Στην ελληνίστρια καθηγήτρια της Σορβόννης, Μονίκ Αλεξάντρ, η οποία είχε ιδίως ασχοληθεί με τον ελληνόγλωσσο Ιουδαϊσμό και απεβίωσε στις 8 Φεβρουαρίου 2026, σε ηλικία 93 ετών, αναφέρεται εκτενές σημερινό δημοσίευμα της γαλλικής εφημερίδας Le Monde.
Καθηγήτρια ελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας στη Σορβόννη, όπου κατείχε την έδρα της Ελληνικής Πατρολογίας και του Ελληνιστικού Ιουδαϊσμού, η Μονίκ Αλεξάντρ γεννήθηκε, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, στη Μασσαλία στις 24 Ιουνίου 1932 και όπως η ίδια συνήθιζε να λέει, «μεγάλωσε χωρίς Βίβλο σε καθολικό περιβάλλον». Στη συνέχεια επισημαίνεται ότι κατά τη διάρκεια των σπουδών της επηρεάστηκε σημαντικά από τις διαλέξεις του σπουδαίου ελληνιστη Ενρί-Ιρενέ Μαρούτου (1904-1977) «όπου ο χριστιανισμός ουδέποτε αποκοπτόταν από το ιστορικό του πλαίσιο, την Ύστερη Αρχαιότητα – κάτι που υπήρξε για εκείνη μια αποκάλυψη».
Αφού έλαβε το πτυχίο της λογοτεχνίας (1955), δίδαξε, ως προπαρασκευάστρια καθηγήτρια της ελληνικής γλώσσας (1958-1962) στην École Normale Supérieure de Jeunes Filles («Sèvres») και εντάχθηκε, στη συνέχεια, ως αναπληρώτρια καθηγήτρια στη Σορβόννη, αναλαμβάνοντας την έδρα της Ελληνικής Πατρολογίας στο Paris-IV-Sorbonne.
Η Μονίκ Αλεξάντρ μελέτησε το σύνολο του ελληνόγλωσσου ιουδαϊσμού, τα πατερικά κείμενα, τον μοναχισμό και την ελληνική φιλοσοφία, ενώ καθοριστικής σημασίας υπήρξαν και οι συμβολές της στις σπουδές φύλου και στα ζητήματα ιστοριογραφίας.
Μετέφρασε έργα στοχαστών, σχετικά με την Αρχαία Ελλάδα, ενώ σημαντική ήταν η συμβολή της στο έργο «Ιστορία των Γυναικών στη Δύση» (Histoire des femmes en Occident), αναδεικνύοντας τη θέση των γυναικών στον πρώιμο χριστιανισμό.
Κατά τον Ολιβιέ Μινίχ, μαθητή της και εν συνεχεία διάδοχό της στη Σορβόννη, «η Μονίκ Αλεξάντρ ενσάρκωσε, για τις κλασικές σπουδές, την ελληνόγλωσση ιουδαϊκή λογοτεχνία και την ελληνική πατρολογία, το ιδεώδες μιας δασκάλας σχολαστικά προσηλωμένης στους μαθητές της, μιας αξεπέραστης αναγνώστριας και μιας γυναίκας που συνδύαζε πνευματική κομψότητα με ηθική αυστηρότητα».
