Με αφορμή τη νέα σειρά της ΕΡΤ «Οι θάλασσες μας χώρισαν», η Αθηνά Λιμπάντση μίλησε στο περιοδικό Gala και στη δημοσιογράφο Πηνελόπη Μασούρη, σε μια συνέντευξη που κινείται πέρα από τα τυπικά. Η νεαρή ηθοποιός στάθηκε στις λεπτές αποχρώσεις του σεναρίου, σε όσα την τράβηξαν από την πρώτη ανάγνωση, αλλά και στην προσωπική της σχέση με τον ρόλο που αναλαμβάνει: την Παρασκευούλα. Μέσα από τις απαντήσεις της, φωτίζει το γιατί οι ιστορίες που αντέχουν στον χρόνο δεν κρύβονται πίσω από ωραιοποιήσεις, αλλά τολμούν να κοιτάξουν τον άνθρωπο στις πιο ευάλωτες στιγμές του.
Αθηνά Λιμπάντση: «Οι τραυματισμένοι ήρωες μας συγκινούν γιατί σε αυτούς αναγνωρίζουμε κάτι από τον εαυτό μας»
Όπως εξομολογείται, το σενάριο της σειράς την έκανε να συνειδητοποιήσει ότι πρόκειται για μια αφήγηση που εξερευνά την ανθρώπινη φύση χωρίς φόβο και χωρίς εύκολες λύσεις. Η αγάπη, η απώλεια και η επιβίωση λειτουργούν ως βασικοί άξονες, όχι ως δραματικά τεχνάσματα, αλλά ως καθρέφτες που αντανακλούν τις πιο κοινές και ταυτόχρονα πιο δύσκολες εμπειρίες μας.
«Διαβάζοντας το σενάριο της σειράς, συνειδητοποίησα ότι πρόκειται για μια αφήγηση που εξερευνά την ανθρώπινη φύση μέσα από την αγάπη, την απώλεια και την επιβίωση», αναφέρει. Και συμπληρώνει με μια φράση που μοιάζει να συνοψίζει τη φιλοσοφία της ίδιας απέναντι στην υποκριτική: «Οι ιστορίες που μένουν στον χρόνο είναι εκείνες που δεν φοβούνται να κοιτάξουν τον άνθρωπο στις πιο ευάλωτες στιγμές του».
Η Αθηνά Λιμπάντση επιμένει σε κάτι που συχνά ξεχνάμε όταν μιλάμε για τηλεοπτική μυθοπλασία: ότι η συγκίνηση δεν γεννιέται από την υπερβολή, αλλά από την αναγνώριση. Από το «κάτι» που θα μας κάνει να πούμε σιωπηλά «ναι, αυτό το έχω νιώσει». Έτσι εξηγεί και τη δύναμη των χαρακτήρων που κουβαλούν πληγές.
«Οι τραυματισμένοι ήρωες μας συγκινούν γιατί σε αυτούς αναγνωρίζουμε κάτι από τον εαυτό μας. Τους φόβους μας, τις απώλειες μας, την ανάγκη να αγαπηθούμε, να ανήκουμε και να βρούμε νόημα», σημειώνει. Δεν αντιμετωπίζει τον πόνο ως στόχο ή ως εύκολο δρόμο προς το δράμα, αλλά ως ένα πέρασμα που, όταν είναι καλοδουλεμένο, αποκαλύπτει αλήθειες. «Ίσως γι’ αυτό οι δημιουργοί επιστρέφουν συχνά σε τέτοιους χαρακτήρες. Όχι επειδή ο πόνος από μόνος του δημιουργεί ενδιαφέρον, αλλά γιατί μέσα από αυτόν αποκαλύπτεται η ανθρώπινη φύση με τον πιο αληθινό τρόπο».
Τι ήταν αυτό που την κέρδισε στο σενάριο της νέας παραγωγής της ΕΡΤ
Στη συνέντευξη γίνεται σαφές πως αυτό που την ενθουσίασε δεν ήταν μόνο η υπόθεση ή η κλίμακα της παραγωγής, αλλά η αίσθηση ότι πρόκειται για ένα έργο με πυρήνα και συνέπεια. Για την Αθηνά Λιμπάντση, το σενάριο δείχνει να έχει την πρόθεση να αφηγηθεί ανθρώπινες ιστορίες με βάθος, χωρίς να θυσιάζει την αλήθεια των χαρακτήρων στον ρυθμό ή στο εντυπωσιακό.
Ακριβώς εκεί, όπως αφήνει να φανεί, βρίσκεται και η μεγαλύτερη πρόκληση για έναν ηθοποιό: να υπηρετήσει μια ιστορία που απαιτεί ειλικρίνεια σε κάθε σκηνή και δεν επιτρέπει «εύκολες» ερμηνείες. Η ευαλωτότητα δεν παίζεται, χτίζεται. Και αυτό προϋποθέτει εμπιστοσύνη στο κείμενο, στον σκηνοθέτη και στους ανθρώπους που θα μοιραστούν την ίδια αφήγηση.
Παρασκευούλα: ένας ρόλος με βάθος, διαδρομή και ευθύνη
Η ίδια αποκαλύπτει πως γνώριζε κάποια βασικά στοιχεία για τον χαρακτήρα της, όμως από την αρχή ένιωσε ότι η Παρασκευούλα δεν είναι μια «γραμμική» παρουσία. «Γνώριζα κάποια βασικά στοιχεία για τον ρόλο μου, την Παρασκευούλα και αμέσως ένιωσα ότι πρόκειται για έναν χαρακτήρα με μεγάλο βάθος και μια πολύ δυνατή διαδρομή», εξηγεί.
Το γεγονός ότι καλείται να ενσαρκώσει μια τόσο απαιτητική ηρωίδα νωρίς στην πορεία της, το βιώνει με ανάμικτα συναισθήματα, που όμως συγκλίνουν στην ίδια δημιουργική κατεύθυνση: χαρά, ευθύνη και πρόκληση. Όπως λέει, όταν διάβασε τα δύο πρώτα επεισόδια και ενημερώθηκε για το βασικό καστ, αντιλήφθηκε ότι είχε μπροστά της μια ευκαιρία που δεν μπορούσε να προσπεράσει. «Όταν διάβασα τα δυο πρώτα επεισόδια και έμαθα ποιοι θα αποτελούσαν το βασικό καστ, ένιωσα ότι ήταν μια πρόταση που δεν μπορούσα να αφήσω».
Η σημασία των συνεργασιών και η κινηματογραφική ματιά
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στους ανθρώπους με τους οποίους θα συνυπάρξει στο πλατό, δείχνοντας πόσο καθοριστικό ρόλο παίζει για εκείνη η δημιουργική ομάδα. «Η προοπτική να συνεργαστώ με τόσο αξιόλογους ηθοποιούς ήταν κάτι πραγματικά ξεχωριστό για μένα», τονίζει.
Εξίσου σημαντική, όπως λέει, ήταν η συνεργασία με τον σκηνοθέτη Χρήστο Δήμα, στον οποίο αναγνωρίζει «ξεχωριστή ευαισθησία και κινηματογραφική ματιά». Σε μια εποχή που η τηλεοπτική εικόνα εξελίσσεται διαρκώς και το κοινό αναζητά έργα με αισθητική ταυτότητα, μια τέτοια δημιουργική κατεύθυνση μοιάζει να συνδέεται άμεσα με αυτό που περιγράφει η ίδια ως «αλήθεια» των χαρακτήρων.
Η Αθηνά Λιμπάντση για τις ιστορίες που μένουν: ανθρώπινες, ευάλωτες, αληθινές
Στο τέλος, αυτό που μένει από τη συνέντευξη δεν είναι απλώς πληροφορίες για έναν νέο ρόλο, αλλά μια καθαρή οπτική για το γιατί μας αγγίζουν ορισμένες ιστορίες. Η Αθηνά Λιμπάντση υπενθυμίζει ότι οι ήρωες που κουβαλούν ρωγμές δεν μας ελκύουν επειδή «υποφέρουν», αλλά επειδή μέσα από τις ρωγμές τους βλέπουμε τα δικά μας κομματακια αλήθειας: τον φόβο, την ανάγκη, την απώλεια, την επιθυμία για σύνδεση. Και ίσως γι’ αυτό ανυπομονούμε να τη δούμε ως Παρασκευούλα στις «Θάλασσες»: γιατί, όπως η ίδια περιγράφει, οι τραυματισμένοι ήρωες δεν είναι απλώς χαρακτήρες σε ένα σενάριο — είναι οι πιο ανθρώπινες εκδοχές μας.
