Σε μια κίνηση-ορόσημο για την ευρωπαϊκή διπλωματία, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν έστειλε τον στενό του σύμβουλο, Εμανουέλ Μπον, στη Μόσχα για μια απόρρητη συνάντηση με τον Ρώσο ομόλογό του, Γιούρι Ουσακόφ.
Η επίσκεψη αυτή, την οποία αποκάλυψε το περιοδικό L’Express, αποτελεί την πρώτη επαφή αυτού του επιπέδου από την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία πριν από τέσσερα χρόνια και θεωρείται το καταληκτικό στάδιο της «τεχνικής προετοιμασίας» για μια επικείμενη τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ Μακρόν και Πούτιν.
Παρά το γεγονός ότι ούτε το Ελιζέ ούτε το Κρεμλίνο θέλησαν να επιβεβαιώσουν επίσημα το ταξίδι, το περιβάλλον του Γάλλου προέδρου υπογράμμισε πως οι συνομιλίες γίνονται με πλήρη διαφάνεια και σε συντονισμό με τον πρόεδρο Ζελένσκι και τους Ευρωπαίους εταίρους.
Από την πλευρά του, το Κρεμλίνο αντέδρασε με μια δόση ειρωνείας, με τον εκπρόσωπο Ντμίτρι Πεσκόφ να σχολιάζει τις «διαρροές» των γαλλικών πηγών, δηλώνοντας πως η Μόσχα θα τηρήσει την ίδια στάση «μη επιβεβαίωσης» με το Παρίσι. Ωστόσο, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, σε συνέντευξή του στο RT, εμφανίστηκε πιο συγκεκριμένος, δηλώνοντας πως ο Βλαντίμιρ Πούτιν είναι έτοιμος για μια σοβαρή τηλεφωνική επικοινωνία και πάντα διαθέσιμος να ακούσει συγκεκριμένες και πραγματιστικές προτάσεις. Παρόλα αυτά, ο Λαβρόφ δεν παρέλειψε να ασκήσει κριτική στον Μακρόν, χαρακτηρίζοντας τις δημόσιες προαναγγελίες του για μελλοντικά τηλεφωνήματα ως «παθητική διπλωματία» που στερείται σοβαρότητας.
Η στροφή αυτή του Ελιζέ υπαγορεύεται σε μεγάλο βαθμό από τις νέες γεωπολιτικές ισορροπίες, καθώς η προσέγγιση του Ντόναλντ Τραμπ προς τον Πούτιν δημιουργεί τον φόβο στην Ευρώπη ότι ο Αμερικανός πρόεδρος μπορεί να μείνει ο μόνος που συνδιαλέγεται με τη Μόσχα. Ο Μακρόν, ο οποίος είχε δεχθεί έντονη κριτική στο παρελθόν επειδή διατηρούσε ανοιχτούς διαύλους με τη Ρωσία, φαίνεται τώρα να επιστρέφει στην ανάγκη του διαλόγου, παρόλο που η τελευταία ουσιαστική επαφή των δύο ηγετών χρονολογείται από τον Σεπτέμβριο του 2022, ενώ η τελευταία φορά που μίλησαν (τον Ιούλιο του ίδιου έτους) αφορούσε κυρίως το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και είχε αναδείξει το χάσμα των απόψεών τους για την Ουκρανία.
