Η Δήμητρα Γαλάνη βρέθηκε καλεσμένη της Νίκης Λυμπεράκη, το απόγευμα της Κυριακής, στο τελευταίο επεισόδιο της εκπομπής «Πάμε μια βόλτα;» στο MEGA. Με διάθεση εξομολογητική και συγκινητικά ειλικρινή, η σπουδαία ερμηνεύτρια έκανε μια αναδρομή σε κομβικές στιγμές της ζωής και της διαδρομής της, φωτίζοντας όχι μόνο τις επιτυχίες και τις συνεργασίες της, αλλά και τις μικρές, καθοριστικές «σπρωξιές» που μπορεί να αλλάξουν την πορεία ενός ανθρώπου.
Στη συζήτηση, η Δήμητρα Γαλάνη: «Με συγκινεί βαθιά, δεν ξέρω αν θα συνέχιζα να γράφω μουσική» δεν λειτούργησε ως απλή φράση-τίτλος, αλλά ως ουσία μιας προσωπικής αλήθειας: ότι πίσω από κάθε δημιουργό υπάρχουν στιγμές αμφιβολίας, ντροπής, δισταγμού — και ότι μερικές φορές αρκεί ένα γενναίο «μπράβο» από τους σωστούς ανθρώπους για να μετατραπεί ο φόβος σε τόλμη.
Δήμητρα Γαλάνη: «Με συγκινεί βαθιά, δεν ξέρω αν θα συνέχιζα να γράφω μουσική» – Η δύναμη της ενθάρρυνσης
Μιλώντας για τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα της και την πίστεψαν έμπρακτα, η Δήμητρα Γαλάνη αναφέρθηκε με αγάπη στον Σταμάτη Κραουνάκη και τη Λίνα Νικολακοπούλου, τονίζοντας πόσο σημαντικοί υπήρξαν για να κάνει ένα βήμα που, όπως παραδέχτηκε, την τρόμαζε. «Ο Σταμάτης Κραουνάκης είναι φίλος μου και του χρωστώ, όπως και της Λίνας, πολλά. Πραγματικά αυτό το ότι με ξεψάρωσαν να βγω και να γράψω τις μουσικές μου. Εγώ ντρεπόμουν, αυτός ήταν όμως ο Σταμάτης και αυτή ήταν η Λίνα», εξομολογήθηκε.
Η ίδια περιέγραψε πως, ενώ είχε μέσα της τη δυνατότητα και τη δημιουργική σπίθα, ένιωθε διστακτική να αναλάβει δημόσια τον ρόλο της συνθέτριας. Η ντροπή —μια ανθρώπινη, αθόρυβη αναστολή— στεκόταν σαν εμπόδιο. Και όμως, δύο άνθρωποι με ισχυρή καλλιτεχνική διαίσθηση είδαν αυτό που η ίδια δίσταζε να αναγνωρίσει: ότι «το έχει» και πρέπει να προχωρήσει.
Από το «Χειροκρότημα» στο «Δικαίωμα»: όταν η δημιουργία βρίσκει χώρο να αναπνεύσει
Στη συνέχεια, η Δήμητρα Γαλάνη περιέγραψε την πορεία από την ενθάρρυνση στην πράξη, από το «έλα, μπορείς» στο «γράψ’ το». Όπως είπε, η Λίνα Νικολακοπούλου ήταν εκεί για να κάνει το επόμενο βήμα ακόμα πιο εφικτό: «Με βοήθησαν και είπαν… άντε βρε, αφού το ‘χεις, προχώρα εκεί πέρα. Και η Λίνα μου είπε “θα σου γράψω εγώ στίχους”».
Έτσι γεννήθηκε το «Χειροκρότημα» — μια συνεργασία που δεν ήταν απλώς ένα τραγούδι, αλλά μια επιβεβαίωση ότι η Γαλάνη μπορεί να υπογράφει μουσικές με προσωπικό αποτύπωμα. Κι έπειτα ήρθε η συνέχεια, με μια φράση που λειτουργεί σχεδόν σαν δημιουργική πρόκληση: «Δεν γράφεις ακόμα ένα τραγούδι για την Άλκηστη, αφού δεν θες να τα πεις εσύ;». Η Γαλάνη εξήγησε πως, μόλις η Λίνα έφυγε, εκείνη έγραψε τη μουσική για το «Δικαίωμα» και αργότερα μπήκαν οι στίχοι.
Στην αφήγησή της, όλα μοιάζουν να κινούνται με την αλήθεια της στιγμής: χωρίς στόμφο, χωρίς υπερβολή, αλλά με το βάρος που έχει μια απόφαση όταν παίρνεται για πρώτη φορά. Γιατί μερικές φορές το πιο δύσκολο δεν είναι να δημιουργήσεις, αλλά να πιστέψεις ότι έχεις το δικαίωμα να δημιουργήσεις.
«Αν δεν μου έλεγαν “μπράβο”, δεν ξέρω αν θα συνέχιζα»
Η πιο δυνατή στιγμή της εξομολόγησης ήρθε όταν η Δήμητρα Γαλάνη μίλησε καθαρά για το πώς η αναγνώριση από ανθρώπους που θαύμαζε λειτούργησε σαν καύσιμο. «Με συγκινεί βαθιά γιατί το credit που πήρα από αυτούς τους ανθρώπους, με έκανε να συνεχίσω να γράφω μουσική. Αν δεν μου έλεγαν αυτοί “μπράβο Δήμητρα”, δεν ξέρω αν θα συνέχιζα», τόνισε.
Και δεν μίλησε γενικά. Κατονόμασε δημιουργούς-σημεία αναφοράς, ανθρώπους που η γνώμη τους έχει ειδικό βάρος στην ελληνική μουσική: τον Σταμάτη Κραουνάκη, τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Δήμο Μούτση, τον Γιάννη Σπανό. «“Μπράβο Δήμητρα, τι ωραία τραγούδια που γράφεις” μου είπαν αυτοί οι άνθρωποι», πρόσθεσε, αφήνοντας να φανεί πόσο καθοριστικό μπορεί να είναι ένα ειλικρινές βλέμμα εμπιστοσύνης.
Η μαρτυρία της φωτίζει κάτι συχνά παραγνωρισμένο: ότι ακόμη και οι καταξιωμένοι καλλιτέχνες δεν γεννιούνται με αδιαπέραστη αυτοπεποίθηση. Πολλές φορές χτίζονται, μέρα τη μέρα, μέσα από συναντήσεις, συνεργασίες και εκείνες τις σπάνιες κουβέντες που σε κάνουν να σταθείς λίγο πιο όρθιος απέναντι στον εαυτό σου.
Στο τέλος, η φράση «Δήμητρα Γαλάνη: «Με συγκινεί βαθιά, δεν ξέρω αν θα συνέχιζα να γράφω μουσική» μένει ως συμπέρασμα και ως υπενθύμιση: η δημιουργία είναι εύθραυστη, αλλά και πεισματάρα. Και όταν βρεθούν οι άνθρωποι που θα σου πουν την κατάλληλη στιγμή «προχώρα», μπορεί να ανοίξει ένας δρόμος που δεν ήξερες καν ότι είχες ανάγκη να ακολουθήσεις.
