Αφού βρέθηκαν στην ίδια πλευρά σε μια περίοδο έντασης με τη FIFA και ειδικά με τον Τζιάνι Ινφαντίνο, οι ποδοσφαιρικές συνομοσπονδίες της Ευρώπης και της Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής (UEFA και CONCACAF) φαίνεται πως εξετάζουν πλέον το επόμενο μεγάλο βήμα: τη δημιουργία μιας νέας, κοινής διοργάνωσης που θα διεξάγεται ανά διετία. Η ιδέα βρίσκεται ακόμη σε αρχικό στάδιο, όμως έχει ήδη αρχίσει να αποκτά σχήμα, καθώς οι δύο πλευρές αναζητούν τρόπους να ενισχύσουν το αγωνιστικό ενδιαφέρον, να αυξήσουν τα έσοδα και να προσφέρουν πιο ανταγωνιστικά παιχνίδια στα υπάρχοντα διεθνή «παράθυρα».
Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, το νέο τουρνουά θα μπορούσε να κάνει πρεμιέρα ακόμη και το 2028, μετά το επόμενο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Η φιλοσοφία του σχεδίου «πατάει» σε μια δοκιμασμένη συνταγή: τη μορφή πολλαπλών κατηγοριών (leagues) που έχει καθιερωθεί μέσω των Nations League τόσο στην UEFA όσο και στην CONCACAF. Η διαφορά είναι ότι εδώ ο πυρήνας της διοργάνωσης θα βασίζεται σε διασυνομοσπονδιακές αναμετρήσεις, με στόχο να δώσει νέα δυναμική στις εθνικές ομάδες και να δημιουργήσει ένα προϊόν με ισχυρή εμπορική αξία.
UEFA και CONCACAF: νέα διοργάνωση ανά διετία στο προσκήνιο
Το υπό διαμόρφωση πλάνο προβλέπει αρχικά μια φάση ομίλων, ακολουθούμενη από νοκ άουτ παιχνίδια και, στο τέλος, ένα final-four που θα αναδεικνύει τον πρωταθλητή. Η δομή αυτή δεν είναι τυχαία: προσφέρει σαφή αφήγηση στη σεζόν, κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον και εξασφαλίζει μεγάλες «τηλεοπτικές» αναμετρήσεις στο κρίσιμο φινάλε, στοιχείο που παραδοσιακά αυξάνει και τα εμπορικά έσοδα.
Στο επίκεντρο της πρότασης βρίσκεται η δημιουργία μιας League A, στην οποία θα συμμετέχουν οι κορυφαίες ευρωπαϊκές εθνικές ομάδες. Αυτές θα αντιμετωπίζουν, σε ανταγωνιστικά και προγραμματισμένα παιχνίδια, τις καλύτερες ομάδες της CONCACAF—δηλαδή χώρες που με βάση την κατάταξη και τη δυναμική τους μπορούν να σταθούν σε υψηλό επίπεδο. Με αυτόν τον τρόπο, η UEFA εξασφαλίζει ποιοτικούς αντιπάλους πέρα από το στενό ευρωπαϊκό πλαίσιο, ενώ η CONCACAF αποκτά συχνότερες ευκαιρίες για παιχνίδια κορυφής που λειτουργούν ως επιτάχυνση της εξέλιξης των εθνικών της ομάδων.
Πώς θα διαμορφωθεί το φορμάτ: όμιλοι, νοκ άουτ και final-four
Με βάση το προσχέδιο, η φάση των ομίλων θα διεξάγεται στα ήδη καθιερωμένα διεθνή παράθυρα του Σεπτεμβρίου, Οκτωβρίου και Νοεμβρίου. Αυτό είναι κρίσιμο, γιατί δεν απαιτείται—τουλάχιστον θεωρητικά—να προστεθούν επιπλέον ημερομηνίες στο ήδη φορτωμένο καλεντάρι. Στη συνέχεια, οι νοκ άουτ αγώνες προγραμματίζονται για τον Μάρτιο, με την τελική φάση και τον τίτλο να κρίνονται τον Ιούνιο.
Η επιλογή των συγκεκριμένων μηνών δεν είναι τυχαία: οι εθνικές ομάδες έχουν ήδη «κλειδωμένα» παράθυρα από το διεθνές καλεντάρι, άρα η νέα διοργάνωση μπορεί να κουμπώσει πάνω στην υπάρχουσα ροή χωρίς να διαλύει τον προγραμματισμό των συλλόγων. Επιπλέον, ένα final-four τον Ιούνιο προσφέρει ξεκάθαρη κορύφωση της σεζόν, με λίγους αλλά υψηλής έντασης αγώνες.
Γεωγραφικά μπλοκ για λιγότερα ταξίδια και μεγαλύτερη βιωσιμότητα
Ένα ακόμη στοιχείο που έχει τεθεί στο τραπέζι είναι η διεξαγωγή των αγώνων σε γεωγραφικά μπλοκ, ώστε να περιορίζονται οι μετακινήσεις. Σε μια διασυνομοσπονδιακή διοργάνωση, η απόσταση Ευρώπης–Αμερικής αποτελεί πάντα πρόκληση, τόσο για την κόπωση των παικτών όσο και για τη συνολική οργάνωση. Η λογική των μπλοκ μπορεί να μειώσει την επιβάρυνση, να κάνει πιο ρεαλιστικό το πρόγραμμα και να βοηθήσει τις ομάδες να προετοιμάζονται σε πιο «κανονικές» συνθήκες.
Χρειάζεται έγκριση από τη FIFA;
Καθώς το πλάνο φαίνεται να αξιοποιεί ήδη συμφωνημένα διεθνή παράθυρα, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα εάν το νέο τουρνουά θα χρειάζεται επίσημη επικύρωση από τη FIFA ή αν μπορεί να προχωρήσει ως διασυνομοσπονδιακή πρωτοβουλία στο πλαίσιο των υφιστάμενων ημερομηνιών. Το σημείο αυτό είναι κομβικό, γιατί αγγίζει ζητήματα αρμοδιοτήτων, εσόδων, εμπορικών δικαιωμάτων και—σε τελική ανάλυση—ισορροπιών εξουσίας στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
Οι επαφές, πάντως, φέρεται να έχουν ξεκινήσει μόλις τις τελευταίες εβδομάδες. Πολλές λεπτομέρειες παραμένουν θολές: ο τελικός αριθμός των συμμετεχουσών ομάδων δεν έχει καθοριστεί, όπως και οι ακριβείς προϋποθέσεις συμμετοχής ανά κατηγορία. Ωστόσο, η κατεύθυνση είναι ξεκάθαρη: να δημιουργηθεί ένα ανταγωνιστικό προϊόν που θα προσφέρει περισσότερα «μεγάλα» παιχνίδια χωρίς να απαιτείται ριζική αναδιάταξη του διεθνούς προγράμματος.
Τα έσοδα και το όφελος για τα μικρότερα έθνη
Ιδιαίτερο βάρος δίνεται και στο οικονομικό σκέλος. Τα 96 μέλη που υπάγονται συνολικά στην UEFA και την CONCACAF αναμένεται να μοιράζονται σημαντικό μέρος των εσόδων που θα προκύπτουν από τη νέα διοργάνωση. Αυτό μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικό για τις μικρότερες ομοσπονδίες, οι οποίες συχνά δυσκολεύονται να χρηματοδοτήσουν υποδομές, αναπτυξιακά προγράμματα και σταθερή αγωνιστική δραστηριότητα. Με απλά λόγια, ένα επιπλέον και πιο προβλέψιμο έσοδο μπορεί να μεταφραστεί σε καλύτερα γήπεδα, περισσότερους προπονητές, καλύτερη οργάνωση πρωταθλημάτων και, τελικά, πιο ανταγωνιστικές εθνικές ομάδες.
