Το «Αύριο», η νέα δραματική σειρά με στοιχεία περιπέτειας 8 επεισοδίων, που φέρει την υπογραφή του βραβευμένου σκηνοθέτη και δημιουργού Γιώργου Γκικαπέππα, ξεκίνησε το διαδικτυακό της ταξίδι την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026, στο ανανεωμένο ERTFLIX με τα πρώτα τέσσερα επεισόδια.
Η πρώτη ιστορία διάσωσης στην ελληνική τηλεόραση καταγράφει σε σχεδόν πραγματικό χρόνο την αγωνιώδη διάσωση ενός ζευγαριού που χάνεται σ’ έναν ποταμό και είναι γυρισμένη σε φυσικό περιβάλλον, με υψηλό βαθμό δυσκολίας. Πρόκειται για μια χορογραφία επιβίωσης και ένας ύμνος στον αγώνα για ζωή και στην αυτοθυσία των διασωστών που, από αγάπη για την ανθρώπινη ζωή και τη σωτηρία, είναι πάντα παρόντες.
Αύριοι – Ποιοι είναι όμως οι κεντρικοί ήρωες της νέας σειράς;
Μαριάν (Στεφανία Γουλιώτη)
Η Μαριάν είναι μια επιτυχημένη Ελληνογαλλίδα φωτογράφος μόδας, μια γυναίκα που εξωτερικά αποπνέει αυτοπεποίθηση και έλεγχο, αλλά εσωτερικά βρίσκεται σε διαρκή σύγκρουση. Ανήσυχη, αντιφατική και απρόβλεπτη, μοιάζει να μη χωρά ούτε στον γάμο της, ούτε στη μητρότητα, ούτε στην ίδια της την επιτυχία. Οι σχέσεις της δοκιμάζονται από την ένταση και την αστάθειά της, ενώ η ίδια παλεύει με φόβους που δεν μπορεί να ονοματίσει.
Ακόμα και η σχέση της με τον σύζυγό της, τον Αντρέα, είναι βαθιά αντιφατική, καθώς δεν του αφήνει χώρο να τη βοηθήσει, σαν να του ζητά ταυτόχρονα να φύγει και να μη την εγκαταλείψει. Ούτε ο πατέρας της, ο Γιάννος, διευθυντής μεγάλης εφημερίδας, μπορεί ή θέλει να «χαϊδέψει» το πρόβλημά της… Ίσως γιατί στη Μαριάν αντικρίζει την καταθλιπτική και πρόωρα χαμένη Γαλλίδα γυναίκα του, τη μητέρα της. Η αλήθεια είναι πως η Μαριάν έχει χαθεί πολύ πριν μπει στο ποτάμι.
Αντρέας (Χρήστος Λούλης)
Ο Αντρέας είναι ένας αυτοδημιούργητος και καταξιωμένος διευθυντής διαφημιστικής εταιρείας, με έντονη δημιουργική ευφυία και μια φαινομενική ψυχραιμία που κρύβει όμως έναν βαθιά ευάλωτο άνθρωπο. Η επαγγελματική του πορεία συνδέθηκε στενά με τον έρωτά του για τη Μαριάν, μια σχέση που του έδωσε ώθηση να πιστέψει στον εαυτό του και να ρισκάρει. Όταν όμως η προσωπική του ζωή αρχίζει να αποσταθεροποιείται, η ισορροπία του κλονίζεται και οι αποφάσεις του γίνονται όλο και πιο επισφαλείς.
Προσπαθεί με κάθε τρόπο να κρατήσει ενωμένη την οικογένειά του και να προστατεύσει την κόρη του, παλεύοντας με τον φόβο της απώλειας και την αίσθηση ότι χάνει τον έλεγχο. Το άγχος, η πίεση και η συναισθηματική σύγχυση τον οδηγούν σε λάθη που δεν ταιριάζουν στην εικόνα του δυνατού και επιτυχημένου άντρα. Καθώς βλέπει τη Μαριάν να χάνει τον προσανατολισμό της, αρχίζει να χάνεται και ο ίδιος, σαν να παρασύρονται μαζί σε μια πορεία χωρίς σταθερό σημείο αναφοράς.
Σοφία και Λάζαρος (Κίττυ Παϊταζόγλου, Φιντέλ Ταλαμπούκας)
Τόσο η Σοφία όσο και ο Λάζαρος κουβαλούν το στίγμα της απουσίας γονιών από πολύ νωρίς. Ο Λάζαρος έχασε τον πατέρα του μικρός, ενώ η Σοφία έμαθε να υπάρχει μόνη της, με γονείς διαρκώς απόντες λόγω δουλειάς. Και οι δύο αναγκάστηκαν να ενηλικιωθούν πρόωρα και να μάθουν να επιβιώνουν χωρίς προσδοκία βοήθειας από κανέναν. Η Σοφία, μεγαλώνοντας σαν αγρίμι, ανέλαβε στα δεκατρία της τον ρόλο της μητέρας για τον μικρό της αδελφό, ενώ ο Λάζαρος έγινε από παιδί ο «πατέρας» της οικογένειας. Κοινό τους σημείο: μια παιδική ηλικία αλλοιωμένη πριν καν ολοκληρωθεί.
Η Σοφία βρήκε στο ποτάμι ένα αντίβαρο στη βία της πρόωρης ωρίμανσης. Εκεί έμαθε τα πραγματικά όρια – όχι αυτά που ξεπερνούσε για να αντέξει τη ζωή, αλλά εκείνα που την επανέφεραν στην ουσία των πραγμάτων. Σιγά σιγά έγινε «το κορίτσι του ποταμού», ένας τόπος όπου μπορούσε να επιστρέφει και να αποκαθιστά το χαμένο κομμάτι της παιδικής της ηλικίας. Για τον Λάζαρο, που από μικρός φλέρταρε με την περιπέτεια, το ποτάμι έγινε ένα νέο πλαίσιο ύπαρξης: ένα πεδίο όπου η φύση έθετε αδιαπραγμάτευτους κανόνες χωρίς να του στερεί την ελευθερία. Εκεί βρήκε το μεγάλο του όριο και τον δάσκαλό του. Και μέσα από τη Σοφία έπαψε να νιώθει ορφανός.
Στάθης (Αλέξανδρος Μαυρόπουλος)
Ο πατέρας του, μόνιμος στρατιωτικός στην Τρίπολη και λάτρης των σπορ, έπαιρνε από μικρό τον Στάθη σε εκδρομές και εξορμήσεις στη φύση. Αργότερα στις ίδιες εξορμήσεις συμμετείχε και η ξαδέλφη του, η Σοφία. Έτσι γνώρισε νωρίς τη φύση και τη σωματική άσκηση, στοιχεία που καθόρισαν τις επιλογές του. Η Σοφία στάθηκε για χρόνια σαν αδελφή του. Η μικρή του αδελφή είχε πεθάνει από λευχαιμία σε ηλικία οκτώ ετών, ένα γεγονός που σημάδεψε βαθιά τον ίδιο και την οικογένειά του. Στην εφηβεία του, ο Στάθης κουβαλούσε συχνά μια ήσυχη μελαγχολία.
Παρότι κοινωνικός και αθλητικός, διάλεγε κάποιες φορές τη μοναχικότητα, χωρίς να αποκόπτεται από τους άλλους. Έπαιζε ποδόσφαιρο, είχε φίλους, αλλά ήξερε και να μένει μόνος με τον εαυτό του. Η μητέρα του ανησυχούσε, ο πατέρας του όμως πίστευε πως «ο καθένας έχει τον τρόπο του». Δεν ακολούθησε τη στρατιωτική ζωή, καθώς η ρουτίνα δεν του ταίριαζε. Έγινε πυροσβέστης, αναζητώντας τη δράση και τη δυνατότητα να βοηθά ανθρώπους στα δύσκολα. Η γενναιότητα και η αυτοθυσία τον έκαναν να ξεχωρίσει. Κάθε διάσωση ήταν γι’ αυτόν μια μάχη που έπρεπε να κερδηθεί, ίσως γιατί, βαθιά μέσα του, προσπαθούσε ακόμη να σώσει την αδελφή που έχασε.
Ειρήνη (Άννα Καλαϊτζίδου)
Η Ειρήνη ήταν «ερωτευμένη» με τον μεγάλο της αδελφό από μωρό. Υπήρξε το πρότυπό της και το απόλυτο σημείο αναφοράς της. Όταν ο πατέρας έφυγε από τη ζωή, ο Αντρέας έγινε για εκείνη ένας άτυπος προστάτης. Θεοποίησε τις ικανότητές του, αλλά ταυτόχρονα ανέπτυξε ένα αόρατο σύστημα προστασίας γύρω του. Όχι μόνο από αίσθημα ευθύνης, αλλά επειδή δεν μπορούσε να αντέξει την ιδέα ότι μια μέρα ο Αντρέας θα χαθεί.
Παντρεύτηκε πριν από εκείνον, όμως ο δικός της γάμος κράτησε μόλις δύο χρόνια. Αντιθέτως, ο γάμος του Αντρέα άλλαξε ανεξίτηλα τη δική της ζωή. Ο «αρσενικός» της οικογένειας δεν ήταν πια μόνος, κι αυτό ανέτρεψε τον ρόλο που γνώριζε μέχρι τότε. Η Μαριάν στάθηκε για την Ειρήνη ο εισβολέας. Η γυναίκα που, στα μάτια της, δεν θα μπορούσε ποτέ να καταλάβει πραγματικά τον Αντρέα και να τον φροντίσει όπως έπρεπε.
Γιάννος (Θέμης Πάνου)
Στα τριάντα του ο Γιάννος ήταν ήδη αρχισυντάκτης όταν γνώρισε την Άννα, Γαλλίδα υπάλληλο στο γραφείο Τύπου της γαλλικής πρεσβείας. Την ερωτεύτηκε σαν τρόπαιο του δυτικού κόσμου που ήθελε να κατακτήσει. Δύο χρόνια αργότερα γεννήθηκε η μοναχοκόρη τους, η Μαριάν, και στα σαράντα του ο Γιάννος πραγματοποίησε το μεγάλο άλμα ιδρύοντας τη δική του εφημερίδα. Τα συνεχή ταξίδια και η ακατάπαυστη εργασιομανία του άρχισαν να διαλύουν τον γάμο του. Η Άννα δεν άντεξε τη ζωή δίπλα σε έναν μόνιμα απόντα σύζυγο.
Η ψυχική της υγεία κλονίστηκε σοβαρά: όσο ο Γιάννος ανέβαινε επαγγελματικά, εκείνη βυθιζόταν στο σκοτάδι. Η αυτοκτονία της ήρθε σαν είδηση-εφιάλτης στην κορύφωση της καριέρας του. Η Μαριάν μεγάλωσε ως «η κόρη της τρελής», μαθαίνοντας να ζει με αυτό το βάρος. Ο Γιάννος δεν ξαναπαντρεύτηκε και προσπάθησε να της προσφέρει τα πάντα. Δεν άντεχε να τη βλέπει αδύναμη, όχι από σκληρότητα αλλά από φόβο. Δεν ήξερε πώς να αγκαλιάσει τις αδυναμίες της και πίστευε πως αν τις χαϊδέψει θα θεριέψουν. Χωρίς να το θέλει, έκανε τη Μαριάν να νιώθει πιο μόνη, πιο ανεπαρκής, πιο βαθιά εγκλωβισμένη στον ρόλο της ορφανής κόρης της τρελής.
Μηνάς (Στέλιος Ξανθουδάκης)
Ο Μηνάς μεγάλωσε στη Μεγαλόπολη με πατέρα αστυνόμο –αργότερα διοικητή– και μητέρα δασκάλα. Δεν τη θυμόταν ποτέ πραγματικά χαρούμενη με τον άντρα της. Η σιωπηλή της κατάθλιψη τον σημάδεψε. Τη λάτρευε, την ίδια στιγμή που απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από τον πατέρα του. Όταν εκείνος τον είδε να προτιμά τη συντροφιά της μητέρας του από τις παρέες, τον αποκάλεσε ομοφυλόφιλο. Η λέξη τον ταρακούνησε και ρίζωσε μέσα του μια μόνιμη αμφιβολία: για το ποιος είναι και αν οι επιλογές του είναι πραγματικά δικές του. Ακολούθησε επαγγελματικά τον δρόμο του πατέρα του, κουβαλώντας όμως τον ψυχισμό της μάνας του. Δεν ήταν φτιαγμένος για κλασικός αστυνομικός. Ονειρευόταν να γίνει ερευνητής και να λύνει μυστήρια.
Σκέφτηκε να φύγει και να σπουδάσει εγκληματολογία, αλλά πάντα κάτι τον τραβούσε πίσω. Η αδυναμία του να βρει τον εαυτό του τον βασάνιζε χρόνια. Ώσπου ένα βράδυ, βλέποντας με τις κόρες του μια αστυνομική σειρά, τις άκουσε να λένε: «Μπαμπά, τρομερός αυτός ο μπάτσος». Κάτι μέσα του έσπασε. Πήρε το αυτοκίνητο και ανέβηκε στο βουνό, πάνω από το ποτάμι. Ξημέρωσε μέσα στο αμάξι, με τη βροχή να πέφτει. Όταν άνοιξε τα μάτια του, ο κόσμος έμοιαζε αλλιώς: σαν να του έδινε, επιτέλους, το δικαίωμα να διαλέξει. Τότε χτύπησε το τηλέφωνο. Αγνοούμενοι στο ποτάμι.
Πηγή: zappit.gr
