Ο προπονητής του Παναθηναϊκού φιλοξενήθηκε στην εκπομπή του Τσίμα Μονέκε, με τον οποίο συζήτησε για τα πάντα, κάνοντας μια μεγάλη αναδρομή στην πορεία του και αναλύοντας τη φετινή σεζόν των “πρασίνων”.
Ο Εργκίν Αταμάν έδωσε μεγάλη συνέντευξη στο podcast του Τσίμα Μονέκε, όπου αναφέρθηκε στις σπουδαιότερες στιγμές της καριέρας του και στον τρόπο με τον οποίο κατάφερε να χτίσει τον θριαμβευτή της φετινής σεζόν Παναθηναϊκό.
Αναλυτικά όσα είπε:
Για την προπονητική: «Είναι δύσκολη δουλειά, μου αρέσει η προπονητική, είναι η ζωή μου. Ξεκίνησα στα 22 μου και στην Εφές ως βοηθός και στα 30 μου ήμουν πρώτος προπονητής και πήγα στους τελικούς της Τουρκίας. Δεν έχω πολλή πίεση, για μένα είναι διασκέδαση, είναι δουλειά αλλά και χόμπι».
Για τις επιρροές του: «Έπαιζα μπάσκετ, ήθελα να γίνω επαγγελματίας αλλά δεν ήμουνα αρκετά καλός για να το κάνω. Μετά μου δόθηκε η ευκαιρία να προπονήσω ομάδες σε μικρές ηλικίες από τα 22 μου. Έμαθα πολλά από τον Όντιν Ορς. Όταν ένιωσα έτοιμος στα 29 μου προχώρησα ως πρώτος προπονητής».
Για την στιγμή που τον κάνει πιο περήφανο: «Έχω πολλές περήφανες στιγμές. Ήμουν ο πρώτος Τούρκος προπονητής που στα 33 μου προπόνησα ομάδα στην Ιταλία, στην Σιένα. Ήταν ένα όνειρο για μένα. Στην πρώτη συνέντευξη Τύπου εκεί και όταν με ρώτησαν τους στόχους μου τους είπα πως ήρθα για να πάρουμε το Κύπελλο Σαπόρτα. Και την άλλη μέρα έγραφαν στις εφημερίδες ”να δούμε πόσες μέρες θα αντέξει αυτός ο κόουτς’.
Και μετά μέσα στη σεζόν πήραμε το Σαπόρτα, την επόμενη σεζόν παίξαμε στην EuroLeague και μία σεζόν μετά ήμασταν στο Final Four της EuroLeague. Για μένα ήταν τρομερό. Μου αρέσουν οι προκλήσεις. Στην πρώτη μου χρονιά στη Γαλατάσαραϊ κερδίσαμε τον πρώτο τίτλο μετά από 27 χρόνια. Στην Μπεσίκτας μετά από 57 χρόνια κερδίσαμε τα πάντα. Το Κύπελλο, το πρωτάθλημα και Ευρωπαϊκό».
Για το πώς αντιμετωπίζει την αμφισβήτηση: «Μου αρέσει να μιλάω με τους ανθρώπους στον δρόμο. Στην Αθήνα πήγαινα το καλοκαίρι στην παραλία το χειμώνα για να κολυμπήσω. Και με έβλεπαν και αναρωτιόντουσαν τι κάνω εκεί. Τίποτα! Είμαι ένας απλός άνθρωπος και απολαμβάνω τη ζωή. Και η οικογένειά μου το ίδιο. Και ο γιος μου είναι συνέχεια μαζί μου στα αποδυτήρια. Και με τους παίκτες είμαι σαν φίλος, αλλά άλλες φορές είμαι πιο σκληρός αλλά τους σέβομαι, τη ζωή τους. Δεν είναι μηχανές. Είμαι ο κόουτς αλλά δεν παίζω… PlayStation. Δουλεύω με ανθρώπους, τους σέβομαι και αν με σέβονται όλα είναι καθαρά».
Για τις διαφορές του ως άνθρωπος και ως προπονητής: «Έξω από το παρκέ είμαι χαλαρός. Μπορεί να με βλέπετε να μαλώνω με κάποιον μέσα στο γήπεδο αλλά αυτό είναι για το μπάσκετ. Δε συμβαίνει αυτό έξω από το γήπεδο. Παλεύω, μάχομαι για τη δόξα, για την ομάδα μου, τους παίκτες μου. Πάντα παλεύω στο γήπεδο για να δείξω στους παίκτες μου ως ηγέτης ότι πρέπει να το κάνουν και αυτοί. Άλλες φορές με αποβάλλουν οι διαιτητές, αλλά όλα γίνονται βάσει πλάνου. Οι παίκτες πρέπει να δουν ότι αυτός θέλει να κερδίσει και βγάζει πάθος. Μου αρέσει να το μεταδίδω αυτό στους παίκτες μου».
Για τον χαρακτηριστικό πανηγυρισμό του με τις υψωμένες γροθιές: «Βασικά, δεν θυμάμαι πως ξεκίνησε αυτό, έγινε σταδιακά. Μετά είδα ότι άρεσε στον κόσμο αυτό και το συνέχισα. Αυτό είναι συναίσθημα, επικοινωνία με τους οπαδούς . Μου αρέσει να τους δίνω το πάθος μου. Είναι κάτι σπέσιαλ για μένα. Ακόμα και όταν χάνω, στην Μπαρτσελόνα όταν αποκλειστήκαμε, πάλι έδειξα τις γροθιές μου γιατί δείχνω πως δεν τα παρατάω. Στον τελικό όμως θα κερδίσουμε και στο τέλος πήραμε τον τίτλο με την Εφές».
Για τα πράγματα που μετανιώνει: «Δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο. Είμαι χαρούμενος. Ίσως στο back-to-back με την Εφές και τη σεζόν που ακυρώθηκε λόγω του κορωνοϊού, που ήταν μάλλον η καλύτερή μας σεζόν. Όλοι μιλούσαν ότι παίζαμε σαν ομάδα του ΝΒΑ. Με ρώτησαν μετά γιατί δεν πας στο ΝΒΑ; Είμαι εδώ. Αν μπορώ να κάνω μια ευρωπαϊκή ομάδα με ξένους και Αμερικανούς παίκτες να παίζει όπως μια ομάδα του ΝΒΑ, γιατί να μην μπορώ να το κάνω και εκεί.
Για να φοβηθώ να το κάνω και εκεί; Εκείνη την περίοδο πίστευα πως μπορεί να έρθει μία πρόταση και ήταν μια δυνατή συναισθηματικά στιγμή για μένα. Αλλά μετά είδα ότι υπάρχει διαφορετική νοοτροπία. Μίλησα με κάποιους μάνατζερ, μου είπαν ότι πρέπει να πάω εκεί (ΗΠΑ) για να είμαι ως βοηθός για κάποια χρόνια. Είμαι πρωταθλητής Ευρώπης για δύο σερί χρονιές, πως μπορώ να το κάνω αυτό; Το ευρωπαϊκό μπάσκετ είναι κάτι διαφορετικό, ένα μείγμα με το ΝΒΑ και μου αρέσει πολύ».
Για την επιλογή του να αναλάβει τον Παναθηναϊκό, το χτίσιμο της ομάδας και τη σπουδαία επιτυχία στην EuroLeague: «Στην αρχή όταν είχα αυτή την πρόταση, όλοι μου έλεγαν ότι δεν είναι καλό για μένα. Είσαι δις πρωταθλητής Ευρώπης, μια χρονιά δεν τα κατάφερες. Το να πάρεις δηλαδή μια ομάδα από τη 17η θέση και που δεν έχει πάει σε Final Four για 12 χρόνια και οι φίλαθλοι είχαν χάσει κάπως την εμπιστοσύνη τους στο κλαμπ. Αλλά είχα ένα σπουδαίο συναίσθημα στην πρώτη μου συνάντηση με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Είναι ένας διαφορετικός άνθρωπος, με πολύ πάθος και με σέβεται πολύ.
Όταν μου έκανε την πρόταση την δέχτηκα άμεσα και έβαλα στον εαυτό μου μια πρόκληση. Είπα πως δε θα δουλέψω με την ομάδα που τερμάτισε 17η, αλλά θέλω να τα αλλάξω όλα. Μου έλεγαν πως θα αλλάξεις 10-11 παίκτες; Τους είπα να μην ανησυχούν γιατί το ίδιο είχα κάνει στην Εφές το 2018, όταν πήγα εκεί. Έτσι, χτίσαμε μια πολύ καλή ομάδα, με προσωπικότητες και παίκτες με χαρακτήρα.
Όλοι πίστευαν πως ξοδέψαμε πολύ μεγάλο μπάτζετ. Μπορεί να έχουμε 1-2 παίκτες πιο ακριβούς αλλά οι υπόλοιποι είναι στο κανονικό μπάτζετ. Αλλά επειδή είναι 11 νέοι παίκτες, πολλοί πιστεύουν ότι κοστίζουν όσο ο Σλούκας. Ηταν μια διαφορετική περίπτωση ο Κώστας. Ηταν ένα από τα αστέρια της EuroLeague, ο παίκτης-κλειδί για τον αντίπαλό μας, τον Ολυμπιακό και μετά χτίσαμε την ομάδα μας με καλούς χαρακτήρες. Όταν ξεκινήσαμε τη σεζόν καταλάβαμε πως κάτι μας λείπει. Τι ήταν; Ο Κέντρικ Ναν.
Ήταν ελεύθερος και μας έδωσε πολλά επιθετικά. Αμυντικά κάναμε σπουδαία δουλειά όλο το σταφ με τους παίκτες. Και σταδιακά χτίσαμε την αυτοπεποίθησή μας. Κάναμε ρεκόρ στις νίκες εκτός έδρας και αυτό μας έδωσε αυτοπεποίθηση για τα πλέι οφ. Πιστεύαμε περισσότερο στους εαυτούς μας και η νίκη στην έδρα της Ρεάλ ήταν πολύ σημαντική. Και έτσι φτάσαμε στο Φάιναλ Φορ και στον τελικό. Δεν ήξερα αν θα είμαστε πρωταθλητές αλλά για μένα ήταν απίστευτο. Από την 17η θέση να πηγαίνεις στον τελικό ήταν εκπληκτικό για όλους μας».
Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη:
