«Σήμερα βρίσκομαι εδώ όχι μόνο για τη μητέρα μου, αλλά για όλα τα παιδιά που έμειναν πίσω, για τα παιδιά των γυναικών που κάποιος αποφάσισε να τους αφαιρέσει τη ζωή», είπε με δάκρυα στα μάτια και συγκινώντας το Ευρωκοινοβούλιο η 20χρονη Τζέσικα (Στεφανία) Ντανάι, αναφερόμενη στη μητέρα της, Ενκελέιντα, την οποία ο πατέρας της δολοφόνησε με 17 μαχαιριές τον Μάιο του 2024 στη μέση του δρόμου στο Μενίδι.
«Τα παιδιά των γυναικοκτονιών δεν είναι παράπλευρες απώλειες, είναι και αυτά θύματα», είπε μιλώντας σε εκδήλωση με τίτλο «Γυναικοκτονίες: 8+1 Ιστορίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο», που διοργάνωσε και συντόνισε ο αντιπρόεδρος της πολιτικής ομάδας της Αριστεράς (The Left) και ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Αρβανίτης, σε συνεργασία με τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό «Γίνε Άνθρωπος».
«Είναι η πρώτη φορά που μιλάω δημόσια για τον θάνατο της μητέρας μου και για εμένα αυτό δεν είναι εύκολο, είναι όμως απαραίτητο», είπε αρχικά και αναφερόμενη στη μητέρα της, είπε πως «ήταν μία αγωνίστρια, πέρασε πολλές δυσκολίες στη ζωή της. Παρ’ όλ’ αυτά δεν έχασε ποτέ το χαμόγελο και τη δύναμή της. Ήταν γεμάτη ενέργεια, γεμάτη όρεξη για ζωή, ένα “λαμπερό αστέρι” όπως την έλεγα».
Η 20χρονη μίλησε για τα κενά και τις ελλείψεις στο σύστημα προστασίας, καθώς όπως είπε η μητέρα της «φοβόταν και το είπε πολλές φορές. Το είπε στην αστυνομία, το είπε στη Δικαιοσύνη, το είπε ξανά και ξανά σε όποια δημόσια αρχή γνώριζε. Είχε καταγγείλει αυτόν τον άνθρωπο, τον άνθρωπο που τελικά τη δολοφόνησε όχι μία, αλλά τρεις φορές».
«Ακόμα περισσότερες ήταν βέβαια οι φορές που είχε πάει στην αστυνομία και την καθησύχασαν λέγοντάς της ότι δεν χρειάζεται να κάνει μήνυση, απλά θα καταγράψουν το εκάστοτε περιστατικό. Η μητέρα μου βρισκόταν συνεχώς σε κίνδυνο, είχε απειληθεί και είχε τρομοκρατηθεί επανειλημμένα, είχε ζητήσει προστασία, παρ’ όλ’ αυτά ο άνθρωπος από τον οποίο κινδύνευε η ζωή της κυκλοφορούσε ελεύθερος. Της μίλησαν για διαδικασίες, για δομές για κουμπιά πανικού, αλλά ποτέ δεν της παρείχαν ουσιαστική ασφάλεια», προσέθεσε και αναφέρθηκε στο βράδυ πριν τη δολοφονία.
«Την προηγούμενη ημέρα από τη δολοφονία της μητέρας μου, εκδικαζόταν το αυτόφωρο για την υπόθεσή της. Είχε αντιληφθεί ότι αυτός την παρακολουθούσε τις τελευταίες εκείνες ημέρες και τον είχε καταγγείλει. Η μητέρα μου δεν ενημερώθηκε ποτέ για την εκδίκαση αυτού του συμβάντος. Δεν ήξερε ότι υπήρχε ενεργή δικαστική διαδικασία, δεν ήξερε τι είχε αποφασιστεί κι αν εκείνος ήταν ελεύθερος», είπε αρχικά.
«Πήγε να κοιμηθεί εκείνο το βράδυ χωρίς να ξέρει ότι βρισκόταν σε άμεσο κίνδυνο, χωρίς να ξέρει ότι ήταν η τελευταία της μέρα. Την επόμενη ημέρα η μητέρα μου δολοφονήθηκε στη μέση του δρόμου με 17 μαχαιριές και αφέθηκε εκεί για ώρες με ένα μαχαίρι καρφωμένο στην κοιλιά της», προσέθεσε μην μπορώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της.
Μάλιστα όπως σημείωσε μετά τη δολοφονία έμεινε η ίδια κι ο ανήλικος αδέλφός της. «Έτσι στα 20 μου χρόνια έγινα γονέας, όχι από επιλογή, αλλά γιατί το κράτος δεν προστάτεψε τη μητέρα μας. Κάθε μέρα ζω με ένα ερώτημα. Τι θα είχε γίνει αν κάποιος την είχε ενημερώσει, αν γνώριζε ότι αυτός που την απειλούσε για τη ζωή της είναι ελεύθερος», είπε ακόμα και προσέθεσε πως «ίσως η μητέρα μου τώρα να ζούσε και να μην χρειαζόταν να είμαι εγώ η φωνή της».
«Η υπόθεση της μητέρας μου δείχνει κάτι ξεκάθαρο, οι καταγγελίες όταν δεν συνοδεύονται από αξιολόγηση κινδύνου, ενημέρωση του θύματος και άμεση προστασία δεν αρκούν. Δεν γίνεται μία γυναίκα να ζητάει βοήθεια επανειλημμένα και το σύστημα να περιμένει μέχρι να συμβεί το χειρότερο», είπε χαρακτηριστικά.
Μάλιστα όπως είπε ακόμα λόγω καταγωγής και εθνικότητας της οικογένειάς της παρουσιάζονται ακόμα και σήμερα εμπόδια και δυσκολίες που δυσχεραίνουν ακόμα και σήμερα την καθημερινότητα σε κάθε στάδιο
Τέλος, ζήτησε συγκεκριμένα πράγματα από την Ευρώπη προκειμένου να μειωθούν όσο είναι εφικτό οι γυναικοκτονίες και να μην υπάρξουν άλλα θύματα.
- Υποχρεωτική, άμεση και αποδεδειγμένη ενημέρωση των θυμάτων σε κάθε στάδιο της ποινικής διαδικασίας που τα αφορά.
- εφαρμογή ενιαίων ευρωπαϊκών πρωτοκόλλων αξιολόγησης κινδύνου ώστε οι επαναλαμβανόμενες καταγγελίες να σημαίνουν συναγερμό και όχι απλά καταγραφή.
- Να εφαρμόζονται άμεσα προστατευτικά μέτρα όταν υπάρχει ιστορικό απειλών, χωρίς να χρειάζεται η αναμονή για την επόμενη επίθεση.
- Επίσης όπως είπε είναι απαραίτητο να υπάρχει τόσο θεσμική όσο και οικονομική στήριξη για τα παιδιά που μένουν πίσω ώστε κανένα παιδί να μην χρειαστεί να μεγαλώσει πρόωρα.
