαφώς δευτερεύοντα ρόλο στην αμερικανική ήπειρο.
Ο Buben προσθέτει ότι μία από τις αιτίες αυτής της κατάστασης είναι η γεωγραφική εγγύτητα της Λατινικής Αμερικής στις ΗΠΑ, η οποία ωστόσο δεν τη θεωρεί επικίνδυνη. Αντίθετα, οι Ρεπουμπλικάνοι βλέπουν την περιοχή κυρίως ως πηγή ναρκωτικών, παράνομης μετανάστευσης και εγκληματικότητας. Από την άλλη πλευρά, η Κίνα δεν αντιμετωπίζει αυτά τα προβλήματα, καθώς οι μετανάστες από τη Λατινική Αμερική δεν θεωρούνται απειλή. Στην αναφορά της WSJ, επισημαίνεται πώς τα χρήματα από τις πωλήσεις φαιντανύλης στις ΗΠΑ ξεπλένονται μέσω της Κίνας.
Σύμφωνα με τον Myšička, το Πεκίνο εμφανίζεται ως ισότιμος εταίρος στις χώρες του λεγόμενου Παγκόσμιου Νότου, που περιλαμβάνει και τις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Αν και η κινεζική ηγεσία έχει τους δικούς της στόχους για την ενίσχυση της διεθνούς της θέσης, προσπαθεί να δικαιολογήσει τις ενέργειές της με την προώθηση της διεθνούς σταθερότητας και της αρμονικής συνύπαρξης. Εντούτοις, η στρατηγική της στην Λατινική Αμερική είναι πιο προσεκτική σε σχέση με την Αφρική ή περιοχές της Ασίας, δεδομένου ότι το Πεκίνο γνωρίζει την ιστορική ευαισθησία των ΗΠΑ στα θέματα ασφάλειας στο δυτικό ημισφαίριο.
Για πολλά χρόνια, οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούσαν την Κεντρική και Νότια Αμερική ως την παραδοσιακή σφαίρα επιρροής τους, με μια ιστορία στρατιωτικών επεμβάσεων και υποστήριξης δικτατοριών. Ωστόσο, από την εποχή του Τζορτζ Μπους, η πολιτική των ΗΠΑ έχει επικεντρωθεί σε άλλες περιοχές. Σήμερα, οι χώρες της Λατινικής Αμερικής χρησιμοποιούν την περίοδο αυτή για να διαφοροποιήσουν τις εμπορικές και επενδυτικές τους σχέσεις, με την Κίνα να προσφέρει πιο ευνοϊκούς όρους από τις ΗΠΑ, όπως σημειώνει ο Buben.
Επιπλέον, οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να μην προσπαθούν να προσφέρουν μια πραγματική εναλλακτική λύση στις επενδύσεις της Κίνας, βλέποντας την παρουσία της σχεδόν αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα της εθνικής ασφάλειας. Οι ανησυχίες για στρατηγικές διπλής χρήσης των υποδομών που κατασκευάζει η Κίνα είναι έντονες, ειδικά σε περίπτωση σύγκρουσης ΗΠΑ-Κίνας.
Ωστόσο, υπάρχουν περιπτώσεις όπου οι ΗΠΑ έχουν καταφέρει να περιορίσουν την κινεζική επιρροή, όπως στην περίπτωση του Παναμά, ο οποίος φέτος αρνήθηκε να ανανεώσει τη συνεργασία του με την Κίνα στο πλαίσιο της Belt and Road Initiative. Παρά τις ανησυχίες που εκφράζονται, η περιοχή της Λατινικής Αμερικής φαίνεται να είναι γενικά φιλική προς την Κίνα, με τους οικονομικούς δεσμούς να αυξάνονται σταθερά από το 2000.
Σύμφωνα με τον John Polg-Hecimovich, αναλυτή της Ναυτικής Ακαδημίας των ΗΠΑ, το πιο πιθανό σενάριο για το μέλλον είναι οι χώρες της Λατινικής Αμερικής να επιλέξουν μια στρατηγική μη συμπόρευσης, επιδιώκοντας να διατηρήσουν καλές σχέσεις και με τις δύο υπερδυνάμεις, εκμεταλλευόμενες τον ανταγωνισμό μεταξύ τους για να επωφεληθούν από επενδυτικές ή εμπορικές παραχωρήσεις.
Με πληροφορίες από A European Perspective.
