Για τη διαχείριση της αναγνωρισιμότητας μίλησε, μεταξύ άλλων, η Δήμητρα Κολλά στη νέα, εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό «Λοιπόν» και τον δημοσιογράφο Ανδρέα Θεοδώρου. Η γνωστή ηθοποιός αναφέρθηκε με ειλικρίνεια στο πώς αντιμετωπίζει το βλέμμα του κόσμου, στα 15 χρόνια που απείχε από την τηλεόραση, αλλά και σε μια άβολη—και αποκαλυπτική—στιγμή που βίωσε όταν βρέθηκε στο ταμείο του θεάτρου Vault. Μέσα από τις απαντήσεις της, η Δήμητρα Κολλά δείχνει ότι η αναγνωρισιμότητα δεν είναι πάντα «δώρο», αλλά κάτι που χρειάζεται ισορροπία, όρια και καθαρή ματιά.
Δήμητρα Κολλά: Πώς βλέπει την αναγνωρισιμότητα στην καθημερινότητα
Στην ερώτηση αν απολαμβάνει την αναγνωρισιμότητα, η Δήμητρα Κολλά δεν προσπαθεί να την εξιδανικεύσει. Αντίθετα, επιλέγει να την αντιμετωπίζει με απλότητα και μέτρο. Όπως παραδέχεται, μόνο μία φορά ένιωσε πραγματικά άβολα—χωρίς να θυμάται σήμερα με ακρίβεια το περιστατικό. Αυτό από μόνο του λέει κάτι: δεν στέκεται στις στιγμές που θα μπορούσαν να την «τραβήξουν» σε μια υπερβολική αυτοπαρατήρηση.
Η ίδια πιστεύει ότι στα πρώτα της βήματα έκανε κάτι πολύ σωστό. Όταν ήρθε η πρώτη αναγνωρισιμότητα με το “Λίτσα.com”, θυμάται να περπατάει με φίλες και με την αδελφή της, και να της λένε: «Σε κοιτάνε». Εκείνη, όμως, ζήτησε κάτι απλό και καθοριστικό: να μη της το λένε.
Δεν ήθελε να μετατραπεί σε «τη Δήμητρα» που περπατάει με επίγνωση πως παρακολουθείται. Ήθελε να παραμείνει η Δήμητρα που περπατάει ήσυχα στο δρόμο, χωρίς να μετράει βλέμματα. Θα χαμογελάσει σε όποιον της χαμογελάσει—αλλά δεν θέλει να αναζητά την προσοχή. Για εκείνη, αυτό είναι παγίδα.
Η παγίδα της εικόνας και της τηλεόρασης, σύμφωνα με τη Δήμητρα Κολλά
Η Δήμητρα Κολλά βάζει στο τραπέζι μια αλήθεια που λίγοι λένε τόσο καθαρά: αν στα πρώτα σου βήματα αρχίσεις να κυνηγάς την αναγνωρισιμότητα, όταν κάποια στιγμή χαθεί, μπορεί να χαθείς κι εσύ μαζί της. Δεν το παρουσιάζει ως δραματοποίηση, αλλά ως υπαρκτό ενδεχόμενο. Μπορεί να οδηγήσει, όπως λέει, ακόμη και σε κρίση ταυτότητας—σε ένα κενό που δεν γεμίζει εύκολα, γιατί δεν αφορά μόνο τη δουλειά, αλλά το πώς έχεις μάθει να ορίζεις τον εαυτό σου.
Αυτό γίνεται ακόμη πιο έντονο όταν το κοινό ταυτίζει την «ύπαρξη» ενός καλλιτέχνη αποκλειστικά με την παρουσία του στην τηλεόραση. Για πολλούς, αν δεν σε βλέπουν στην οθόνη, απλώς… δεν είσαι εκεί. Κι ας δουλεύεις, κι ας δημιουργείς, κι ας βρίσκεσαι κάθε βράδυ στη σκηνή.
15 χρόνια εκτός τηλεόρασης και η άβολη στιγμή στο ταμείο
Στο ερώτημα αν ένιωσε αυτή τη μετάβαση όταν απείχε από την τηλεόραση, η απάντησή της είναι ξεκάθαρη: απείχε 15 χρόνια. Και μέσα σε αυτά τα χρόνια, συνέχισε να κάνει θέατρο. Όμως ένα περιστατικό στο ταμείο του θεάτρου Vault τής θύμισε με τρόπο σχεδόν ωμό πόση δύναμη έχει η εικόνα.
Όπως περιγράφει, κάποια στιγμή που βρισκόταν στο ταμείο, την πλησίασε ένας άνθρωπος και της είπε: «Α, είχαμε πολύ καιρό να σε δούμε. Τα παράτησες, ε; Δουλεύεις ταμείο τώρα». Η φράση ήταν αμήχανη, ίσως και άδικη—όχι απαραίτητα από κακία, αλλά από άγνοια. Γιατί, όπως λέει η Δήμητρα Κολλά, εκείνη δεν είχε «παρατήσει» τίποτα. Έκανε θέατρο. Δούλευε. Απλώς δεν ήταν στην τηλεόραση για να το «βλέπει» ο κόσμος.
Εκεί συνειδητοποίησε, όπως τονίζει, πόση δύναμη έχει η τηλεόραση στο πώς αντιλαμβανόμαστε την επαγγελματική πορεία ενός ανθρώπου. Και αντί να αντιδράσει επιθετικά, επέλεξε κάτι πιο ουσιαστικό: χαμογέλασε. Τι να κάνει; Να τον μαλώσει επειδή δεν ήξερε; Του είπε να έρθει να τη δει στην παράσταση όπου έπαιζε. Με άλλα λόγια, απάντησε με πρόσκληση, όχι με επίπληξη.
Η ευγένεια ως στάση ζωής: «Ό,τι δίνεις, παίρνεις»
Η Δήμητρα Κολλά εξηγεί ότι προσπαθεί να αντιμετωπίζει τα πάντα με χαμόγελο, εκτός αν ο άλλος είναι αγενής. Πιστεύει βαθιά πως «ό,τι δίνεις, παίρνεις» και προσπαθεί να βάζει τον άλλον στη θέση του μέσα από την ευγένεια, όχι από υποχώρηση, αλλά από επιλογή.
Αναφέρει, μάλιστα, ένα χαρακτηριστικό περιστατικό από τον δρόμο: κάποιος την έβριζε ενώ οδηγούσε. Εκείνη γύρισε και του είπε: «Είστε ανάγωγος. Μπορώ να αντιληφθώ την απογοήτευση των γονιών σας». Και έφυγε. Η αντίδρασή της δεν ήταν κραυγή, αλλά μια κοφτή υπενθύμιση ορίων—χωρίς να παρασυρθεί σε καβγά.
Τι κρατάμε από τη στάση της Δήμητρας Κολλά
Μέσα από τη συνέντευξή της, η Δήμητρα Κολλά δίνει μια σπάνια, καθαρή εικόνα για το τι σημαίνει να είσαι αναγνωρίσιμος χωρίς να εξαρτάσαι από την αναγνωρισιμότητα. Αναγνωρίζει τη δύναμη της τηλεόρασης, αλλά δεν επιτρέπει να ορίζει την αξία ή τη διαδρομή της. Επιλέγει να παραμένει γειωμένη, να μη κυνηγά βλέμματα και να απαντά στις άβολες στιγμές με ψυχραιμία και αξιοπρέπεια.
Και ίσως αυτό είναι το πιο ουσιαστικό συμπέρασμα: η Δήμητρα Κολλά δεν αντιμετωπίζει την προβολή ως ταυτότητα, αλλά ως μια φάση, ένα μέσο, μια συνθήκη. Η δουλειά, η συνέπεια και ο τρόπος που στέκεσαι απέναντι στους ανθρώπους είναι αυτά που μένουν—είτε σε βλέπουν κάθε βράδυ στην τηλεόραση είτε σε συναντούν, απροσδόκητα, στο ταμείο ενός θεάτρου.
