Η ομάδα ακτιβιστών υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων HRANA που έχει την έδρα της στις Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσε σήμερα ότι έχει επιβεβαιώσει τους θανάτους 2.003 ατόμων που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια των ταραχών, στους οποίους περιλαμβάνονται 1.850 διαδηλωτές, 135 άτομα που συνδέονται με την κυβέρνηση, εννέα άτομα ηλικίας κάτω των 18 ετών και εννέα πολίτες που δεν συμμετείχαν σε διαδηλώσεις.
Η μη κυβερνητική οργάνωση (ΜΚΟ) Ιράν Ανθρώπινα Δικαιώματα (IHR) με έδρα τη Νορβηγία, ανακοίνωσε από την πλευρά της ότι τουλάχιστον 734 διαδηλωτές έχουν σκοτωθεί στο Ιράν από την έναρξη του κινήματος διαμαρτυρίας κατά της κυβέρνησης. Προσθέτει, ωστόσο ότι ο πραγματικός αριθμός των νεκρών θα μπορούσε να ανέρχεται σε χιλιάδες. Η IHR «συνεχίζει να λαμβάνει αναφορές για χιλιάδες θανάτους σε διάφορες πόλεις και επαρχίες σε όλο το Ιράν», έπειτα από περισσότερες από δύο εβδομάδες διαδηλώσεων, αναφέρει η οργάνωση στην ανακοίνωση της.
Regime forces firing live bullets on Iranian anti-regime protesters in Tehran on January 9th.
The regime has murdered around 1000 protesters just in Tehran so far. pic.twitter.com/qQhr4MbpUW
— Visegrád 24 (@visegrad24) January 13, 2026
Ώρα λήψης αποφάσεων για τον Τραμπ, αλλά τι θέλει πραγματικα;
Την ίδια στιγμή, για τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, πλησιάζει η ώρα της απόφασης. Πριν από δέκα ημέρες, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ ήταν έτοιμες να «σώσουν» τους Ιρανούς διαδηλωτές, αν η κυβέρνησή τους χρησιμοποιούσε βία εναντίον τους.
Οι ΗΠΑ, δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος, ήταν «έτοιμες για δράση».
Αυτό ήταν πριν ξεκινήσει πραγματικά η βίαιη καταστολή στο Ιράν. Τώρα, με την πλήρη έκταση της καταστολής να αποκαλύπτεται με συγκλονιστικό τρόπο, ο κόσμος περιμένει να δει πώς θα αντιδράσει ο Τραμπ.
«Κανείς δεν ξέρει τι θα κάνει ο πρόεδρος Τραμπ εκτός από τον ίδιο», δήλωσε η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Καρολάιν Λίβιτ. «Ο κόσμος μπορεί να συνεχίσει να περιμένει και να μαντεύει».
Αλλά για πόσο καιρό;
Σύμφωνα με ανάλυση του BBC η χαρακτηριστική ανάρτηση του προέδρου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την Τρίτη (13/01) το πρωί, γραμμένη εξ ολοκλήρου με κεφαλαία γράμματα, ανέβασε δραματικά τον πήχη.
Προτρέποντας τους διαδηλωτές, να καταλάβουν τα ιρανικά ιδρύματα και να καταγράψουν τα ονόματα των «δολοφόνων και βασανιστών» τους, ακουγόταν σαν τα λόγια ενός προέδρου πεπεισμένου ότι το ιρανικό καθεστώς θα μπορούσε σύντομα να πέσει.
Και στη συνέχεια, η πιο σαφής μέχρι τώρα υπόδειξη ότι ο Τραμπ είναι αποφασισμένος να προβεί σε κάποιο είδος άμεσης παρέμβασης.
«Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟN ΔΡΟΜΟ».
Ανώτεροι αξιωματούχοι αναμένεται να συζητήσουν πιθανές ενέργειες σε συνάντηση στο Λευκό Οίκο την Τρίτη.
Μιλώντας στους δημοσιογράφους στο Air Force One την Κυριακή, ο Τραμπ είπε ότι εξετάζει «μερικές πολύ ισχυρές επιλογές».
Μετά την επιτυχία στη Βενεζουέλα – ο Αμερικανός πρόεδρος χαρακτήρισε τη σύλληψη του Νικολά Μαδούρο ως μία από τις πιο επιτυχημένες επιχειρήσεις στην ιστορία των ΗΠΑ – ο πειρασμός να αναπτυχθεί ο στρατός πρέπει να είναι σημαντικός.
Όπως έδειξαν τα γεγονότα του περασμένου καλοκαιριού, οι ΗΠΑ είναι απολύτως ικανές να οργανώνουν επιθέσεις από απόσταση. Τα βομβαρδιστικά B-2 πραγματοποίησαν αποστολές διάρκειας 30 ωρών από την αεροπορική βάση Whiteman στο Μιζούρι για να ρίξουν βόμβες κατά των υπογείων καταφυγίων σε δύο από τις σημαντικότερες πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν.
Είτε οι ΗΠΑ επιλέξουν να επαναλάβουν την ίδια τακτική, είτε να πραγματοποιήσουν στοχευμένες επιθέσεις εναντίον στοιχείων του καθεστώτος που ευθύνονται για την τρέχουσα καταστολή, είναι λογικό να υποθέσουμε ότι η Ουάσιγκτον διαθέτει έναν μακρύ κατάλογο στόχων από τον οποίο μπορεί να επιλέξει.
Αξιωματούχοι του Πενταγώνου, που επικαλείται το αμερικανικό δίκτυο CBS News, συνεργάτης του BBC, αναφέρουν ότι η απάντηση θα μπορούσε να περιλαμβάνει μια σειρά από άλλες, πιο μυστικές μεθόδους, όπως κυβερνοεπιχειρήσεις και μυστικές ψυχολογικές εκστρατείες με στόχο την αποδιοργάνωση και τη σύγχυση των ιρανικών δομών διοίκησης.
Ένα σενάριο που μπορεί σχεδόν σίγουρα να αποκλειστεί, ωστόσο, είναι οτιδήποτε μοιάζει έστω και από μακριά με αυτό που εκτυλίχθηκε στο Καράκας στις 3 Ιανουαρίου.
ویدیوهایی که به تازگی از یکشنبه ۲۱ دی به ایراناینترنشنال رسیده، ماموران سرکوب را با اسلحههای جنگی در دست نشان میدهد که شهروندان را در خیابانهای تهران مورد ضرب و شتم قرار میدهند و بازداشت میکنند. pic.twitter.com/DsCRfVj3Kv
— ايران اينترنشنال (@IranIntl) January 13, 2026
Ακόμα και στην αποδυναμωμένη του κατάσταση, και μετά τις πρόσφατες αμερικανικές και ισραηλινές επιθέσεις, το Ιράν δεν είναι η Βενεζουέλα. Η Ισλαμική Δημοκρατία είναι ένα κατεργασμένο από τις μάχες καθεστώς. Η απομάκρυνση ενός μόνο προσώπου είναι απίθανο να υποτάξει ολόκληρη τη χώρα στη βούληση της Ουάσιγκτον.
Η πρόσφατη αναφορά του Τραμπ στην καταστροφική απόπειρα του Τζίμι Κάρτερ το 1980 να διασώσει Αμερικανούς ομήρους που κρατούνταν στο Ιράν δείχνει επίσης ότι είναι ενήμερος για τις παγίδες που θα μπορούσαν να συνοδεύσουν οποιαδήποτε απόπειρα να στείλει αμερικανικά στρατεύματα στο έδαφος.
Οκτώ Αμερικανοί στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους όταν ένα ελικόπτερο και ένα μεταγωγικό αεροσκάφος EC-130 συγκρούστηκαν στο έδαφος στην ανατολική έρημο του Ιράν.
Αυτή η αποτυχημένη επιχείρηση, σε συνδυασμό με την ταπείνωση που προκάλεσε η εικόνα των Αμερικανών ομήρων με κουκούλες να παρελαύνουν μπροστά στις κάμερες στην Τεχεράνη, ήταν ένας σημαντικός παράγοντας στην εκλογική ήττα του Κάρτερ αργότερα εκείνο το έτος.
«Δεν ξέρω αν θα είχε κερδίσει τις εκλογές», δήλωσε ο Τραμπ σε δημοσιογράφους της εφημερίδας The New York Times την περασμένη εβδομάδα, «αλλά σίγουρα δεν είχε καμία πιθανότητα μετά από εκείνη την καταστροφή».
Ωστόσο, 46 χρόνια αργότερα, υπάρχει ένα μεγαλύτερο ερώτημα που καθοδηγεί τους στρατιωτικούς υπολογισμούς της Ουάσιγκτον: τι προσπαθεί πραγματικά να επιτύχει η κυβέρνηση Τραμπ στο Ιράν;
«Είναι δύσκολο να πούμε με ακρίβεια ποια μέτρα θα λάβει ο Τραμπ», δήλωσε ο Γουίλ Τόντμαν, ανώτερος ερευνητής στο πρόγραμμα για τη Μέση Ανατολή του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών, «δεδομένου ότι δεν γνωρίζουμε ποιος είναι ο τελικός του στόχος».
Ο πρόεδρος πιθανότατα προσπαθεί να επηρεάσει τη συμπεριφορά του ιρανικού καθεστώτος, είπε ο Τόντμαν, και όχι να το ανατρέψει.
«Νομίζω ότι οι κίνδυνοι μιας αλλαγής καθεστώτος είναι τόσο μεγάλοι που δεν πιστεύω ότι αυτός είναι ο πρωταρχικός του στόχος», είπε. «Θα μπορούσε να είναι περισσότερες παραχωρήσεις στις πυρηνικές διαπραγματεύσεις. Θα μπορούσε να είναι η διακοπή της καταστολής. Θα μπορούσε επίσης να είναι η προσπάθεια εφαρμογής μεταρρυθμίσεων που θα οδηγήσουν σε κάποιο είδος ανακούφισης των κυρώσεων».
Ο Τραμπ έχει δηλώσει ότι μέλη του ιρανικού καθεστώτος έχουν έρθει σε επαφή μαζί του για να διαπραγματευτούν, πιθανώς για να συνεχίσουν τον διάλογο σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας.
«Αυτό που ακούτε δημοσίως από το ιρανικό καθεστώς είναι αρκετά διαφορετικό από τα μηνύματα που λαμβάνει η κυβέρνηση ιδιωτικά», δήλωσε ο Λίβιτ τη Δευτέρα, προσθέτοντας ότι η διπλωματία ήταν «πάντα η πρώτη επιλογή».
Ανώνυμοι αξιωματούχοι δήλωσαν στο The Wall Street Journal ότι ο αντιπρόεδρος JD Vance είναι ένας από τους λίγους ανώτερους συμβούλους που προτρέπουν τον Τραμπ να επιδιώξει πρώτα τη διπλωματία.
«Το πιο έξυπνο που θα μπορούσαν να κάνουν», δήλωσε ο Vance στους δημοσιογράφους την περασμένη Πέμπτη, «είναι να ξεκινήσουν πραγματικές διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με το τι πρέπει να δούμε όσον αφορά το πυρηνικό τους πρόγραμμα».
Ωστόσο, εάν η αιματηρή καταστολή συνεχίσει σε ολόκληρο το Ιράν, η διπλωματία κινδυνεύει να θεωρηθεί ως αδυναμία.
«Εάν δεν είναι επαρκής, αποθαρρύνει τους διαδηλωτές», δήλωσε ο Todman.
Ίσως έχοντας αυτό κατά νου, και με τις φρικιαστικές αναφορές που έρχονται από το Ιράν παρά την διακοπή του διαδικτύου, ο Πρόεδρος δήλωσε ότι μπορεί να αισθανθεί υποχρεωμένος να δράσει ακόμη και πριν εξαντληθούν οι διπλωματικές οδοί.
Η αυστηρή ανάρτηση της Τρίτης το πρωί στο Truth Social έδειξε σαφώς ότι η διπλωματία έχει, προς το παρόν, τεθεί στην άκρη.
«Έχω ακυρώσει όλες τις συναντήσεις με Ιρανούς αξιωματούχους έως ότου σταματήσει η άσκοπη δολοφονία διαδηλωτών», έγραψε.
Ορισμένοι πιστεύουν ότι μια περιορισμένη επίθεση θα μπορούσε να ενθαρρύνει τους διαδηλωτές, ενώ θα προειδοποιούσε το καθεστώς ότι μπορεί να ακολουθήσουν χειρότερα.
«Το μόνο που έχει να κάνει ο Τραμπ είναι να ρίξει για να προκαλέσει πανικό στο καθεστώς», δήλωσε ο Μπιλάλ Σαάμπ, συνεργάτης του Προγράμματος για τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική στο Chatham House.
«Μια αμερικανική επίθεση θα μπορούσε να ενθαρρύνει τους διαδηλωτές και να αποσπάσει την προσοχή του καθεστώτος», πρόσθεσε.
Ωστόσο, ο Σαάμπ δήλωσε ότι η στρατιωτική δράση θα μπορούσε επίσης να έχει αντίθετα αποτελέσματα.
«Θα μπορούσε να σκληρύνει την αποφασιστικότητα του καθεστώτος και της ακόμα μεγάλης βάσης υποστήριξής του σε ολόκληρη τη χώρα. Μια συσπείρωση γύρω από τη σημαία δεν θα ήταν έκπληξη», είπε. «Αυτό είναι πιο πιθανό… αν η επίθεση είναι συμβολική ή μεμονωμένη».
Libertad para Irán pic.twitter.com/asGGiGnigl
— Alfonso Martínez-Carrasco (@alcamce) January 12, 2026
Πρόκειται για μια σύνθετη σειρά υπολογισμών για τον Πρόεδρο, που επιδεινώνεται από τη γνώση ότι το Ιράν έχει απειλήσει να ανταποκριθεί σε οποιαδήποτε αμερικανική επίθεση.
Και παρά τις ζημίες που προκάλεσαν οι ισραηλινές και αμερικανικές επιθέσεις, το Ιράν εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικό οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων.
Σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, οι σύμμαχοι και οι εκπρόσωποι του Ιράν μπορεί να έχουν εξαφανιστεί – όπως ο πρώην πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ αλ-Άσαντ – ή να έχουν αποδυναμωθεί, όπως στην περίπτωση της Χεζμπολάχ στο Λίβανο, αλλά ο «Άξονας της Αντίστασης» δεν έχει ακόμη εξαντληθεί.
Οι Χούτι στο Υεμένη και οι σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ εξακολουθούν να είναι σε θέση να δράσουν.
Μεταξύ των φωνών που προτρέπουν τον πρόεδρο Τραμπ να δράσει με τόλμη είναι και ο άνθρωπος που προσφέρεται να ηγηθεί της μετάβασης του Ιράν μακριά από την κυριαρχία των κληρικών.
«Ο πρόεδρος πρέπει να πάρει μια απόφαση αρκετά σύντομα», δήλωσε ο Ρεζά Παχλαβί, ο εξόριστος γιος του τελευταίου μονάρχη του Ιράν, στο CBS News.
«Ο καλύτερος τρόπος για να διασφαλιστεί ότι θα σκοτωθούν λιγότερα άτομα στο Ιράν είναι να παρέμβουμε νωρίτερα», είπε. «Έτσι, αυτό το καθεστώς θα καταρρεύσει τελικά και θα τερματίσει όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε».
Η ανάρτηση του προέδρου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την Τρίτη, πριν ο πρόεδρος αναχωρήσει για μια προγραμματισμένη επίσκεψη στο Ντιτρόιτ, υποδηλώνει ότι ο Τραμπ μπορεί να έχει καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα.
Στο διαδίκτυο, οι απειλές με κεφαλαία γράμματα είναι ένα γνωστό χαρακτηριστικό του ηγετικού στυλ αυτού του προέδρου, και δεν τις έχει πάντα υλοποιήσει.
Αλλά έχοντας υποσχεθεί να σώσει τους Ιρανούς διαδηλωτές, και με εκατοντάδες – ίσως χιλιάδες – από αυτούς να έχουν πλέον χάσει τη ζωή τους, ο Τραμπ φαίνεται να έχει πάρει την απόφασή του.
Είναι δύσκολο να τον δούμε να υποχωρεί τώρα.
Με χιλιάδες νεκρούς, το ιρανικό καθεστώς μπορεί να επιβιώσει από αυτές τις διαμαρτυρίες, αλλά όχι στην τρέχουσα μορφή του
Το Ιράν συγκλονίζεται για άλλη μια φορά από διαμαρτυρίες που απειλούν τη σταθερότητα και το μέλλον της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Αυτό που ξεκίνησε ως διαδηλώσεις για την κατάρρευση του νομίσματος και την αύξηση του πληθωρισμού εξελίχθηκε γρήγορα σε ένα από τα πιο αποσταθεροποιητικά επεισόδια αναταραχής που έχει αντιμετωπίσει το καθεστώς τα τελευταία χρόνια. Οι διαμαρτυρίες ανέδειξαν τόσο την ανθεκτικότητα της ιρανικής κοινωνίας όσο και την αυξανόμενη ευθραυστότητα ενός πολιτικού συστήματος που επιμένει να μην προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις.
Η κλίμακα, η εξάπλωση και η δυναμική των διαδηλώσεων είναι τα στοιχεία που έχουν προκαλέσει τη μεγαλύτερη ανησυχία στις αρχές. Διαμαρτυρίες έχουν ξεσπάσει σε όλες τις επαρχίες της χώρας, σε περισσότερες από 180 πόλεις και κωμοπόλεις, ξεπερνώντας τα ταξικά, εθνοτικά και περιφερειακά όρια. Αυτή τη φορά, η στροφή προς ανοιχτά αντι-καθεστωτικά συνθήματα ήταν ταχεία και εκτεταμένη. Οι διαδηλωτές δεν απαιτούν πλέον ανακούφιση από το εσωτερικό του συστήματος. Το απορρίπτουν κατηγορηματικά, αμφισβητώντας άμεσα την εξουσία του ανώτατου ηγέτη, Αλί Χαμενεΐ, και του ευρύτερου κατεστημένου.
Η αντίδραση του κράτους υπογραμμίζει πόσο σοβαρά αντιμετωπίζει την απειλή. Προκειμένου να διαταράξει τον συντονισμό και να αποτρέψει την παγκόσμια κυκλοφορία εικόνων καταστολής, η χώρα έχει τεθεί υπό ένα άνευ προηγουμένου πλήρες αποκλεισμό των επικοινωνιών και του διαδικτύου. Ταυτόχρονα, το καθεστώς έχει αναπτύξει όλο το μηχανισμό εξαναγκασμού που διαθέτει. Ελλείψει πλήρους πρόσβασης σε ειδήσεις και πληροφορίες, οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκτιμούν ότι περισσότεροι από 6.000 άνθρωποι ενδέχεται να έχουν σκοτωθεί, ενώ χιλιάδες άλλοι έχουν συλληφθεί, τραυματιστεί ή εξαφανιστεί στο αδιαφανές σύστημα κράτησης του Ιράν.
We are unstoppable.freedom for iran.Islamic republic going to hell pic.twitter.com/tQW91m0oGR
— Ali masooleh (@AMasooleh) January 12, 2026
Ωστόσο, παρά τη συνεχιζόμενη βία, οι διαδηλωτές έχουν δείξει θάρρος και αποφασιστικότητα, επιδιώκοντας να διατηρήσουν τη δυναμική τους ενόψει των αναφερόμενων σφαγών, των πραγματικών πυροβολισμών, των συγκρούσεων στους δρόμους, των μαζικών συλλήψεων και των εκφοβισμών. Το κίνημα παραμένει σε μεγάλο βαθμό χωρίς ηγέτες, κάτι που αποτελεί ταυτόχρονα πλεονέκτημα και μειονέκτημα. Αυτό καθιστά τις διαμαρτυρίες πιο δύσκολο να κατασταλούν, αλλά περιορίζει επίσης την ικανότητα οργάνωσης ή χάραξης μιας σαφούς πολιτικής πορείας προς τα εμπρός. Ωστόσο, αυτό δεν είναι θέμα επιλογής, αλλά αποτέλεσμα δεκαετιών καταστολής που έχουν αποδυναμώσει την κοινωνία των πολιτών, παράλληλα με τη φυλάκιση και τον εκφοβισμό ακτιβιστών, πολλοί από τους οποίους τώρα μαραζώνουν στη φυλακή Evin.
Αυτό που κάνει αυτές τις διαμαρτυρίες ιδιαίτερα σημαντικές είναι η θέση τους σε μια μακρά πορεία αντίστασης. Από τις μαζικές διαμαρτυρίες του 2009, οι Ιρανοί έχουν βγει επανειλημμένα στους δρόμους – το 2017, το 2018, το 2019, το 2022 και τώρα ξανά. Κάθε κύκλος αντιμετωπίστηκε με καταστολή και όχι με μεταρρυθμίσεις. Υπό την ηγεσία του Χαμενεΐ, το σύστημα έχει δείξει μια εντυπωσιακή άρνηση συμβιβασμού, διπλασιάζοντας αντίθετα την καταστολή και την ιδεολογική ακαμψία.
Προσωπικότητες εκτός της χώρας έχουν μπει στο κενό. Ο Ρεζά Παχλαβί, γιος του τελευταίου Σάχη του Ιράν, κάλεσε δημοσίως τους Ιρανούς να βγουν στους δρόμους και να διατηρήσουν την πίεση στο καθεστώς. Οι διαδηλωτές ανταποκρίθηκαν φωνάζοντας το όνομά του σε διάφορες πόλεις. Αυτό δεν πρέπει να εκληφθεί ως έκκληση για την αποκατάσταση της μοναρχίας, αλλά ως απόδειξη της απουσίας αξιόπιστης, οργανωμένης αντιπολίτευσης στο Ιράν και ως αναζήτηση συμβόλων που αντιπροσωπεύουν μια καθαρή ρήξη με την Ισλαμική Δημοκρατία. Για τις αρχές, τέτοια συνθήματα είναι βαθιά ανησυχητικά, καθώς αναβιώνουν μια ιστορική μνήμη που εδώ και καιρό προσπαθούν να εξαλείψουν.
Όπως σε κάθε κρίση, το καθεστώς κατηγόρησε ξένους εχθρούς. Σε κήρυγμα την Παρασκευή 9 Ιανουαρίου, ο Χαμενεΐ αποδοκίμασε τις αναταραχές ως έργο εξωτερικών δυνάμεων, χαρακτηρίζοντας τη διαφωνία ως προδοσία και ξένη συνωμοσία. Αυτή η προσέγγιση εξυπηρετεί έναν γνωστό σκοπό, επιτρέποντας στην κυβέρνηση να νομιμοποιήσει την καταστολή στο εσωτερικό της χώρας, ενισχύοντας παράλληλα μια νοοτροπία πολιορκίας εντός του κράτους. Χθες, η κυβέρνηση οργάνωσε τις δικές της διαδηλώσεις με την υποστήριξη του κράτους, προκειμένου να προβάλλει μια εικόνα ενότητας και ελέγχου.
Ωστόσο, αυτοί οι ισχυρισμοί ακούγονται όλο και πιο κούφιοι, ιδίως μετά τη σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Ιράν τον Ιούνιο του 2025, η οποία αποκάλυψε το βαθμό στον οποίο το Ισραήλ είχε διεισδύσει στα συστήματα ασφάλειας και πληροφοριών του Ιράν. Σε αυτό το πλαίσιο, οι εσωτερικές αναταραχές δεν αποτελούν πλέον απλώς μια πολιτική πρόκληση. Πρόκειται για μια υπαρξιακή πρόκληση. Η ηγεσία φοβάται ότι η εσωτερική διαφωνία, η εξωτερική πίεση και η μυστική διείσδυση θα μπορούσαν να συγκλίνουν με τρόπους που θα αποσυνθέσουν την εξουσία του καθεστώτος.
Η διεθνής δυναμική περιπλέκει περαιτέρω την κρίση. Ο Ντόναλντ Τραμπ απείλησε με πιθανή στρατιωτική επέμβαση υπέρ των διαδηλωτών. Η Τεχεράνη απάντησε προειδοποιώντας ότι οποιαδήποτε αμερικανική επίθεση θα μπορούσε να προκαλέσει αντίποινα, όχι μόνο κατά των αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή, αλλά και κατά του Ισραήλ. Η άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ στην κρίση θα μπορούσε να έχει αντίθετα αποτελέσματα. Θα έδινε στο καθεστώς κάλυψη για να εντείνει την καταστολή στο εσωτερικό, αλλά ο στρατηγικός στόχος θα ήταν να αποδυναμώσει την Ισλαμική Δημοκρατία, εμβαθύνοντας την οικονομική της απομόνωση, υποβαθμίζοντας στοιχεία της ικανότητας ασφάλειάς της και χαλαρώνοντας τους δεσμούς της ήδη εύθραυστης λειτουργικότητας του κράτους. Μια τέτοια πίεση δεν θα επέφερε άμεση αλλαγή, αλλά θα όξυνε τις εσωτερικές αντιφάσεις του καθεστώτος και θα έκανε τη διακυβέρνηση ακόμη πιο δύσκολη.
Είναι απίθανο το επόμενο βήμα να είναι η απελευθέρωση. Αντιμέτωπη με τη φθίνουσα νομιμότητα, την οικονομική κατάρρευση και τη γεωπολιτική απομόνωση, η Ισλαμική Δημοκρατία θα γίνει ένα πιο εσωστρεφές κράτος, που θα βασίζεται όλο και περισσότερο στην καταστολή παρά στην εκπροσώπηση. Η πορεία αυτή έχει μια δυσάρεστη ομοιότητα με το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν, όπου η επιβίωση εξαρτιόταν από τον φόβο, την επιτήρηση και τη βία, παρά από τη συναίνεση.
Αντιμέτωπες με την κατασταλτική δύναμη ενός βίαιου κράτους, αυτές οι διαμαρτυρίες μπορεί να εξαφανιστούν και πάλι από τα πρωτοσέλιδα, αλλά δεν αποτελούν μια ανωμαλία. Είναι το πιο σαφές μέχρι στιγμής σημάδι μιας πολιτικής τάξης που έχει χάσει την ικανότητά της να προσαρμόζεται. Αν η ηγεσία του Ιράν δεν επιλέξει μια ριζικά διαφορετική πορεία, που θα περιλαμβάνει μεταρρυθμίσεις, λογοδοσία, οικονομικές αλλαγές και συνεργασία με τον έξω κόσμο, οι μελλοντικές αναταραχές δεν είναι θέμα αν θα συμβούν, αλλά πότε. Ένα είναι σίγουρο: η Ισλαμική Δημοκρατία που θα βγει από αυτή την κρίση δεν θα είναι η ίδια.
