Η άφιξη του Κιλιάν Εμπαπέ στη Ρεάλ Μαδρίτης ήταν, χωρίς αμφιβολία, η πιο αναμενόμενη μεταγραφή της τελευταίας δεκαετίας. Ένα ατέλειωτο έπος που τελικά ολοκληρώθηκε με την «προσγείωσή» του στο Σαντιάγο Μπερναμπέου εν μέσω χειροκροτημάτων, ουρανοκατέβατων προσδοκιών και υποσχέσεων για μια νέα galáctico εποχή. Αλλά από σήμερα, η πραγματικότητα είναι ξεκάθαρη: Ο Εμπαπέ δεν έχει ανταποκριθεί στις μεγάλες προσδοκίες. Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι η επίδρασή του σε πραγματικά σημαντικούς αγώνες ήταν σχεδόν ανύπαρκτη.
Ναι, ο Γάλλος έχει καταγράψει γκολ και ασίστ, αλλά τα περισσότερα από αυτά ήρθαν εναντίον μικρότερων αντιπάλων: Αλαβές, Κάντιθ, Χετάφε… Αγώνες χωρίς πραγματική πίεση, μακριά από το είδος της «φωτιάς» που χαρακτηρίζει τα αληθινά αστέρια. Όταν η ομάδα χρειαζόταν ηγεσία -σε Clásicos, βραδιές Champions League ή κρίσιμες αναμετρήσεις της LaLiga- ο Εμπαπέ έλειπε. Σκιάστηκε, και μερικές φορές ξεπεράστηκε, από συμπαίκτες του όπως ο Μπέλινγχαμ, ο Βινίσιους ή ακόμα και ο Ροντρίγκο.
Είναι η έλλειψη προσαρμογής; Πάρα πολύς ατομικισμός; Πίεση; Η δικαιολογία δεν έχει σημασία. Η αλήθεια είναι ότι ο Εμπαπέ εξακολουθεί να παίζει σαν να βρίσκεται στο Παρίσι, όπου οι απαιτήσεις ήταν πολύ χαμηλότερες. Εδώ, στη Μαδρίτη, μια φανταχτερή ντρίμπλα ή ένα σπριντ δεν είναι αρκετά. Πρέπει να εμφανιστείς όταν τα πάντα διακυβεύονται, όταν η φανέλα μοιάζει διπλάσια βαριά και όταν ένα γκολ μπορεί να αλλάξει μια ολόκληρη σεζόν.
Ο πρόεδρος Φλορεντίνο Πέρες τον έφερε για να ηγηθεί ενός νικηφόρου πλάνου. Αλλά σήμερα, στη Μαδρίτη, υπάρχουν ήδη κάποιοι που αναρωτιούνται αν απέκτησαν τον λάθος «galáctico». Γιατί ενώ άλλοι κουβαλούν την ομάδα στις πλάτες τους, ο Εμπαπέ ψάχνει ακόμα τη στιγμή του. Και στη Μαδρίτη, ο χρόνος τρέχει πιο γρήγορα από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.
Έχει ταλέντο, ποιότητα και χάρισμα. Αλλά εδώ, αυτά δεν είναι αρκετά. Ήρθε η ώρα να αποδείξει -μια για πάντα- ότι ήρθε για να γράψει ιστορία… όχι μόνο για να πουλήσει φανέλες.
