Ελένη Ράντου: «Την συγχώρησα, η ασθένεια της μου έδωσε χρόνο να την καταλάβω καλύτερα»

Πιο συγκεκριμένα, η Ελένη Ράντου εκμυστηρεύτηκε αρχικά πως “η παράσταση με βοήθησε να δω ότι φορτώνουμε ευθύνες στους γονείς μας που δεν τους ανήκουν. Κάποιες φορές μπορούν μέχρι ένα σημείο και πρέπει να το αποδεχτούμε. Δεν είμαστε μόνο προϊόν των γονιών μας, υπάρχουν πολλά άλλα που μας διαμορφώνουν”.

“Λαμβάνουμε διαφορετικά ερεθίσματα, αυτονομείται το DNA μας, ζούμε σε δυναμικά κοινωνικά περιβάλλοντα. Καταλήγω ότι ο “τέλειος γονιός” δεν υπάρχει, είναι μια ιδεαή έννοια που δεν εφαρμόζεται – σαν τον κομμουνισμό”.

Τη μητέρα σας την έχετε συγχωρήσει για όποια τραύματα μπορεί να προκάλεσε άθελα της;

Την συγχώρησα, ναι. Παλεύω ακόμα να είμαι καλή κόρη. Η ασθένεια της μου έδωσε χρόνο να την καταλάβω καλύτερα. Ένα παιδί θέλει έναν παντοδύναμο γονιό, αλλά αυτό δεν είναι ρεαλιστικό. Ο γονιός δεν είναι θεός. Όταν καταρρέει αυτή η εικόνα, είμαστε άδικοι μαζί του. Πρέπει κι εκείνος να αγαπιέται, όχι μόνο να δίνει. Ο πατέρας μου είχε ένα φοβερό εύρος γνώσεων.

Την πρώτη φορά που τον ρώτησα κάτι και δεν το ήξερε, έπεσε στα μάτια μου. Υπάρχει, ωστόσο, κάτι πιο ανθρώπινο από το να μην τα ξέρεις όλα;