Η απονομή των British Academy of Film and Television Arts του 2026 (γνωστά και ως Bafta) επιβεβαίωσε ότι η φετινή σεζόν των βραβείων μόνο προβλέψιμη δεν είναι. Μεγάλος θριαμβευτής της βραδιάς ήταν το πολιτικά φορτισμένο θρίλερ «Μια Μάχη Μετά την Άλλη» (One Battle After Another), το οποίο κατέκτησε έξι βραβεία, ανάμεσά τους και το κορυφαίο της Καλύτερης Ταινίας, ενισχύοντας σημαντικά τη δυναμική του ενόψει των βραβείων Όσκαρ.
Η λαμπερή τελετή πραγματοποιήθηκε στο Royal Festival Hall στο London, με οικοδεσπότη τον Alan Cumming, ο οποίος διαχειρίστηκε με χιούμορ αλλά και σοβαρότητα τις ιδιαίτερες στιγμές της βραδιάς. Το πιο ευχάριστο δε σημείο της παρουσίασης ήταν όταν μοίρασε βρετανικά σνακ σε Αμερικανούς και Αυστραλούς καλεσμένους, αξιοποιώντας χαρακτηριστικά γνωρίσματα από τα σνακ, με την προσωπικότητα των υποψηφίων και καλεσμένων. Τα πειράγματα στην Έμμα Στόουν και τη μητέρα της, τη Ρόουζ Μπερνς και τον συζηγό της αλλά και το Λεονάρντο Ντι Κάπριο, έγιναν ήδη viral.
Η απόλυτη επικράτηση του «Μια Μάχη Μετά την Άλλη»
Η ταινία του Paul Thomas Anderson, που αφηγείται την ιστορία μιας ομάδας «επαναστατών σε σύγκρουση με το κράτος», τιμήθηκε επίσης με τα βραβεία Σκηνοθεσίας, Διασκευασμένου Σεναρίου, Φωτογραφίας, Μοντάζ και Β΄Ανδρικού Ρόλου για τον Sean Penn (που ήταν το απόλυτο outsider).
Η βράβευσή του όμως αλλάζει τις ισορροπίες και του δίνει σαφές momentum για τα Όσκαρ, σε μια κατηγορία που μέχρι πρότινος έμοιαζε πιο «κλειδωμένη».
Ο ίδιος ο Άντερσον, παραλαμβάνοντας το βραβείο Σκηνοθεσίας, δήλωσε συγκινημένος: «Είναι συντριπτικό και υπέροχο αυτό που συμβαίνει», μια φράση που συμπυκνώνει το κλίμα θριάμβου γύρω από την ταινία.
Οι υπόλοιποι μεγάλοι νικητές
Η βαμπιρική επική ταινία «Αμαρτωλοί» (Sinners) απέσπασε τρία βραβεία (Πρωτότυπο Σενάριο για τον Ryan Coogler, Μουσική και Β Γυναικείο Ρόλο για τη Wunmi Mosaku -άλλο ένα μεγάλο outsider), ενώ το γοτθικό «Frankenstein» διακρίθηκε κυρίως στις τεχνικές κατηγορίες (Σκηνικά, Κοστούμια για την Kate Hawley, Μακιγιάζ & Κομμώσεις).
Η σαιξπηρική οικογενειακή τραγωδία «Άμνετ» (Hamnet) αναδείχθηκε Καλύτερη Βρετανική Ταινία, με την Jessie Buckley να κερδίζει το βραβείο Α΄Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της ως Άγκνες Χάθαγουεϊ και -δυστυχώς- τον Πόλ Μέσκαλ να χάνει το βραβείο δεύτερης ανδρικής ερμηνείας.
Δες ΕΔΩ τη συνέντευξη του Μέσκαλ στο ertnews.gr
Η μεγαλύτερη ίσως έκπληξη της βραδιάς ήρθε από τον Robert Aramayo, ο οποίος τιμήθηκε με το βραβείο Α΄Ανδρικού Ρόλου για την ανεξάρτητη βρετανική ταινία «I Swear», που θα δούμε σε λίγο καιρό από τη Neo Films, αφήνοντας πίσω ονόματα όπως ο Timothée Chalamet και ο Leonardo DiCaprio. Αυτή ήταν μια νίκη που ανατρέπει πλήρως τα μέχρι πρότινος προγνωστικά, με δεδομένο ότι η ταινία θα διανεμηθεί στην Αμερική τον Απρίλη, δίνοντας ίσως ένα άτυπο προβάδισμα στον πρωταγωνιστή για αν φτάσει στις υποψηφιότητες των Όσκαρ… του χρόνου.
Στις διεθνείς κατηγορίες, το βραβείο Μη Αγγλόφωνης Ταινίας πήγε στη «Συναισθηματική Αξία»(Sentimental Value), ενώ το animation βραβείο κατέκτησε το «Ζωούπολη 2» (Zootopia 2). Στα τεχνικά βραβεία ξεχώρισαν το «F1» για τον Ήχο και το «Avatar: Φωτιά και Στάχτη» (Avatar: Fire and Ash) για τα Οπτικά Εφέ, επιβεβαιώνοντας τον τίτλο του απόλυτου φαβορί της κατηγορίας.
Παρουσίες και πολιτικό παρασκήνιο
Στο κόκκινο χαλί βρέθηκαν μεταξύ άλλων οι Emma Stone, Cillian Murphy και η Glenn Close. Παρόντες ήταν επίσης ο Πρίγκιπας William και η Catherine, η Πριγκύπισσα της Ουαλίας, σε μια περίοδο που η βασιλική οικογένεια, υπό τον Βασιέα Κάρολο τον III, που δοκιμάζεται επικοινωνιακά από την υπόθεση του Andrew Mountbatten-Windsor και τις συνδέσεις με τον Jeffrey Epstein.
Ιδιαίτερη στιγμή αποτέλεσε και η δημόσια συγγνώμη του Κάμινγκ για εκφράσεις που ακούστηκαν κατά τη διάρκεια της τελετής, διευκρινίζοντας ότι σχετίζονταν με κινηματογραφική απεικόνιση χαρακτήρα με σύνδρομο Τουρέτ (σ.σ. αναφορά στην ταινία «ISwear», που ο ήρωας πάσχει από τουρέτ).
Όταν τα βραβεία μπερδεύουν τις Οσκαρικές προβλέψεις, αντί να ξεκαθαρίζουν
Αν κάτι ανέδειξε φέτος η BAFTA, είναι το πόσο ρευστή, και μπερδεμένη, έχει γίνει η κούρσα των βραβείων.
Το «Μια Μάχη Μετά τηνν Άλλη» μοιάζει πλέον «κλειδωμένο» για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας (σ.σ. προσωπικά ελπίζω να μην βγει ορθό αυτό το προγνωστικό). Ωστόσο, στις ερμηνευτικές κατηγορίες η εικόνα είναι χαοτική. Ο Robert Aramayo δεν είναι υποψήφιος για Όσκαρ καθώς η ταινία δεν έχει διανεμηθεί στην Αμερική ακόμα, όμως η νίκη του εδώ ανατρέπει τα δεδομένα. Αντίστοιχα, ο Sean Penn δεν προηγούνταν στις προβλέψεις για Β΄Ανδρικό, αλλά πλέον αποκτά ισχυρό προβάδισμα.
Το πρόβλημα; Άλλα βραβεία της σεζόν, όπως οι Χρυσές Σφαίρες ή τα BAFTA σε προηγούμενες χρονιές, συχνά επιλέγουν διαφορετικούς νικητές από εκείνους που τελικά επικρατούν στα Όσκαρ. Αυτό δημιουργεί μια στρεβλή αίσθηση «φαβορί» που αλλάζει από εβδομάδα σε εβδομάδα.
Ιδιαίτερα στις κατηγορίες Β΄Ρόλων, η σύγχυση είναι εντονότερη. Υποψήφιοι που θεωρούνται πέμπτοι στις στοιχηματικές λίστες κατακτούν σημαντικά βραβεία, ενώ άλλοι που προηγούνται χάνουν έδαφος. Το αποτέλεσμα είναι μια σεζόν όπου τα προγνωστικά δεν βασίζονται πια σε ξεκάθαρη δυναμική, αλλά σε αποσπασματικές νίκες.
Αυτό μπορεί να κάνει την κούρσα πιο συναρπαστική, αλλά ταυτόχρονα αποδυναμώνει την έννοια του «αδιαφιλονίκητου φαβορί». Αν κάθε σημαντικός θεσμός στέλνει διαφορετικό μήνυμα, τότε τι πραγματικά μετράει; Να παίρνει ο καθένας ένα βραβείο σπίτι του και έτσι όλοι να είναι ικανοποιημένοι;
Ίσως τελικά αυτή η σύγχυση να αντικατοπτρίζει κάτι βαθύτερο: μια βιομηχανία σε μετάβαση, όπου τα γούστα διαφοροποιούνται, τα σώματα ψηφοφόρων δεν ευθυγραμμίζονται και το «ρεύμα» δεν είναι πλέον ενιαίο. Μέχρι την απονομή των Όσκαρ, το μόνο βέβαιο είναι ότι τίποτα δεν είναι βέβαιο. Εν οίδα ότι ουδέν οίδα!
