Την Τέταρτη 10/12 στις 16:30 ώρα Ελλαδας, ο Νικολά Σαρκοζί παρουσιάζει και υπογράφει αυτόγραφα στο βιβλίο του «Ημερολόγιο ενός φυλακισμένου» (εκδόσεις Fayard) στο βιβλιοπωλείο Lamartine στο 16ο διαμέρισμα του Παρισιού, κοντά στην οικεία του.
Ο πρώην Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας εξιστορεί τις 20 μέρες φυλάκισης του στο σωφρονιστικό ίδρυμα Λα Σαντέ τον Νοέμβριο, τις συνθήκες διαβίωσης, καθώς και τις επαφές που διατήρησε με πολιτικά πρόσωπα ενώ ήταν έγκλειστος.
Η ζωή του μέσα στο λιτό κελί περιγράφεται ως «γκρίζα». Επισημαίνει τη συμπαράσταση του ιερέα των φυλακών, ενώ την ημέρα του εγκλεισμού προσευχήθηκε γονατιστός «για να έχω δύναμη να σηκώσω τον σταυρό αυτής της αδικίας». Έτρωγε δημητριακά, γιαούρτια και σνακ, καθώς δεν ήξερε να μαγειρεύει, κλεισμένος στο κελί του, «χωρίς να βλέπει ουρανό, το δρόμο, τα πουλιά που πετούσαν, τα δέντρα που έχαναν τα φύλλα τους». Ένιωθε ότι ήταν «μακριά από τον κόσμο των ζωντανών».
Ο Σαρκοζί επαναλαμβάνει συχνά ότι είναι «απόλυτα αθώος» και υπόσχεται: «Όσο μου απομένει ανάσα ζωής, θα πολεμήσω με όλες μου τις δυνάμεις για να το αποδείξω, όσο χρόνο κι αν χρειαστεί». Η ατμόσφαιρα της φυλακής «αποπνέει αίσθημα ενοχής και αυτή η εικόνα αντανακλάται πάνω σου», ομολογεί, προσθέτοντας ότι αν δεν πρόσεχε, θα ένιωθε ένοχος λόγω της «μόλυνσης από έξω».
Ίσως οι πιο ενδιαφέρουσες σελίδες αφορούν τη σχέση του με τον Πρόεδρο Μακρόν και τις επαφές του με την πολιτική τάξη.
«Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επέμενε να με συναντήσει στο Ελυζέ την Παρασκευή πριν την φυλάκισή μου. Δεν είχα τίποτα να του πω, ούτε διάθεση για φιλική συζήτηση μαζί του». Ο Σαρκοζί δεν του συγχωρεί ότι του αφαίρεσε το μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής μετά την τελεσίδικη καταδίκη του σε φυλάκιση σε άλλη υπόθεση, το καλοκαίρι του 2025.
«Αποφάσισα (μετά τη διάλυση της Εθνοσυνέλευσης τον Ιούλιο του ου 2024) να γυρίσω σελίδα στη φιλία μας χωρίς να είμαι στην αντιπολίτευση (…) ούτε εναντίον του» δίνει ως αφορμή.
Αναφέρει επίσης ένα ευχαριστήριο τηλεφώνημα στην Μαρί Λεπέν για τις υποστηρικτικές δηλώσεις της ενάντια στην πενταετή καταδίκη του στην υπόθεση Καντάφι, με την κατηγορία ότι άφησε τους συμβούλους του να αναζητήσουν χρηματοδότηση της προεκλογικής καμπάνιας του 2007 από τον Λίβυο δικτάτορα Μουαμάρ Καντάφι, ύψους 50 εκατομμυρίων ευρώ.
Στη συνομιλία, η Λεπέν τον ρώτησε διερευνητικά αν θα υποστήριζε «ένα δημοκρατικό μέτωπο» εναντίον του κόμματός της, Εθνική Συσπείρωση. Ο Σαρκοζί απάντησε: «Όχι, και επιπλέον θα έκανα σε κατάλληλο χρόνο δημόσια τοποθέτηση πάνω στο θέμα».
Η Λεπέν εκθείασε τη χειρονομία της συζύγου του, Κάρλα Μπρούνι, μετά την ανακοίνωση της καταδίκης του: «θαύμασα την κομψότητα της κίνησης της να πετάξει κάτω το μικρόφωνο του Mediapart».
Ο Σαρκοζί προετοιμάζει τους οπαδούς και τους θαυμαστές του για τη στροφή που προτίθεται να κάνει, καθώς το κόμμα του, Οι Ρεπουμπλικάνοι, βρίσκεται σε δεινή εκλογική θέση. Σχετικά με τη στρατηγική ανασυγκρότησης δηλώνει: «Είμαι σίγουρος ότι ξεκινάει μόνο χάρις στο πνεύμα της όσο μεγαλύτερης δυνατής συσπείρωσης, χωρίς αποκλεισμούς και αναθέματα», υπονοώντας συνασπισμό όλων των δεξιών κομμάτων, από κέντρο-δεξιά έως άκρα δεξιά.
Ο ίδιος θεωρεί ότι οι Γάλλοι δεν ανέχονται τις ακρότητες της Άκρας Αριστεράς και τον «ψεύτικο υγειονομικό κλοιό γύρω από την Εθνική Συσπείρωση», που δεν αποτελεί κίνδυνο για τη Γαλλική Δημοκρατία. Η έφεση του για την υπόθεση Καντάφι έχει προγραμματιστεί για Μάρτιο 2026.
Παρά την αίσθηση αδικίας, ο Σαρκοζί επισημαίνει με αυταρέσκεια ότι επέλεξε να μην δεχθεί στη φυλακή επισκέψεις του πρέσβη της Αργεντινής και των ΗΠΑ, “«ου δεν είναι άλλος από τον πατέρα του γαμπρού του Ντόναλντ Τραμπ». Με ειρωνεία προσθέτει: «Χαμογελούσα από μέσα μου σκεφτόμενος ότι έλειπε η επίσκεψη του Όρμπαν και του πρέσβη της Ρωσίας για να κινδυνεύω με ισόβια!» Συναντήθηκε τελικά με τον Αμερικανό πρέσβη Charles Kushner μετά την αποφυλάκισή του.
Ο Νικολά Σαρκοζί ξεκινά περιοδεία σε όλη τη Γαλλία μέχρι τα Χριστούγεννα για να συναντήσει τους θαυμαστές του και όλους τους Γάλλους, «που θα με ευχαριστήσετε να διαβάσετε αυτό το βιβλίο», γράφει στην εισαγωγή του.
