Euro 2004: 22 χρόνια από τη μέρα που η Εθνική ποδοσφαίρου έστειλε όλους τους Έλληνες στον «7ο Ουρανό»

Η 4η Ιουλίου του 2004, αποτελεί και δεν θα πάψει να είναι η πιο σπουδαία μέρα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η Εθνική ποδοσφαίρου 22 χρόνια πριν πανηγύρισε την κατάκτηση του Euro και έκανε όλους τους Έλληνες να ενωθούν για να πανηγυρίσουν σε σπίτια και πλατείες την μεγαλύτερη και πιο αναπάντεχη επιτυχία του ελληνικού αθλητισμού.

Οι παίκτες της Εθνικής ποδοσφαίρου μετά από ένα ασύλληπτο Euro, στο οποίο είχαν κερδίσει Πορτογαλία, Γαλλία και Τσεχία και είχαν «πετάξει» εκτός ομίλου τους Ισπανούς, έφτασαν στον τελικό ενάντια στην διοργανώτρια Πορτογαλία με στόχο την υλοποίηση του ονείρου μπροστά στο γαλάζιο «τείχος» που είχε δημιουργηθεί στο ένα πέταλο της εξέδρας.

Η πορεία της Εθνικής ποδοσφαίρου στο Euro 2004

Η Εθνική ποδοσφαίρου έδωσε το πρώτο ματς της διοργάνωσης στην τελετή έναρξης κόντρα στην διοργανώτρια Πορτογαλία. Οι Πορτογάλοι περίμεναν να περάσουν ένα εύκολο απόγευμα, όμως ο Καραγκούνης του έδειξε από νωρίς τις βλέψεις της ομάδας μας με ένα μακρινό σουτ. Στο δεύτερο μέρος ο Σεϊταρίδης κέρδισε πέναλτι από τον Ρονάλντο το οποίο έκανε γκολ ο Μπασινάς και η Ελλάδα πανηγύρισε την πρώτη της νίκη στο Euro με 2-1, αφού μείωσε ο Κριστιάνο Ρονάλντο στις καθυστερήσεις με κεφαλιά.

Στο δεύτερο ματς η Εθνική έπαιξε με την Ισπανία, με τα πράγματα να μην ξεκινούν καλά, αφού ο Μοριέντες εκμεταλλεύτηκε το λάθος στην άμυνα και εκτέλεσε τον Νικοπολίδη. Αυτό δεν πτόησε τους παίκτες του Ρεχάγκελ και ο Χαριστέας στην επανάληψη διαμόρφωσε το τελικό 1-1, μετά από τρομερή ασίστ του Τσιάρτα. Η Εθνική έφτασε έτσι τους 4 βαθμούς στον όμιλο και τη βόλευε ακόμα και ήττα με ένα γκολ ενάντια στη Ρωσία στην τελική αναμέτρηση του ομίλου.

Το ματς με τους Ρώσους ήταν ο απόλυτος εφιάλτης. Ο Κιριτσένκο μόλις στο 2′ άνοιξε το σκορ για τη Ρωσία και ο Μπουλίκιν στο 17′ με κεφαλιά «κανονιά» έκοψε τα πόδια όλων των Ελλήνων. Ο Βρύζας, όμως μετά από κεφαλιά πάσα του Παπαδόπουλου μείωσε λίγο πριν το ημίχρονο, με ένα γκολ που χάρισε την πρόκριση στην Ελλάδα και την έστειλε πάνω στη Γαλλία στους «8».

Η παρέα των Ζιντάν, Ανρί, Βιεϊρά και πολλών άλλων αστέρων κλήθηκαν να παλέψει κόντρα σε ένα απόλυτα προσηλωμένο σύνολο Ελλήνων, που δεν θα πουλούσε φτηνά το τομάρι του, όπως και δεν έκανε. Το σκορ έμενε στο μηδέν μέχρι το 65′, όμως γράφτηκε ιστορία. Ο Ζαγοράκης πέρασε την μπάλα πάνω από τον Λιζαραζού και βρήκε με σέντρα ακριβείας τον Χαριστέα, ο οποίος εκτέλεσε τον Μπαρτέζ με το κεφάλι και σόκαρε τους Γάλλους που δεν μπόρεσαν να ισοφαρίσουν μέχρι το φινάλε και η Ελλάδα προκρίθηκε στα ημιτελικά.

Εκεί, βρήκε απέναντί της την πιο φορμαρισμένη ομάδα του τουρνουά, την Τσεχία των Κόλερ, Μπάρος, Νέντβεντ και Ροζίτσκι. Η ομάδα του Ρεχάγκελ καθ’ όλη τη διάρκεια του ματς πέρασε δύσκολα από τους Τσέχους. Ο Ροζίτσκι είχε δοκάρι, ο Νικοπολίδης είπε αλλεπάλληλα «όχι» σε πολλές προσπάθειες των Τσέχων και το ματς πήγε στην παράταση. Εκεί, οι Έλληνες μπήκαν με πολύ θάρρος και στο τελευταίο λεπτό του πρώτου μέρους ο «Κολοσσός» Δέλλας πήρε την κεφαλιά στο πρώτο δοκάρι, μετά το κόρνερ του Τσιάρτα για να τελειώσει το ματς, αφού υπήρχε ο κανονισμός του silver goal (σ.σ. αν κάποια ομάδα προηγείται στο ημίχρονο της παράτασης κερδίζει το ματς).

Ο τελικός της 4ης Ιουλίου του 2004

Όλη η Ελλάδα περίμενε να ζήσει ιστορικές στιγμές εκείνη τη μέρα. Πολλοί ταξίδεψαν στην Πορτογαλία, οι περισσότεροι όμως, μαζεύτηκαν σε πλατείες, μπαλκόνια και οπουδήποτε μπορεί να σκεφτεί κανείς για να δουν την τελευταία παράσταση του «πειρατικού».

Οι Πορτογάλοι την είχαν πατήσει ήδη μία φορά στη διοργάνωση και μπήκαν πιο διαβασμένοι, όμως αυτό δεν σήμαινε κάτι. Ο Νικοπολίδης κράτησε για τρίτο σερί ματς την εστία του χωρίς να δεχτεί γκολ και ο Χαριστέας χτύπησε στο 57′ με κεφαλιά μετά από κόρνερ του Μπασινά και έκανε άπαντες σε Ελλάδα και Ποερτογαλία να ζητωκραυγάσουν γι’ αυτήν την ομάδα. Το σκορ δεν άλλαξε και όλοι οι Έλληνες έφτασαν «στον 7ο ουρανό», όπως έχει μείνει στην ιστορία και από τη μετάδοση του αγώνα.

Μετά την απονομή του τροπαίου, οι πλατείες στην Ελλάδα γέμισαν με κόσμο, που πανηγύρισε μέχρι πρωί για την μεγαλύτερη επιτυχία του ελληνικού ομαδικού αθλητισμού, σε ένα άθλημα που μέχρι τότε δεν είχε φέρει μεγάλες χαρές και Εθνικό επίπεδο.