Η Ελίζαμπεθ Ελέτσι μίλησε ανοιχτά για μία από τις πιο σκληρές δοκιμασίες που έχει βιώσει: τις εβδομάδες μετά τη γέννηση του γιου της, όταν χρειάστηκε να παραμείνει για δύο μήνες στη ΜΕΝΝ. Σε συνέντευξή της στο περιοδικό «Λοιπόν» και στον Ανδρέα Θεοδώρου, περιέγραψε με ειλικρίνεια την αγωνία, την ψυχολογική εξάντληση και τη μοναξιά που μπορεί να αισθανθεί μια μητέρα όταν το μωρό της δεν βρίσκεται στην αγκαλιά της, αλλά πίσω από πόρτες νοσοκομείου, σε ένα περιβάλλον γεμάτο μηχανήματα, αναμονή και φόβο.
Αυτό που κάνει την αφήγησή της να ξεχωρίζει δεν είναι μόνο η ένταση των συναισθημάτων, αλλά και η ανθρώπινη λεπτομέρεια με την οποία περιγράφει το «μετά»: το πώς προσπαθούσε να συνεχίσει να φαίνεται «κανονική» ενώ μέσα της κατέρρεε, το πώς έκρυβε τη γέννα της από τον έξω κόσμο, αλλά και το πώς η πίστη της έγινε το καταφύγιο που την κράτησε όρθια.
Δύο μήνες στη ΜΕΝΝ: «Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο δύσκολο ήταν»
Απαντώντας στο ερώτημα από πού άντλησε δύναμη εκείνο το διάστημα, η Ελίζαμπεθ δεν ωραιοποιεί τίποτα. Αντίθετα, παραδέχεται πως ήταν μια εμπειρία που την ξεγύμνωσε ψυχικά. Όπως λέει, όταν πήρε εξιτήριο δεν ήθελε να το μάθει κανείς. Δεν έβγαινε από το σπίτι, δεν πήγαινε ούτε για έναν καφέ. Προσπαθούσε να προστατεύσει τον εαυτό της από τις ερωτήσεις, τα βλέμματα και τις «αθώες» κουβέντες που, σε μια τέτοια φάση, μπορούν να γίνουν μαχαιριές.
Ένα από τα πιο ιδιαίτερα σημεία της εξομολόγησής της είναι ο τρόπος που περιγράφει το σώμα της μετά την εγκυμοσύνη και πώς αυτό την έφερνε σε αμήχανη θέση. Φορούσε φαρδιά ρούχα, όχι απλώς επειδή ήταν λεχώνα, αλλά επειδή δεν ήθελε να ανοίξει καμία συζήτηση. Οι άνθρωποι χάιδευαν την κοιλιά της και εκείνη ένιωθε «πολύ περίεργα», όπως λέει, γιατί είχε γεννήσει, αλλά δεν μπορούσε να το πει. Και μέσα σε αυτή την παράδοξη καθημερινότητα, έπιανε τον εαυτό της να κάνει ακόμα και πράγματα που σήμερα τα διηγείται με ένα πικρό γέλιο: να τρώει περισσότερο «για να μη πέσει η κοιλιά», ευχόμενη να δείχνει ακόμη «αφρατούλα» ώστε να μην καταλάβει κανείς ότι είχε ήδη γεννήσει.
Η ειρωνεία της κατάστασης κορυφώνεται όταν περιγράφει στιγμές μέσα στο ίδιο το νοσοκομείο: έφευγε από τη ΜΕΝΝ, πήγαινε στο κυλικείο για έναν χυμό και άνθρωποι τη ρωτούσαν πότε θα γεννήσει. «Ήταν πραγματικά πολύ παράξενο», λέει, συνοψίζοντας όλο αυτό σε μία φράση που αποτυπώνει την ψυχική της κατάσταση: «Έζησα δύο μήνες απόλυτης παράνοιας».
Τάματα και πίστη: «Πιστεύω βαθιά ότι ο Άγιος Νεκτάριος έσωσε το παιδί μου»
Μέσα σε εκείνη τη δοκιμασία, η πίστη αποτέλεσε για την Ελίζαμπεθ μια σταθερά, κάτι σαν εσωτερική άγκυρα. Αποκαλύπτει πως είχε κάνει τάμα πριν γεννήσει στην Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου, αλλά και στον Άγιο Νεκτάριο στην Αίγινα. Μιλά με συγκίνηση για τη σχέση της με τον Άγιο, τον οποίο χαρακτηρίζει προστάτη τόσο δικό της όσο και του γιου της.
Η ίδια και ο σύζυγός της επισκέπτονται συχνά την Αίγινα, καθώς και εκείνος είναι ταμένος. Και όταν ήρθε η στιγμή που το μωρό μπήκε στη ΜΕΝΝ, βρέθηκαν μαζί στον Άγιο Νεκτάριο για να προσευχηθούν. Η πεποίθησή της είναι ξεκάθαρη και διατυπωμένη χωρίς αμφιβολία: «Πιστεύω βαθιά ότι ο Άγιος Νεκτάριος έσωσε το παιδί μου». Για την Ελίζαμπεθ, η πίστη στον Θεό και η θετική ενέργεια που εκπέμπει ο άνθρωπος δεν είναι απλώς παρηγοριά, αλλά δύναμη που μπορεί να στηρίξει, να κινητοποιήσει και, όπως πιστεύει η ίδια, να σώσει ζωές.
Η δύναμη του να μιλάς: τα μηνύματα από άλλες μητέρες
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στο κύμα συμπαράστασης που δέχθηκε όταν αποφάσισε να μιλήσει δημόσια για τη γέννα της. Τότε κατάλαβε ότι δεν ήταν μόνη. Πολλές γυναίκες που είχαν ζήσει παρόμοιες καταστάσεις τής έστειλαν μηνύματα, μοιράστηκαν τις δικές τους ιστορίες και άνοιξαν έναν σιωπηλό κύκλο εμπιστοσύνης, από εκείνους που δημιουργούνται μόνο όταν κάποιος τολμά να πει «κι εγώ το πέρασα».
Μια κοπέλα, όπως αναφέρει, της έγραψε ότι το δικό της παιδί έμεινε στη ΜΕΝΝ πέντε μήνες. «Τι να πεις εκεί;» αναρωτιέται η Ελίζαμπεθ. Και δίνει μόνη της την πιο ανθρώπινη, την πιο ρεαλιστική απάντηση: «Μόνο υπομονή…». Μια λέξη που, σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν είναι συμβουλή, αλλά καθημερινός αγώνας.
Η στήριξη από τον σύζυγό της: «Ήταν το στήριγμά μου»
Σε όλη αυτή τη διαδρομή, καθοριστικό ρόλο έπαιξε και ο σύζυγός της, Νεκτάριος Λεμονίδης. Η Ελίζαμπεθ λέει πως ήταν συνεχώς δίπλα της, το στήριγμά της, ιδιαίτερα στις στιγμές που η ίδια ένιωθε ότι καταρρέει. Η αναμονή να επιστρέψει σπίτι με το μωρό της την τσάκιζε, όμως εκείνος την κρατούσε ψυχολογικά όρθια, επαναφέροντάς την στην ανάγκη να συνεχίσει να παλεύει.
Μάλιστα, όπως θυμάται, της έδινε κουράγιο με λόγια απλά αλλά ουσιαστικά: «Παλεύουμε, προχώρα. Είσαι δυνατή. Έχεις περάσει και Survivor». Για την Ελίζαμπεθ, αυτή η σταθερή παρουσία δεν ήταν απλώς παρηγοριά· ήταν το χέρι που την τράβηξε πίσω από την άκρη της απόγνωσης, όταν όλα έμοιαζαν να αιωρούνται.
Στο τέλος, αυτό που μένει από την ιστορία της δεν είναι μόνο ο φόβος των δύο μηνών στη ΜΕΝΝ, αλλά και η δύναμη που βρήκε για να σταθεί ξανά όρθια: η πίστη, η αγάπη, η στήριξη, η κοινότητα των γυναικών που μοιράζονται τις ίδιες πληγές. Και πάνω απ’ όλα, η ακλόνητη πεποίθησή της πως μέσα στην «απόλυτη παράνοια» υπήρξε φως. Για την Ελίζαμπεθ Ελέτσι, αυτό το φως είχε όνομα: «Πιστεύω βαθιά ότι ο Άγιος Νεκτάριος έσωσε το παιδί μου».
