Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιταχύνει ένα φιλόδοξο σχέδιο βιομηχανικής πολιτικής για την ενίσχυση της υποδομής τεχνητής νοημοσύνης, βάζοντας στο επίκεντρο την ανάπτυξη κέντρων δεδομένων μεγάλης κλίμακας. Με την παγκόσμια κούρσα για υπολογιστική ισχύ να εντείνεται και τις Ηνωμένες Πολιτείες να προηγούνται, οι Βρυξέλλες πιέζουν τα κράτη-μέλη να διασφαλίσουν τις απαιτούμενες επενδύσεις, προειδοποιώντας ότι χωρίς αποφασιστική δράση η Ευρώπη κινδυνεύει να χάσει ακόμη περισσότερο έδαφος.
Ήδη τα δύο τρίτα των κυβερνήσεων της ΕΕ έχουν δεσμευτεί να συνεισφέρουν στη δημιουργία επτά κόμβων υπερυπολογιστικής ισχύος για AI – τριών μεγαλύτερων και τεσσάρων μικρότερων – που θα λειτουργήσουν ως «gigafactories» για την αιχμή της τεχνητής νοημοσύνης.
Γιατί τα κέντρα δεδομένων είναι κρίσιμα για την ευρωπαϊκή AI
Η εκπαίδευση και λειτουργία πολύ μεγάλων μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης απαιτεί τεράστια ποσά υπολογιστικών πόρων, εξειδικευμένο εξοπλισμό και αξιόπιστη τροφοδοσία ενέργειας. Τα κέντρα δεδομένων αποτελούν την υποδομή-κλειδί που επιτρέπει σε ερευνητές, startups και επιχειρήσεις να καινοτομούν με ταχύτητα και κλίμακα.
Πέρα από την τεχνική ισχύ, η ευρωπαϊκή ικανότητα να φιλοξενεί και να ελέγχει αυτές τις κρίσιμες υποδομές αγγίζει και ζητήματα στρατηγικής αυτονομίας, ασφάλειας δεδομένων και οικονομικής ανταγωνιστικότητας.
Την ώρα που τεχνολογικοί κολοσσοί στις ΗΠΑ, όπως οι OpenAI, Anthropic και xAI, επενδύουν ιδιωτικά σε υπερ-εγκαταστάσεις όπως τα έργα Stargate και Colossus, η Ευρώπη επιχειρεί να διαμορφώσει ένα μοντέλο σύμπραξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, ικανό να κινητοποιήσει κεφάλαια, να μειώσει τον επενδυτικό κίνδυνο και να προσπεράσει τα εμπόδια αδειοδότησης και κόστους ενέργειας.
Το σχέδιο των επτά gigafactories: κανόνες, στόχοι και χρηματοδότηση
Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, παρουσίασε πέρυσι το πλαίσιο για επτά κόμβους υψηλής υπολογιστικής ισχύος, με σαφή αποστολή: να δοθεί πρόσβαση σε ευρωπαϊκούς ερευνητικούς φορείς και νεοφυείς επιχειρήσεις για την εκπαίδευση πολύ μεγάλων μοντέλων AI. Ο σχεδιασμός προβλέπει τρεις μεγάλες και τέσσερις μικρότερες μονάδες, κατανεμημένες γεωγραφικά, ώστε να ενισχύεται η ισορροπία και η διασύνδεση εντός της ενιαίας αγοράς.
Κεντρική προϋπόθεση για να ξεκινήσει η ανάπτυξη των κόμβων είναι οι εθνικές κυβερνήσεις να «κλειδώσουν» αγορές υπολογιστικής ισχύος από τις δικές τους υποψηφιότητες gigafactories, με δεσμεύσεις τουλάχιστον ίσες με τη συνεισφορά της ΕΕ. Η δημόσια στήριξη θα καλύπτει έως και το 35% του συνολικού κόστους, αφήνοντας το υπόλοιπο στη βιομηχανία, κάτι που αποτελεί ισχυρό κίνητρο για την είσοδο ιδιωτικών κεφαλαίων και τεχνογνωσίας.
Χρηματοδότηση και πολιτικές δεσμεύσεις
Τα κράτη-μέλη κλήθηκαν να γνωστοποιήσουν τις προθέσεις τους έως τα τέλη Ιουλίου. Σύμφωνα με έγγραφο της Κομισιόν, 18 από τις 27 κυβερνήσεις έχουν ήδη δεσμευτεί να χρηματοδοτήσουν κοινοπραξίες που διεκδικούν τη φιλοξενία ενός από τους επτά κόμβους, συγκεντρώνοντας περίπου 3 δισ. ευρώ. Ωστόσο, εννέα χώρες παραμένουν επιφυλακτικές, επικαλούμενες δημοσιονομικούς περιορισμούς ή προϋπάρχουσες δεσμεύσεις σε μικρότερες πρωτοβουλίες, όπως οι AI Factories.
Η περίπτωση της Ολλανδίας είναι ενδεικτική: με επιστολή της τον Μάρτιο, η κυβέρνηση ξεκαθάρισε ότι ο τρέχων προϋπολογισμός δεν επιτρέπει τις απαιτούμενες δεσμεύσεις και προκρίνει πιο ευέλικτη, σταδιακή ανάπτυξη χωρίς πρόωρη δέσμευση σε μεγάλης κλίμακας gigafactories.
Ποιες χώρες επενδύουν και με πόσα
Ο επιχειρηματικός κόσμος έχει ήδη ανταποκριθεί. Στην Ισπανία, η Telefónica και η Banco Santander υπέβαλαν κοινή πρόταση, προδιαγράφοντας ένα ισχυρό εταιρικό σχήμα. Παράλληλα, δεν λείπουν οι επικρίσεις από πολιτικούς και ειδικούς που αμφισβητούν τη βιωσιμότητα του επιχειρηματικού μοντέλου και τη ζήτηση για την υπολογιστική ισχύ που θα παράγουν τα μελλοντικά κέντρα δεδομένων.
Σε επίπεδο κρατικών δεσμεύσεων:
– Γαλλία, Δανία, Πολωνία και Τσεχία προβλέπουν 100 εκατ. ευρώ για ένα «μικρότερο» gigafactory.
– Πορτογαλία, Ισπανία, Γερμανία, Ιταλία και Ελλάδα σχεδιάζουν 200 εκατ. ευρώ για ένα «μεγαλύτερο» gigafactory.
– Η Γερμανία ξεχωρίζει με επιπλέον 800 εκατ. ευρώ, ανεβάζοντας τη συνολική εθνική συνεισφορά της στο 1 δισ. ευρώ.
– Άλλες χώρες προσφέρουν μικρότερα ποσά, από 50 εκατ. ευρώ (Σουηδία) έως 1 εκατ. ευρώ (Λιθουανία), συχνά στο πλαίσιο διασυνδεδεμένων, δορυφορικών εγκαταστάσεων γύρω από την κύρια εθνική μονάδα.
– Περιφερειακές συνεργασίες σχηματίζονται: Κροατία, Ουγγαρία και Λιθουανία στηρίζουν την πολωνική πρόταση με συνολικά 36 εκατ. ευρώ, ενώ η Ιρλανδία δεσμεύει 10 εκατ. ευρώ για γαλλικό gigafactory.
Χρονοδιάγραμμα, επιλογή έργων και εκταμιεύσεις
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναμένεται να επιλέξει επτά έργα στις αρχές του επόμενου έτους, με αρχική στήριξη 100–200 εκατ. ευρώ ανά έργο, αναλόγως μεγέθους. Στη συνέχεια προβλέπεται επιπλέον ευρωπαϊκή χρηματοδότηση 400–800 εκατ. ευρώ. Παρότι η τελική επιλογή εκκρεμεί, πολλές κυβερνήσεις έχουν ήδη εκκινήσει διαδικασίες προετοιμασίας προϋπολογισμών, με την κατανόηση ότι οι ουσιαστικές δημοσιονομικές επιπτώσεις θα φανούν σε δύο περίπου χρόνια.
Μόλις ανακοινωθούν οι νικητήριες υποψηφιότητες, οι εγκαταστάσεις μπορούν να ανεγερθούν σε ορίζοντα περίπου 18 μηνών. Η πραγματική επένδυση θα ενεργοποιείται με τη λειτουργία των gigafactories και τη μετάβαση των κυβερνήσεων στον ρόλο του «εγγυημένου πελάτη», εξασφαλίζοντας σταθερότητα εσόδων. Με βάση τον σημερινό σχεδιασμό, πολλές χώρες θα αρχίσουν να καταβάλλουν τα κεφάλαια από το 2028, με τις πληρωμές να εκτείνονται σε ορίζοντα πενταετίας.
Η ευρωπαϊκή απάντηση στην αμερικανική πρωτοκαθεδρία
Οι ΗΠΑ προηγούνται καθαρά σε υπολογιστική ισχύ, επωφελούμενες από ταχύτερες αδειοδοτήσεις, ανταγωνιστικότερο κόστος ενέργειας και ισχυρή ιδιωτική επένδυση. Η ευρωπαϊκή απάντηση, βασισμένη σε συν-χρηματοδότηση και ρυθμιστική σταθερότητα, στοχεύει να γεφυρώσει την απόσταση, δημιουργώντας κλίμακα εκεί όπου μεμονωμένα κράτη-μέλη δυσκολεύονται.
Η επιτυχία θα εξαρτηθεί από τη δυνατότητα προσέλκυσης ιδιωτικών κεφαλαίων, την ταχεία πρόοδο των αδειοδοτήσεων και τη διασφάλιση ανταγωνιστικών όρων λειτουργίας για τα νέα κέντρα δεδομένων.
