Οι φίλαθλοι που προγραμματίζουν να ταξιδέψουν τις επόμενες ημέρες στη Βόρεια Αμερική για το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο που διοργανώνεται από κοινού σε τρεις χώρες, θα ανακαλύψουν ένα μοναδικό και πολυσύνθετο γεγονός.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς και το Μεξικό, χώρες που μόλις πρόσφατα πέρασαν από περιόδους τεταμένων σχέσεων, θα υποδεχτούν τους φιλάθλους σε 16 πόλεις. Ωστόσο, η συνδιοργάνωση ενός τουρνουά όπως αυτό πιθανότατα θα φέρει στο φως πολλές προκλήσεις.
Οι εντάσεις μεταξύ πρώην συμμάχων
Η συνεργασία μεταξύ των ΗΠΑ, του Καναδά και του Μεξικού μπορεί να φαίνεται ελκυστική σε πρώτο επίπεδο, αλλά η ιστορία των σχέσεων τους είναι γεμάτη εντάσεις και επιφυλάξεις. Εκτός από τους δασμούς που είχαν επιβληθεί από την κυβέρνη
ση Τραμπ, οι σχέσεις μεταξύ Καναδά και Μεξικού έχουν επηρεαστεί από υποψίες και κατηγορίες για εμπορικές αδικίες. Ο Καναδάς, π.χ., αντέτεινε σε σχόλια του Τραμπ σχετικά με τη «51η πολιτεία», αποσύροντας αμερικανικά προϊόντα από τα ράφια και περιορίζοντας τα ταξίδια προς τις ΗΠΑ.
Η συνεργασία αυτή θα οδηγήσει πιθανώς σε επιπλέον προκλήσεις, καθώς οι θεσμικές αλληλεπιδράσεις των τριών χωρών δεν περιορίζονται απλώς στα αθλητικά δρώμενα. Ό
πως τονίζει ο Κάρλο Ντέιντ, διευθυντής διεθνούς πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Κάλγκαρι, οι διμερείς σχέσεις έχουν διαταραχθεί και οι προκλήσεις ενδέχεται να επιδεινωθούν κατά τη διάρκεια του τουρνουά.
Η πολυπλοκότητα της συνδιοργάνωσης
Η συνδιοργάνωση ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου χωρίς προηγούμενο στην ιστορία, απαιτεί από τις οργανωτικές επιτροπές να συνεργαστούν σε πολλαπλά επίπεδα. Οι διαδικασίες συντονισμού περιλαμβάνουν την ασφάλεια, τη μετανάστευση, την υποδομή και φυσικά, τις εμπειρίες των φιλάθλων.
Κάθε χώρα έχει τη δική της νομοθεσία, η οποία μπορεί να προκαλέσει καθυστερήσεις και σύγχυση, προσθέτοντας προκλήσεις στην ομαλή διεξαγωγή των αγώνων.
Οι ανησυχίες για την ασφάλεια σημειώνουν αύξηση, ιδίως σε ένα παγκόσμιο γεγονός. Η αστάθεια στην παγκόσμια πολιτική σκηνή, όπως ο πόλεμος στο Ιράν, μπορεί να δημιουργήσει επιπλέον άγχη για τις χώρες που φιλοξενούν το τουρνουά. Σύμφωνα με τη Λίντσεϊ Σάρα Κράσνοφ, αναπληρώτρια καθηγήτρια παγκόσμιου αθλητισμού στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, η συνδιοργάνωση δεν είναι πάντα μια συνταγή για επιτυχία.
Οι ιστορικές παραδείγματα, όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο ανδρών του 2002 μεταξύ Ιαπωνίας και Νότιας Κορέας, δείχνουν πως οι συνεργασίες αυτές μπορεί να είναι προβληματικές και περίπλοκες.
Πολιτικές προεκτάσεις
Από την άλλη, οι ηγέτες των χωρών της Βόρειας Αμερικής έχουν και πολιτικά κίνητρα για να προωθήσουν το τουρνουά. Στο Μεξικό, οι ανησυχίες για το επίπεδο ετοιμότητας υποδομών φαίνεται να φωτίζουν εσωτερικά ζητήματα, καθώς η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να δείξει ότι η χώρα μπορεί να φιλοξενήσει ένα τέτοιο μεγάλο γεγονός.
Η πρόεδρος του Μεξικού, Κλαούντια Σάινμπαουμ, είναι αισιόδοξη, χαρακτηρίζοντας το τουρνουά ως ευκαιρία να αναδείξει την πολιτιστική κληρονομιά και τη στιβαρότητα του λαού της.
