Ο Αντώνης Μυριαγκός, σε συνέντευξή του στην Άρτεμη Θύμιου για το Harper’s Bazaar Greece, μίλησε με ειλικρίνεια για το πώς η τέχνη, τα ταξίδια και η παράδοση διαμορφώνουν τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Στο επίκεντρο της κουβέντας βρέθηκε μια φράση που συνοψίζει μια ολόκληρη στάση ζωής: Αντώνης Μυριαγκός: «Το μυαλό είναι ύπουλο – Εκεί που πιστεύεις ότι είσαι ανοιχτός, ανακαλύπτεις ότι μπορεί να είσαι πολύ κλειστός». Δεν είναι απλώς μια έξυπνη διατύπωση· είναι μια υπενθύμιση ότι η ανοιχτότητα δεν είναι τίτλος που κατακτάς μία φορά, αλλά μια συνεχής άσκηση αυτοπαρατήρησης.
Με αφορμή τη νέα του τηλεοπτική παρουσία στη σειρά «Δυο μαύρα πουκάμισα» του MEGA, ο ηθοποιός ξετυλίγει σκέψεις που ακουμπούν την καθημερινότητα όλων: πώς ταξιδεύουμε χωρίς να κουβαλάμε στερεότυπα, πώς κρατάμε την παράδοση ως στήριγμα χωρίς να γίνεται βαρίδι, και πώς αναμετριόμαστε με τους “δαίμονες” μας χωρίς να τους κρύβουμε πίσω από εύκολες βεβαιότητες.
Αντώνης Μυριαγκός: «Το μυαλό είναι ύπουλο – Εκεί που πιστεύεις ότι είσαι ανοιχτός, ανακαλύπτεις ότι μπορεί να είσαι πολύ κλειστός»
Όταν ρωτήθηκε αν η τέχνη και τα ταξίδια μάς βοηθούν να βλέπουμε διαφορετικά τον κόσμο, ο Αντώνης Μυριαγκός απάντησε καταφατικά, αλλά με μια κρίσιμη επιφύλαξη: «Νομίζω πως ναι, αν και το μυαλό είναι ύπουλο». Η φράση αυτή λειτουργεί σαν μικρό καμπανάκι. Γιατί πολλές φορές πιστεύουμε ότι είμαστε “ανοιχτοί” άνθρωποι, απλώς επειδή εκτιμάμε το διαφορετικό ή επειδή έχουμε ζήσει εμπειρίες που θεωρούνται διευρυντικές. Στην πράξη, όμως, μπορεί να αντιδρούμε αμυντικά όταν κάτι αγγίζει τις βαθύτερες πεποιθήσεις μας.
Τα ταξίδια, όπως εξηγεί, τον βάζουν «σε μια διαρκή περιέργεια». Και αυτή η περιέργεια δεν αφορά μόνο τα αξιοθέατα ή τις γεύσεις ενός τόπου, αλλά μια πιο ουσιαστική διαδικασία: παρατηρείς «με τι συγγενεύεις και με τι όχι». Στο τέλος, η μεγάλη ανακάλυψη δεν είναι τόσο οι διαφορές, όσο η κοινή ανθρώπινη βάση. «Όπου κι αν βρεθείς, οι ανθρώπινες λειτουργίες είναι σχεδόν ίδιες», σημειώνει, δείχνοντας ότι το ταξίδι μπορεί να είναι καθρέφτης: βλέπεις τον άλλον και, ταυτόχρονα, βλέπεις καθαρότερα τον εαυτό σου.
Τα πρώτα χρόνια στον Καναδά και η συνύπαρξη με το “πολύ”
Η συζήτηση πηγαίνει φυσικά στα πρώτα του χρόνια στον Καναδά, μια εμπειρία που, όπως παραδέχεται, ίσως επηρέασε αυτή τη ματιά. «Πήγα παιδικό σταθμό στον Καναδά μαζί με παιδιά από πολλές διαφορετικές εθνικότητες», θυμάται. Σε μια τέτοια συνθήκη, η διαφορετικότητα δεν είναι “θέμα συζήτησης” — είναι το φυσιολογικό πλαίσιο της ζωής. Μεγαλώνοντας σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον, μαθαίνεις από νωρίς ότι η ταυτότητα δεν είναι μονοδιάστατη και ότι οι άνθρωποι δεν χωρούν εύκολα σε κουτιά.
Αυτή η πρώιμη εμπειρία λειτουργεί συχνά σαν εσωτερική πυξίδα: σε εκπαιδεύει να ακούς περισσότερο πριν κρίνεις, να δίνεις χώρο σε τρόπους ζωής που δεν μοιάζουν με τον δικό σου και να αντιλαμβάνεσαι τη συνύπαρξη ως δεδομένο, όχι ως εξαίρεση.
Ο Σήφης στα «Δυο μαύρα πουκάμισα»: ένας άνθρωπος με μέτρο και σιωπές
Φέτος, ο Αντώνης Μυριαγκός συναντά το τηλεοπτικό κοινό μέσα από τη σειρά «Δυο μαύρα πουκάμισα» του MEGA, ενσαρκώνοντας τον Σήφη. Περιγράφει τον χαρακτήρα ως «έναν άνθρωπο με μέτρο» — μια φράση που λέει πολλά, ειδικά σε εποχές όπου συχνά επιβραβεύεται το υπερβολικό και το θορυβώδες.
Ο Σήφης «κρατά περισσότερα μέσα του απ’ όσα εκφράζει» και «παλεύει με τους δικούς του δαίμονες». Δεν είναι ο ήρωας που θα μιλήσει πολύ, ούτε εκείνος που θα κάνει επίδειξη δύναμης. Είναι, όμως, ένας άνθρωπος με «έντονο ηθικό πυρήνα», και αυτό είναι που κάνει τη διαδρομή του ενδιαφέρουσα: πού σε οδηγεί η ηθική όταν η ζωή σε πιέζει; Τι συμβαίνει όταν οι αρχές σου δοκιμάζονται από συνθήκες που δεν ελέγχεις;
Σε τέτοιους ρόλους, η ένταση δεν βρίσκεται στις κραυγές, αλλά στις παύσεις — σε όσα δεν λέγονται. Και ο τρόπος που ο ηθοποιός μιλά για τον χαρακτήρα του δείχνει μια διάθεση να αναζητήσει την ανθρώπινη αλήθεια, όχι το εύκολο σχήμα.
Παράδοση ως στήριγμα: πυξίδα ή παγίδα;
Η παράδοση, με έντονη παρουσία και στη σειρά, ανοίγει ένα ακόμη σημαντικό κεφάλαιο. Μπορεί να λειτουργήσει ως πυξίδα στη ζωή μας; Ο Αντώνης Μυριαγκός απαντά με μια ισορροπία που αποφεύγει τα άκρα: «Πολλές φορές ανατρέχω στην παράδοση. Μπορεί να ακούγεται λίγο συντηρητικό, αλλά είναι κι αυτό που πολλές φορές σε κρατάει όρθιο».
Η παράδοση, στην καλύτερή της εκδοχή, είναι μνήμη και συνέχεια. Είναι κάτι που σου θυμίζει ποιος είσαι όταν όλα γύρω αλλάζουν. Ωστόσο, ο ηθοποιός δεν την αντιμετωπίζει ως κάτι ιερό και αδιαπραγμάτευτο. Τονίζει ότι χρειάζεται τόλμη να είσαι ανοιχτός στο νέο «χωρίς να χάνεις το κέντρο σου», ενώ παράλληλα υπογραμμίζει κάτι κρίσιμο: «Η παράδοση χρειάζεται φιλτράρισμα, όχι μια τυφλή αναπαραγωγή των πάντων».
Εδώ βρίσκεται ίσως η πιο ώριμη σκέψη της συνέντευξης. Γιατί το να κρατάς το χρήσιμο από το παλιό, χωρίς να εγκλωβίζεσαι σε αυτό, απαιτεί συνείδηση, κριτική σκέψη και —όπως είπε από την αρχή— εγρήγορση απέναντι στο “ύπουλο” μυαλό, που εύκολα βαφτίζει την αδράνεια ως “σταθερότητα”.
Η ανοιχτότητα ως καθημερινή πρακτική
Το νήμα που ενώνει όλα όσα λέει είναι η ιδέα ότι η ανοιχτότητα δεν είναι δεδομένη. Χτίζεται με εμπειρίες, δοκιμάζεται από αντιφάσεις και αποκαλύπτεται στις λεπτομέρειες: στο πώς ακούμε, στο πώς ταξιδεύουμε, στο πώς σχετιζόμαστε με την παράδοση, στο πώς αντιμετωπίζουμε τη σκιά μέσα μας.
Και τελικά, η φράση Αντώνης Μυριαγκός: «Το μυαλό είναι ύπουλο – Εκεί που πιστεύεις ότι είσαι ανοιχτός, ανακαλύπτεις ότι μπορεί να είσαι πολύ κλειστός» μένει ως συμπέρασμα και πρόσκληση μαζί. Πρόσκληση να μην επαναπαυόμαστε στις ταμπέλες που δίνουμε στον εαυτό μας, αλλά να συνεχίζουμε να εξετάζουμε —με περιέργεια, μέτρο και φιλτράρισμα— πού πραγματικά στεκόμαστε απέναντι στον κόσμο και στους άλλους.
