Σε μια εβδομάδα όπως η προηγούμενη, κατά την οποία η κυβέρνηση έψαχνε… με το μικροσκόπιο τις καλές ειδήσεις, η Ελλάδα κατέγραψε μια σημαντική νίκη στο μεταναστευτικό ζήτημα.
Αρχικά, στο Συμβούλιο των αρμόδιων Ευρωπαίων υπουργών, ο Έλληνας υπουργός Νίκος Παναγιωτόπουλος απέσπασε τα εύσημα για τη βελτίωση της εικόνας που εκπέμπει η χώρα σε σχέση με τις μεταναστευτικές ροές.
Στη συνέχεια, το Συμβούλιο έλαβε δύο σημαντικές αποφάσεις που διαφοροποιούν σημαντικά τις μέχρι σήμερα «εθνικές» στρατηγικές που είχαν αναπτύξει πολλά κράτη, με το «μπαλάκι» να πετιέται τελικά στις χώρες πρώτης υποδοχής, και κυρίως στην Ελλάδα.
Τώρα λοιπόν, που η εικόνα της χώρας έχει αλλάξει, με την Ελλάδα να διαθέτει επιτέλους αποτελεσματικότερη φύλαξη συνόρων, ευπρεπείς χώρους κράτησης και πιο πυκνές επιστροφές μεταναστών στις χώρες προέλευσης, οι Ευρωπαίοι υιοθετούν δύο πάγιες θέσεις τις οποίες ο Νίκος Παναγιωτόπουλος εργαζόταν εδώ και καιρό για να προωθήσει:
Πρώτον, η Ευρώπη ετοιμάζει ένα κοινό σύστημα ασύλου, το οποίο θα εφαρμόζουν όλες οι χώρες.
Δεύτερον, οι μετανάστες που καταδικάζονται τελεσίδικα για εγκληματική δραστηριότητα θα απελαύνονται αυτομάτως στις χώρες προέλευσής τους με fast-track διαδικασίες.
Η πρώτη απόφαση «απαλλάσσει» την Ελλάδα από την κριτική σχετικά με το πόσο εύκολα ή δύσκολα παρέχει άσυλο και ταξιδιωτικά έγγραφα και, ταυτόχρονα, «λύνει τα χέρια» των υπηρεσιακών παραγόντων, οι οποίοι στο εξής θα διαθέτουν κοινά εργαλεία με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους για την αξιολόγηση των αιτήσεων.
Η δεύτερη απόφαση ικανοποιεί ένα πάγιο αίτημα των ευρωπαϊκών κοινωνιών –και της ελληνικής– σύμφωνα με το οποίο δεν μπορεί, λόγω γραφειοκρατίας και ενός κακώς εννοούμενου δικαιωματισμού, οι Ευρωπαίοι πολίτες να συνυπάρχουν με εγκληματικά στοιχεία, τα οποία επιδεικτικά αρνούνται να συμμορφωθούν με τους νομικούς και κοινωνικούς κανόνες της Ευρώπης.
Στα θετικά της Συνόδου συγκαταλέγεται και η επαναβεβαίωση των πολύ καλών σχέσεων μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδας στο μεταναστευτικό. Οι Γερμανοί έχουν πλέον εγκαθιδρύσει εξαιρετικούς διαύλους επικοινωνίας με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου, κάτι που αποτελεί μια «προίκα» την οποία, με βεβαιότητα, θα κληρονομήσει και η κυβέρνηση Μερτς.
