Καλεσμένος στο πλατό της εκπομπής «Καλύτερα αργά» βρέθηκε το βράδυ της Τετάρτης ο Γιάννης Κρητικός. Ο γνωστός ηθοποιός και τραγουδιστής μίλησε με ειλικρίνεια για τη σχέση του με την εικόνα του στην τηλεόραση, για τις ανασφάλειες που εξακολουθεί να νιώθει όταν βλέπει τον εαυτό του στην οθόνη, αλλά και για το είδος τηλεοπτικής δουλειάς που θα τον ενδιέφερε πραγματικά να δοκιμάσει. Ο Γιάννης Κρητικός δεν έκρυψε πως, παρά την εμπειρία του στη σκηνή και στο τραγούδι, η τηλεοπτική εικόνα παραμένει για εκείνον ένα ιδιαίτερα απαιτητικό πεδίο.
Από την πρώτη στιγμή της συζήτησης, ο Γιάννης Κρητικός στάθηκε σε κάτι που πολλοί καλλιτέχνες παραδέχονται μόνο κατ’ ιδίαν: την αμηχανία που προκαλεί η αυτοπαρατήρηση. «Υποφέρω όταν βλέπω τον εαυτό μου στην οθόνη. Δεν μπορώ να συνηθίσω τη φωνή μου, όταν μιλάω», είπε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας ένα συναίσθημα που δεν σχετίζεται με έλλειψη αυτοπεποίθησης, αλλά με την αυστηρότητα με την οποία αντιμετωπίζει τον εαυτό του.
Η παραδοχή αυτή έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί προέρχεται από έναν άνθρωπο που έχει δουλέψει μπροστά σε κοινό, έχει τραγουδήσει, έχει εκτεθεί, έχει κριθεί. Κι όμως, η εμπειρία δεν ακυρώνει πάντα την αίσθηση «ξενότητας» που γεννά η τηλεόραση: η κάμερα καταγράφει λεπτομέρειες, ο ήχος αποκαλύπτει αποχρώσεις, και το τελικό αποτέλεσμα συχνά μοιάζει σαν να αφορά κάποιον άλλον.
Ο ίδιος εξήγησε ότι στο τραγούδι, με το πέρασμα των χρόνων, έχει αρχίσει να το διαχειρίζεται καλύτερα. Όμως το να τον βλέπει κανείς να μιλάει στην τηλεόραση είναι, για εκείνον, μια διαφορετική δοκιμασία. «Στο τραγούδι, με τα χρόνια, κάπως το έχω συνηθίσει, αλλά το να με βλέπω στην τηλεόραση να μιλάω… Νομίζω ότι χρειάζονται πολλές ώρες ψυχοθεραπείας και ψυχανάλυσης, αλλά και πάλι δεν σώζεται η κατάσταση», πρόσθεσε με χιούμορ, χωρίς να χάνει την αυτοσαρκαστική του διάθεση.
Η ατάκα αυτή, πέρα από αστεία, φανερώνει και κάτι ουσιαστικό: ο Γιάννης Κρητικός δεν αντιμετωπίζει την εικόνα του επιφανειακά. Δεν μιλάει μόνο για «ντροπή» ή «άγχος», αλλά για έναν βαθύτερο μηχανισμό αυτοκριτικής. Και ακριβώς γι’ αυτό τοποθετείται με τόση σαφήνεια στο τι θα ήθελε και τι δεν θα ήθελε να κάνει τηλεοπτικά.
Γιάννης Κρητικός και τηλεόραση: τι είδους show θα τον ενδιέφερε
Παρότι παραδέχεται ότι δυσκολεύεται να παρακολουθεί τον εαυτό του, ο Γιάννης Κρητικός δεν κλείνει την πόρτα στην τηλεόραση. Αντιθέτως, ξεκαθαρίζει ότι τον ενδιαφέρει η παρουσίαση, όχι όμως με την κλασική έννοια που έχουμε συνηθίσει — δηλαδή μια «τυπική» παρουσίαση με αυστηρή δομή, ρόλους και τυποποιημένη ροή.
«Με ενδιαφέρει η παρουσίαση. Αλλά θα με ενδιέφερε ένα show, σαν αυτά που έκανε παλαιότερα ο Βλάσσης Μπονάτσος ή όπως αυτό που έκανε ο Χρήστος Φερεντίνος με τις πλάκες. Ένα show ή μία εκπομπή, αλλά η παρουσίαση, σαν παρουσίαση ακριβώς, όχι τόσο», ανέφερε.
Η αναφορά του στον Βλάσση Μπονάτσο δεν είναι τυχαία. Τα show εκείνης της εποχής είχαν έντονο στοιχείο ψυχαγωγίας, παιχνιδιού, ζωντανής ενέργειας και αυθορμητισμού. Δεν στηρίζονταν μόνο στο «κείμενο» ή στην τηλεοπτική περσόνα, αλλά στη χημεία με το κοινό και στη δυνατότητα του παρουσιαστή να ελίσσεται, να σχολιάζει, να αυτοσχεδιάζει και να δημιουργεί ρυθμό. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, ο Γιάννης Κρητικός φαίνεται να βλέπει χώρο να εκφραστεί πιο φυσικά, αξιοποιώντας ταυτόχρονα την εμπειρία του ως ηθοποιός και τραγουδιστής.
Αντίστοιχα, το παράδειγμα του Χρήστου Φερεντίνου με τις «πλάκες» δείχνει ότι τον ελκύει η πιο ανάλαφρη, παιχνιδιάρικη πλευρά της τηλεόρασης — εκεί όπου η ανθρώπινη αντίδραση, το χιούμορ και η έκπληξη παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Αυτό υποδηλώνει πως ο Γιάννης Κρητικός δεν αναζητά απλώς μια τηλεοπτική θέση, αλλά ένα format που θα του επιτρέπει να είναι ενεργός δημιουργικά, χωρίς να νιώθει εγκλωβισμένος σε έναν ρόλο «παρουσιαστή-εκφωνητή».
Η ειλικρίνεια του Γιάννη Κρητικού και η ανάγκη για αυθεντική ψυχαγωγία
Σε μια τηλεοπτική πραγματικότητα που συχνά επιβραβεύει την εικόνα και την επιφάνεια, η ειλικρίνεια του Γιάννη Κρητικού ξεχωρίζει. Δεν προσποιείται ότι του είναι όλα εύκολα ούτε παρουσιάζει μια άψογη, «γυαλισμένη» εκδοχή του εαυτού του. Αντίθετα, παραδέχεται τις δυσκολίες του και ταυτόχρονα δείχνει ότι ξέρει πολύ καλά τι τον εκφράζει.
Κι ίσως αυτή ακριβώς η αίσθηση αυθεντικότητας να είναι και το στοιχείο που θα μπορούσε να κάνει ένα πιθανό τηλεοπτικό βήμα του ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Ένα show με χιούμορ, μουσική, θεατρικότητα και αυθορμητισμό — ένα show που θα κουβαλά το προσωπικό του στίγμα — μοιάζει πιο κοντά σε εκείνον από μια συμβατική παρουσίαση.
Στο τέλος της ημέρας, ο Γιάννης Κρητικός αφήνει μια καθαρή εικόνα: δεν τον απασχολεί απλώς το «να κάνει τηλεόραση», αλλά το να κάνει τηλεόραση με τρόπο που να τον αντιπροσωπεύει. Και αυτή η στάση —αυστηρή με τον εαυτό του, αλλά και ξεκάθαρη ως προς τις επιθυμίες του— είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της παρουσίας του στο «Καλύτερα αργά».
