Η Ελβετία αντιμετωπίζει ένα κρίσιμο ερώτημα: Μπορεί μια χώρα να θέσει όριο στον πληθυσμό της; Αυτή η ερώτηση θα αναγνωστεί από τους ψηφοφόρους την Κυριακή 14 Ιουνίου, καθώς καλούνται να αποφασίσουν αν θα υποστηρίξουν μια πρόταση που στοχεύει στη μείωση του πληθυσμού της χώρας στα 10 εκατομμύρια έως το 2050.
Η πρωτοβουλία αυτή υποστηρίζεται από το Ελβετικό Λαϊκό Κόμμα, το μεγαλύτερο συντηρητικό κόμμα της χώρας, το οποίο την χαρακτηρίζει ως «πρωτοβουλία βιωσιμότητας» με σκοπό την άμβλυνση των πιέσεων στον τομέα της στέγασης, των δημόσιων υπηρεσιών και του περιβάλλοντος.
Αντίκτυπος στη στελέχωση και τις διεθνείς σχέσεις
Εντούτοις, η κυβέρνηση της Ελβετίας και τα περισσότερα μεγάλα κόμματα, καθώς και ο επιχειρηματικός κόσμος, έχουν καταδικάσει αυτήν την πρόταση ως επικίνδυνη. Υποστηρίζουν ότι μπορεί να στερήσει ζωτικά στήριξη από κρίσιμους τομείς όπως τα νοσοκομεία και τα ξενοδοχεία, υπονομεύοντας τις ήδη εύθραυστες σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ο πληθυσμός της Ελβετίας έχει αυξηθεί σημαντικά από το 2002, φτάνοντας τα 9,1 εκατομμύρια, πράγμα που έχει δημιουργήσει ανησυχίες σχετικά με το κόστος ζωής και την ποιότητα των δημόσιων υπηρεσιών.
Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η ψηφοφορία είναι πολύ αμφίρροπη, με μικρή διαφορά ανάμεσα στις δύο επιλογές.
Πολωμένες απόψεις για την προβληματική μετανάστευση
Η Χέλιν Γκένις και ο Νιλς Φίχτερ αντιπροσωπεύουν τις αντίθετες απόψεις σχετικά με την πρωτοβουλία. Και οι δύο είναι νέοι πολιτικοί που προέρχονται από οικογένειες μεταναστών. Ο Φίχτερ, μέλος του Ελβετικού Λαϊκού Κόμματος, ισχυρίζεται ότι η «ανεξέλεγκτη μετανάστευση» υπονομεύει την ελβετική ταυτότητα.
Από την άλλη πλευρά, η Γκένις, δημοτική σύμβουλος με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, αντικρούει αυτές τις απόψεις, υποστηρίζοντας ότι τα προβλήματα του πληθυσμού δεν προέρχονται από μετανάστες.
«Δεν είναι οι μετανάστες που καθορίζουν τα επίπεδα ενοικίων ή λαμβάνουν πολιτικές αποφάσεις», λέει η Γκένις, προειδοποιώντας ότι η επικέντρωση στα ζητήματα μετανάστευσης οδηγεί σε διχασμό αντί σε λύσεις.
Το ερώτημα του πληθυσμιακού ορίου
Για τους αναποφάσιστους ψηφοφόρους, το κρίσιμο ερώτημα είναι πώς θα εφαρμοστεί ένα πληθυσμιακό όριο. Καθώς δεν υπάρχει άλλο αντίστοιχο παράδειγμα σε παγκόσμια κλίμακα, οι μόνοι παρόμοιοι περιορισμοί έχουν εφαρμοστεί στην Κίνα στο παρελθόν.
Αυτή η πρόταση απαιτεί από την κυβέρνηση να λάβει μέτρα όταν ο πληθυσμός φτάσει τα 9,5 εκατομμύρια, όπως να περιορίσει τον αριθμό των αιτούντων άσυλο και να τερματίσει τη δυνατότητα οικογενειακής επανένωσης για τους αλλοδαπούς εργαζόμενους.
Η αποδοχή αυτού του ορίου θα απαιτήσει επίσης την κατάργηση διεθνών συμφωνιών, συμπεριλαμβανομένης της ελεύθερης κυκλοφορίας των προσώπων με την ΕΕ, πιθανόν να επιφέρει σοβαρές επιπτώσεις στις σχέσεις μεταξύ Ελβετίας και Ευρώπης.
Οι οικονομολόγοι ανησυχούν ότι αυτό μπορεί να οδηγήσει σε προκλήσεις στην πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά εργασίας και σε έλλειψη ειδικευμένου προσωπικού, καθώς οι μισοί από τους εργαζόμενους στον τομέα του τουρισμού είναι μετανάστες.
Οι κίνδυνοι για την ελβετική ικανότητα ανάπτυξης
Ο Φίχτερ πιστεύει ότι η μείωση της μετανάστευσης είναι καθοριστική για την αντιμετώπιση των κοινωνικών πιέσεων, ενώ οι αντίπαλοι ανησυχούν ότι αυτή η στρατηγική δεν είναι ρεαλιστική, καθώς το 20% του ελβετικού πληθυσμού είναι άνω των 65 ετών. Οι νέοι εργαζόμενοι και φορολογούμενοι καλούνται να υποστηρίξουν τις ανάγκες μιας γηράσκουσας κοινωνίας.
Η πίεση για τη διατήρηση των σχέσεων με την ΕΕ είναι επίσης καθοριστική. Θεωρείται ότι η Ελβετία μπορεί να αντιμετωπίσει απομόνωση, ειδικά σε περιόδους γεωπολιτικών αναταραχών και οικονομικών προκλήσεων. Στιγμιότυπα πιέσεων από τις ΗΠΑ έχουν ήδη προκαλέσει ανησυχία.
