Σχετικά με την απώλεια των γονιών της, η οποία αποτέλεσε καθοριστικό σταθμό στη ζωή της, μίλησε η Αποστολία Ζώη.
Καλεσμένη στην εκπομπή της Κατερίνας Καινούργιου, η τραγουδίστρια περιγράφει το βίωμα του πένθους ως μια διαδικασία που απαιτεί χρόνο και αποδοχή όλων των σταδίων του, τονίζοντας ότι δεν πρέπει να πιέζουμε τον εαυτό μας να αναρρώσει γρηγορότερα.
Η ίδια αναφέρεται, επίσης, στο αίσθημα ενοχής που ένιωθε λόγω της πρόωρης απομάκρυνσής της από το πατρικό σπίτι λόγω του πρωταθλητισμού, γεγονός που την έκανε να αισθάνεται ότι δεν πρόλαβε να επικοινωνήσει ουσιαστικά με τους γονείς της.
«Εμένα μου άλλαξε όλη τη ζωή η απώλεια. Ήταν ο μεγαλύτερός μου φόβος, έχω να σου πω. Όταν με ρωτούσαν “ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;”, έλεγα “η απώλεια”. Δεν ξέρω, δεν μπορώ να “χάσω” κανέναν», εξομολογείται η Αποστολία Ζώη.
«Ήμουν δεμένη με τους γονείς μου. Είναι μερικές φορές είναι σαν να έχω πολλά προαισθήματα ως άνθρωπος. Τα τελευταία χρόνια πριν “φύγουν” οι γονείς μου -καλά για τον πατέρα μου δεν το περίμενα καθόλου- σκεφτόμουν: “Πω πω ρε συ, έχω φύγει πολύ μικρή από το σπίτι”, έφυγα 14 από το σπίτι λόγω πρωταθλητισμού.
Και δεν είναι τα χρόνια που αρχίζει και μεστώνει ένα παιδικό μυαλό και μπορείς να κάνεις άλλες συζητήσεις με τους γονείς σου, εγώ είχα ήδη φύγει και έλεγα: “Πω πω, δεν έχω προλάβει να κάνω συζητήσεις μαζί τους”. Και εν τω μεταξύ οι άνθρωποι ήταν τότε ξέρω ‘γω 65. Δεν σκέφτεσαι στα 65 των γονιών σου ότι “κάτσε δεν έχω προλάβει να κάνω συζητήσεις”. Και έλεγα: “Γιατί σκέφτεσαι έτσι; Γιατί σκέφτεσαι έτσι; Δεν, μα έχεις χρόνο, δεν μπορεί να μην έχεις χρόνο μαζί τους”. Είχα ένα προαίσθημα», περιγράφει η τραγουδίστρια.
«Και κάθε φορά που πήγαινα στο Βόλο να τους δω, κάθε φορά ήθελα να πιάσω όλες αυτές τις συζητήσεις και ξέρεις σε παρασέρνει η καθημερινότητα και δεν γινόταν. Έφευγα από εκεί και ένιωθα τύψεις. Και να μετά που, μετά από λίγα χρόνια, έγινε αυτό. Μου άλλαξε τη ζωή όπως σου αλλάζει κάθε τι μεγάλο, σε αλλαγή μεγάλο, αλλά πάντα, μα πάντα βρίσκω το θετικό», σημειώνει η Αποστολία Ζώη.
«Με την απώλεια της μητέρας μου μού πήρε καιρό. Δεν μπορούσα να συλλάβω ότι δεν μπόρεσα να τη βοηθήσω, δηλαδή να τη σώσω, που δεν είχε λογική αυτό μες στο κεφάλι μου. Το ήξερα ότι δεν είναι λογικό αλλά έτσι ένιωθα μέσα μου. Αυτό μου πήρε πάρα πολύ καιρό, αλλά στάθηκα στο θετικό του ότι με αυτόν τον τρόπο ήρθαμε πολύ πιο κοντά με τον πατέρα μου, περάσαμε εξαιρετικά ποιοτικό χρόνο τα τελευταία χρόνια, είπα “ναι, μάλλον γι’ αυτό έπρεπε να γίνει αυτό”.
Γιατί είχε δημιουργηθεί και μια εικόνα για τον μπαμπά μου ότι είναι πάρα πολύ αυστηρός και κατά καιρούς αισθανόμουν ότι είναι ο πιο ανοιχτός άνθρωπος στον κόσμο. Αλλά υπήρχε μια προστασία και ένα έτσι πέπλο από τη μητέρα μου, οπότε όταν έφυγε η μητέρα μου βρήκα το θετικό ότι μίλησα πολύ περισσότερο με τον μπαμπά μου και στάθηκα σ’ αυτό. Ένα αν βρεις θετικό, μπορείς να κάνεις πολύ όμορφες σκέψεις και να αρχίσεις να ξεπερνάς πράγματα με ωραίο τρόπο. Θέλει χρόνο όμως και δεν πρέπει να το πιέζεις, για μένα. Δεν πίεσα “Α τώρα δεν είμαι καλά πρέπει να γίνω”. Όχι, παιδιά, δεν γίνεται να γίνεις καλά.
Χρειάζεται να περάσεις όλα τα στάδια. Εγώ άφησα όλα τα στάδια να συμβούνε και ήμουνα πολύ πιο προετοιμασμένη για το θέμα του πατέρα μου, το οποίο ήταν σαρωτικό, γιατί είναι διαφορετικό το να είσαι ορφανή μετά, αλλά βρίσκεις πάντα θετικό, βρίσκεις πάντα θετικό και ευτυχώς είχα την πολυτέλεια να τα πω όλα μαζί τους. Τα συζήτησα όλα και είμαι πολύ ήρεμη μ’ αυτό», κατέληξε στην εξομολόγησή της η Αποστολία Ζώη.
Πηγή: zappit.gr
