Μετά από μια εβδομάδα βίας που αναδιαμόρφωσε τη Μέση Ανατολή, ορισμένοι στόχοι των ΗΠΑ φαίνονται εφικτοί, άλλοι ίσως ουτοπικοί. Αλλά το ερώτημα για το πού θα καταλήξει ο πόλεμος στο Ιράν είναι το πιο έντονο.
Η απαίτηση του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να βοηθήσει στην επιλογή του νέου ανώτατου ηγέτη του Ιράν παρέχει ίσως την πιο σαφή εικόνα μέχρι στιγμής για το πόσο κοντά μπορεί να είναι η κατάληξη. Επιφανειακά, φαίνεται εξαιρετικά φανταστικό, σχεδόν παράλογο, να πιστεύει κανείς ότι οι 88 ανώτεροι Ιρανοί κληρικοί που είναι επιφορτισμένοι με την αντικατάσταση του θεοκράτη στην κορυφή μιας Ισλαμικής Δημοκρατίας που ιδρύθηκε για να αντισταθεί στην αμερικανική επιρροή, θα ακολουθήσουν τις οδηγίες ή θα λάβουν υπόψη τους τις υποδείξεις του Λευκού Οίκου. Ωστόσο, η απαίτηση του Τραμπ και το ότι απέρριψε ως διάδοχο τον γιο του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, Μοτζτάμπα, αποκαλύπτουν δύο σημαντικά σημεία.
Πρώτον, ότι ο Τραμπ πιστεύει ότι το μοντέλο της Βενεζουέλας μπορεί να λειτουργήσει και στην περίπτωση του Ιράν – δηλαδή η στρατιωτική δράση να αναγκάσει ένα καθεστώς να αλλάξει, αντί να επιβάλλει την αλλαγή καθεστώτος. Όμως, το Ιράν είναι μια σκληροπυρηνική, επιθετική, βαριά οπλισμένη αυτοκρατία που σπέρνει τον όλεθρο σε ολόκληρο τον Κόλπο εδώ και μια εβδομάδα και που σκότωσε χιλιάδες από τους δικούς της ανθρώπους μόλις πριν από λίγες εβδομάδες. Δεν είναι τόσο απλό όσο η κλεπτοκρατία του πετρελαίου του ανατραπέντος προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο. Ωστόσο, οι φιλοδοξίες του Τραμπ προδίδουν πού πιστεύουν οι ΗΠΑ ότι κατευθύνεται ο πόλεμός τους.
Δεύτερον, η δήλωση υπονοεί πολιτικό συμβιβασμό. Ο Μασούντ Πεζεσκιάν, ο σχετικά μετριοπαθής πρόεδρος του Ιράν, άφησε να εννοηθεί την Παρασκευή (06/03) το πρωί ότι θα γίνουν προσπάθειες διαμεσολάβησης. Την Τετάρτη (04/03), ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν τηλεφώνησε στο Κατάρ και τη Γαλλία. Λίγες ώρες αργότερα, περισσότεροι ιρανικοί πυραύλοι χτύπησαν τη Ντόχα, υποδηλώνοντας τουλάχιστον διαφορετικές προσεγγίσεις εντός της Τεχεράνης. Ο Τραμπ δήλωσε την Πέμπτη (05/03) ότι το Ιράν ήθελε να διαπραγματευτεί, αλλά οι ΗΠΑ ήθελαν να πολεμήσουν περισσότερο από ό,τι εκείνοι. Η απαίτησή του την Παρασκευή (06/03) για «άνευ όρων παράδοση» ενισχύει αναμφισβήτητα την ιδέα ότι ο Τραμπ επιδιώκει μια λύση και όχι την στρατιωτική κατάρρευση του καθεστώτος της Τεχεράνης.
Ένας νέος Ιρανός ηγέτης θα μπορούσε να προσφέρει μια καθαρή ευκαιρία για την επίτευξη συμφωνίας. Κάποιο είδος πολιτικού συμβιβασμού εξακολουθεί να φαίνεται ως η πιο πιθανή διέξοδος. Η αξιοσημείωτη αλαζονεία του Τραμπ – που ενισχύεται από τον υπουργό Άμυνας, Πιτ Χέγκσεθ – φαίνεται να έχει ως στόχο τη δημιουργία μέγιστης επιρροής. Ο Τραμπ επανέφερε την Πέμπτη (05/03) την ιδέα μιας ιρανικής εξέγερσης, αλλά αυτή δεν έχει ακόμη ενταχθεί σε μια σειρά συγκεκριμένων στόχων των ΗΠΑ, τους οποίους η CENTCOM φαίνεται να πλησιάζει μέρα με τη μέρα. Η μείωση κατά σχεδόν 90% των εκτοξεύσεων πυραύλων και drone από το Ιράν και η βύθιση πάνω από 30 ιρανικών πολεμικών πλοίων, σύμφωνα με δήλωση της CENTCOM την Πέμπτη (05/03), υποδηλώνουν ότι δύο από τους στρατιωτικούς στόχους των ΗΠΑ είναι κοντά.
Η καθυστέρηση μιας εβδομάδας στην ανάδειξη διαδόχου του Χαμενεΐ είναι πλέον εμφανής. Πριν από το θάνατό του, είχε δημοσιοποιηθεί ευρέως ένα σχέδιο διαδοχής, αλλά οι εσωτερικές διαμάχες, σε συνδυασμό με τον φόβο για το πόσο καιρό θα επιβιώσει ο διάδοχος από την υπόσχεση του Ισραήλ να τον σκοτώσει, ενδέχεται να καθυστερούν την ανακοίνωση.
Ωστόσο, η αποτυχία να καλυφθεί αυτό το κενό ηγεσίας είναι ίσως η πρώτη ακούσια συνέπεια του πολέμου. Οι ΗΠΑ μπορεί να μην έχουν πρόβλημα με το να μην γνωρίζουν ποιος είναι υπεύθυνος καθώς ξεκινούν έναν πόλεμο, αλλά έχουν περισσότερο πρόβλημα καθώς αναρωτιούνται πόσο θα διαρκέσει. Μια εβδομάδα μετά, το κενό δημιουργεί τόσο χάος όσο και ευκαιρίες. Το Ιράν συνεχίζει να προσπαθεί να προβάλλει δύναμη. Οι πύραυλοι και τα drones του είναι λιγότερο αποτελεσματικά και συχνά από ό,τι πριν, αλλά εξακολουθεί να τα εκτοξεύει για να δείξει ότι δεν έχει υποκύψει.
Ο Τραμπ μίλησε την Πέμπτη (05/03) για μια στρατιωτική εκστρατεία νωρίτερα από το προγραμματισμένο και για την ανάγκη ενός νέου ανώτατου ηγέτη που θα είναι αρκετά ευθυγραμμισμένος, ώστε οι ΗΠΑ να μην χρειαστεί να επιτεθούν ξανά σε 10 χρόνια. Είναι μια προσέγγιση που ταιριάζει περισσότερο με το ένστικτό του για συμφωνίες και για γρήγορες και απροσδόκητες στρατιωτικές ενέργειες. Ωστόσο, σε έναν πόλεμο αυτής της κλίμακας, τα σχέδια και οι φιλοδοξίες γρήγορα καταρρέουν. Υπάρχουν ήδη δύο προφανείς άγνωστοι παράγοντες.
Το Ισραήλ προχωρά την επίθεσή του εναντίον της σημαντικά μειωμένης λιβανέζικης μαχητικής οργάνωσης Χεζμπολάχ με εξαιρετικά επιθετικό ρυθμό, διατάσσοντας μαζικές εκκενώσεις εντός περίπου 72 ωρών από την ανακοίνωση της εκστρατείας. Η φιλοδοξία του Ισραήλ να «αφοπλίσει» τον εχθρό του θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μήνες χερσαίας πολεμικής δράσης ή να επιστρέψει γρήγορα στο προηγούμενο έτος, όπου τα αεροσκάφη χτυπούσαν καθημερινά στόχους όταν εμφανίζονταν. Η εκστρατεία του Ισραήλ στο βορρά δεν φαίνεται να ήταν μέρος της αρχικής δημόσιας στρατηγικής των ΗΠΑ. Ίσως θα πρέπει να θεωρηθεί ξεχωριστή από τη σύγκρουση της Αμερικής με το Ιράν, αλλά είναι μια ανταγωνιστική δυναμική που σημαίνει ότι το Ισραήλ μπορεί να είναι λιγότερο πρόθυμο για μια περιφερειακή εκεχειρία.
Οι έντονες και επίμονες προσπάθειες του Ιράν να χτυπήσει τα κράτη του Κόλπου – που διήρκεσαν όλη την πρώτη εβδομάδα – δείχνουν την πιθανότητα οι σκληροπυρηνικοί του ιρανικού στρατού να επιμείνουν ώστε οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους να υποχωρήσουν πρώτοι. Πρόκειται για έναν πόλεμο ύπαρξης για το ιρανικό καθεστώς, και η δημόσια αδυναμία θα επιδεινώσει μοιραία την πρακτική αδυναμία που έχουν επιβάλει οι βομβαρδισμοί του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Χωρίς έναν σεβαστό και καθιερωμένο Ιρανό ηγέτη που να συγκρατεί τον στρατό των drones, αυτές οι επιθέσεις – ακόμα και αν συχνά αναχαιτίζονται – θα μπορούσαν να ανατρέψουν κάθε πιθανότητα εξόδου από την κρίση. Το Ιράν μπορεί σύντομα να εξαντλήσει τα drones του, αλλά διαθέτει και άλλες ασύμμετρες επιλογές – όπως το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ ή η οργάνωση τρομοκρατικών ενεργειών σε ξένο έδαφος – που μπορούν να εκνευρίσουν τις ΗΠΑ και να διαταράξουν την ειρήνη. Το ότι τελικά θα αναγκαστεί να σταματήσει είναι λιγότερο βέβαιο.
Ο ρυθμός αυτής της εκστρατείας είναι άνευ προηγουμένου, ανατρέποντας τις περισσότερες νόρμες του πολέμου και τα παλιά χρονοδιαγράμματα. Οι λίστες στόχων που τροφοδοτούνται από τεχνητή νοημοσύνη και η τεράστια τεχνολογική υπεροχή των ΗΠΑ στον αέρα έχουν επιτύχει σε μια εβδομάδα αυτό που πριν από 23 χρόνια θα χρειαζόταν μήνες. Αλλά η εντροπία παραμένει η ίδια. Λίγες εβδομάδες πριν από την εισβολή στο Ιράκ το 2003, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Ντόναλντ Ράμσφελντ είπε ότι ο πόλεμος «θα μπορούσε να διαρκέσει έξι ημέρες, έξι εβδομάδες. Αμφιβάλλω για έξι μήνες». Η πρώτη φάση της αμερικανικής κατοχής ξεκίνησε με την πεποίθηση ότι ο ιρακινός λαός θα εξεγερθεί και θα απορρίψει τους καταπιεστές του. Αντ’ αυτού, μεγάλο μέρος του Ιράκ εξεγέρθηκε για να εκδιώξει τις αμερικανικές δυνάμεις εδάφους και ο πόλεμος κράτησε οκτώ χρόνια.
Αυτός είναι ένας διαφορετικός πόλεμος, σε μια εποχή όπου η ηθική υπεροχή δεν είναι τόσο επείγουσα και η γκάμα των κοινωνικών μέσων ενημέρωσης έχει παραγκωνίσει τον τρόμο για τη βαρβαρότητα του πολέμου. Μπορείτε να στοιχηματίσετε σε λίγα πράγματα εκτός από την πίεση που θα ασκήσει η οικονομική αναταραχή στον Τραμπ καθώς ο πόλεμος παρατείνεται.
Αυτή η εβδομάδα έθεσε νέα ρεκόρ ταχύτητας για συγκρούσεις και καταστροφές. Καθώς πλησιάζει στο τέλος της, η ανάγκη για παλιές διπλωματικές λύσεις παραμένει. Μέχρι την επόμενη Παρασκευή, μπορεί να φαίνονται λιγότερο εφικτές.
Πηγή: CNN
