«Το πρόταγμα του Κυριάκου Μητσοτάκη για στρατηγική αυτονομία της Ε.Ε. είναι πλέον περισσότερο επίκαιρο από ποτέ» αναφέρει μεταξύ άλλων ο Βουλευτής Σερρών και Γραμματέας Διεθνών Σχέσεων και ΕΕ της Νέας Δημοκρατίας, κ. Τάσος Χατζηβασιλείου, σε άρθρο του στην εφημερίδα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ».
Ό κ. Χατζηβασιλείου σχολιάζει τις διπλωματικές εξελίξεις στο Ουκρανικό κάνοντας λόγο για ανάγκη συνέχισης των προσπαθειών της αμερικανικής διοίκησης για επίλυση σημειώνοντας πως την ίδια στιγμή σύσσωμη η ευρωπαϊκή ηγεσία ανέδειξε το μείζον ζήτημα των εγγυήσεων ασφαλείας.
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, «οι εγγυήσεις συνιστούν το καλύτερο δυνατό πλαίσιο για την εφαρμογή της οποιασδήποτε συμφωνίας, καθώς μπορούν να συμβάλουν στην αποφυγή νέας έντασης σε μεταγενέστερο χρόνο». Ωστόσο, επισημαίνει εμφατικά πως «χρειάζεται και εμπλοκή των ΗΠΑ, προκειμένου το σύστημα εγγυήσεων να καταστεί πιο λειτουργικό και αποτελεσματικό».
Στην συνέχεια ο Βουλευτής Σερρών επισημαίνει πως η «η Ελλάδα απέδειξε για ακόμα μία φορά ότι είναι μια ευρωπαϊκή δύναμη που προτάσσει τον σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο και την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας», ενώ επικρίνει τη στάση των κομμάτων της αντιπολίτευσης σημειώνοντας πως «κρατούν μια στάση που δεν συμβαδίζει με τα εθνικά συμφέροντα», αφού διαχωρίζουν τις εισβολές, ξεχνώντας την τουρκική κατοχή στην Κύπρο.
Αναλυτικά το άρθρο του Τάσου Χατζηβασιλείου:
Μετά την πρωτοβουλία του Αμερικανού προέδρου, Τραμπ, για αποκατάσταση της επικοινωνίας με τη Μόσχα, σύσσωμη η ευρωπαϊκή ηγεσία ανέδειξε το μείζον ζήτημα των εγγυήσεων ασφαλείας.
Εκπέμποντας από τον Λευκό Οίκο ισχυρό μήνυμα ενότητας, πέτυχε να αναδείξει τη σημασία των εν λόγω εγγυήσεων. Αλλωστε, χωρίς εγγυήσεις δεν μπορεί να εξασφαλιστούν ειρήνη και σταθερότητα. Οι εγγυήσεις συνιστούν το καλύτερο δυνατό πλαίσιο για την εφαρμογή της οποιασδήποτε συμφωνίας, καθώς μπορούν να συμβάλουν στην αποφυγή νέας έντασης σε μεταγενέστερο χρόνο. Από την αρχή της ρωσικής εισβολής, η Ευρώπη στήριξε το Κίεβο, σηκώνοντας μεγάλο οικονομικό και γεωπολιτικό βάρος. Η Ουκρανία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ευρωπαϊκής οικογένειας και, ως αμυνόμενη, έλαβε την αναγκαία στήριξη. Είναι προφανές ότι το μεγαλύτερο βάρος των εγγυήσεων θα πέσει στους ώμους της Ευρώπης, καθώς για την ίδια αποτελεί προτεραιότητα διαμόρφωση της νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας στην περιοχή μας. Ομως, χρειάζεται και εμπλοκή των ΗΠΑ, προκειμένου το σύστημα εγγυήσεων να καταστεί πιο λειτουργικό και αποτελεσματικό.
Είναι σημαντικό να διατηρηθεί ζωντανή διαδικασία που ξεκίνησε από τον Αμερικανό πρόεδρο. Εξίσου σημαντική είναι και επίτευξη εκεχειρίας το ταχύτερο δυνατό. Κλειδί αποτελεί και βαθμός δέσμευσης του Ρώσου προέδρου στην όλη διαδικασία. Το Κρεμλίνο θα κληθεί να εφαρμόσει την όποια συμφωνία κι αυτό θα πρέπει να εξασφαλιστεί με κάθε τρόπο. Ο χάρτης των διεκδικήσεων του Πούτιν επί των ουκρανικών εδαφών βασίζεται στο έωλο θεώρημα της Ρωσίας περί του δικαιώματος της να προστατεύει, κατά το δοκούν, τους ρωσόφωνους και ρωσόφιλους πληθυσμούς που διαβιούν στα εδάφη της πρώην Σοβιετικής Ενωσης. Πρόκειται για έναν ιδιότυπο «νέο παν-ρωσισμό» (sic), ο οποίος εν πολλοίς δεν συμβαδίζει με τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου.
Στη διάρκεια της ουκρανικής κρίσης, η Ελλάδα απέδειξε για ακόμα μία φορά ότι είναι μια ευρωπαϊκή δύναμη που προτάσσει τον σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο και την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας. Και, ορθώς, η χώρα, από την έναρξη της ρωσικής εισβολής, τάχθηκε απέναντι στον αναθεωρητισμό και την πολιτική επιλογή του Κρεμλίνου να εισβάλει σε κυρίαρχη χώρα.
Οι πολιτικές δυνάμεις που κατηγορούν την κυβέρνηση Μητσοτάκη για τη στήριξη που χώρα έχει παράσχει στον αμυνόμενο ουκρανικό λαό στην πραγματικότητα υποκρίνονται. Ξεχνούν την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και αυθαίρετα διαχωρίζουν τις εισβολές. Αυτή στάση, πέρα από υποκριτική, είναι και εθνικά επιζήμια. Στον βωμό του μικροκομματικού συμφέροντος, κρατούν μια στάση που δεν συμβαδίζει με τα εθνικά συμφέροντα. Πάντως, ανεξαρτήτως της έκβασης της τωρινής προσπάθειας για τον τερματισμό του πολέμου, παραμένει κομβική η απόφαση της Ευρώπης να επενδύσει στην άμυνα και την ασφάλειά της, έστω και με καθυστέρηση.
Το πρόταγμα του Κυριάκου Μητσοτάκη για στρατηγική αυτονομία της Ε.Ε. είναι πλέον περισσότερο επίκαιρο από ποτέ. Σε έναν κόσμο όπου ο αναθεωρητισμός μπορεί να εξελιχθεί σε μεταδοτική «ασθένεια», η οικοδόμηση ισχυρής ευρωπαϊκής άμυνας παραμένει προτεραιότητα.
