Η βίαιη κρίση μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν είναι ακριβώς το είδος της διεθνούς έκτακτης ανάγκης που κάποτε θα είχε προκαλέσει μια πλήρη διπλωματική προσπάθεια των ΗΠΑ να ηρεμήσουν και να αποτρέψουν έναν ευρύτερο πόλεμο. Αλλά αυτές οι τελευταίες μάχες πάνω και πέρα από το Κασμίρ, την αμφισβητούμενη περιοχή με μουσουλμανική πλειοψηφία, μπορεί να αποτελέσουν δοκιμασία για το εύρος της επιρροής της κυβέρνησης Τραμπ και τις περιορισμένες φιλοδοξίες της για παγκόσμια σύγκληση.
Ο Ντόναλντ Τραμπ την Τρίτη αντέδρασε αρχικά συντηρητικά στις μάχες που πυροδοτήθηκαν από μια επίθεση σε Ινδούς τουρίστες, την οποία το Νέο Δελχί αποδίδει στους μαχητές που υποστηρίζονται από το Πακιστάν. «Είναι κρίμα», είπε ο Τραμπ. «Ελπίζω απλώς να τελειώσει γρήγορα». Την Τετάρτη, προχώρησε λίγο παραπέρα, προσφέροντας τις καλές του υπηρεσίες χωρίς να δείξει ιδιαίτερο ενθουσιασμό για την εμπλοκή του. «Τα πηγαίνω καλά και με τους δύο, τους γνωρίζω πολύ καλά και θέλω να τους δω να το βρίσκουν. Έχουν ανταλλάξει απόψεις. Οπότε ελπίζω να μπορέσουν να σταματήσουν τώρα… Αν μπορώ να κάνω οτιδήποτε για να βοηθήσω, θα είμαι εκεί» τόνισε.
Ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έχει έρθει σε επαφή με κορυφαίους αξιωματούχους από την Ινδία και το Πακιστάν τις τελευταίες εβδομάδες — και από τότε που η Ινδία εξαπέλυσε πλήγματα βαθιά μέσα στο πακιστανικό έδαφος την Τρίτη, σύμφωνα με το Υπουργείο Εξωτερικών. Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν ενδείξεις για διεύρυνση της προσπάθειας των ΗΠΑ για συντονισμό της διεθνούς διαμεσολάβησης ή της διαχείρισης κρίσεων.
Αυτό μπορεί να οφείλεται εν μέρει στο ότι δεν είναι ακόμη ώριμη η ώρα για διπλωματία, καθώς όλοι αναμένουν αρκετά βήματα προς τα πάνω σε μια κλιμάκωση και από τις δύο πλευρές. Ενώ ο ισχυρισμός του Πακιστάν ότι κατέρριψε πέντε ινδικά αεροσκάφη μπορεί να υποδηλώνει ότι έχει ήδη πάρει την εκδίκησή του, οι ηγέτες του έχουν δεσμευτεί να ανταποδώσουν.
Η αντίδραση των ΗΠΑ θα παρακολουθείται στενά τις επόμενες ημέρες, επειδή η δεύτερη κυβέρνηση Τραμπ έχει απορρίψει το εγχειρίδιο εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, αφήνοντας ένα κενό εκεί που κάποτε λειτουργούσε η πολυεθνική ηγεσία των ΗΠΑ.
Ο Τραμπ έχει ελάχιστο ενδιαφέρον για την οικοδόμηση διεθνών συνασπισμών και την ενεργοποίηση συμμαχιών των ΗΠΑ για την επιδίωξη κοινών στόχων. Είναι πιο πρόθυμος να αξιοποιήσει την οικονομική και στρατιωτική ισχύ των ΗΠΑ για να χειραγωγήσει μικρότερα έθνη προς όφελος της Αμερικής και βλέπει μικρή διαφορά μεταξύ συμμάχων και αντιπάλων στην στενή κοσμοθεωρία του, η οποία βασίζεται στη νίκη-ήττα. Σε κάθε περίπτωση, θα ήταν μάλλον ασύμβατο να δούμε έναν πρόεδρο που έχει επεκτατικά σχέδια στη Γροιλανδία, τον Καναδά και τον Παναμά να μεσολαβεί σε μια από τις πιο έντονες εδαφικές διαφορές στον κόσμο.
Ενώ ο Τραμπ έχει θέσει την ειρήνευση ως ακρογωνιαίο λίθο της νέας του θητείας, οι προσπάθειές του για την απενεργοποίηση των παγκόσμιων θερμών εστιών καθώς μαίνονται οι πόλεμοι στην Ουκρανία και τη Γάζα έχουν δείξει μικρή πρόοδο. Εν τω μεταξύ, ο ισχυρισμός του ότι οι αντάρτες Χούθι στην Υεμένη έχουν δεσμευτεί να σταματήσουν τις επιθέσεις σε διεθνή πλοία μετά τις αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ δεν έχει ακόμη επαληθευτεί.
Οι διπλωματικές πιέσεις του Τραμπ στην Ουκρανία και για τον πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα, με επικεφαλής τον διπλωματικά άπειρο απεσταλμένο του, Στιβ Γουίτκοφ, έχουν επίσης συμπεριλάβει συναλλακτικές προσπάθειες για την αποκόμιση οικονομικών ή άλλων πλεονεκτημάτων για τις ΗΠΑ. Πίεσε την κυβέρνηση στο Κίεβο να υπογράψει μια συμφωνία για την εκμετάλλευση κοιτασμάτων σπάνιων γαιών. Και ο πρόεδρος οραματίστηκε την απομάκρυνση των Παλαιστινίων από τη Γάζα – σε κάτι που θα ισοδυναμούσε με νεοαποικιακή πράξη εθνοκάθαρσης – έτσι ώστε οι Ηνωμένες Πολιτείες να μπορέσουν να χτίσουν «τη Ριβιέρα της Μέσης Ανατολής». Δεν υπάρχουν προφανή χρηματικά ή άλλα πλεονεκτήματα για τις ΗΠΑ στο Κασμίρ που θα μπορούσαν να κεντρίσουν την προσοχή του Τραμπ.
Οι επιτυχημένες προσπάθειες των ΗΠΑ για παγκόσμια ειρήνη στο παρελθόν, συμπεριλαμβανομένης της καθοδήγησης από τον Πρόεδρο Τζίμι Κάρτερ για ειρηνευτικές συμφωνίες μεταξύ Ισραήλ και Αιγύπτου και του τερματισμού του πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία από τον Πρόεδρο Μπιλ Κλίντον, απαιτούσαν μήνες και χρόνια αργής οικοδόμησης εμπιστοσύνης και έντονης προπαρασκευαστικής διπλωματίας σε χαμηλότερα επίπεδα. Δεν υπήρξε κανένα σημάδι τους τελευταίους τρεις μήνες ότι ο Τραμπ έχει κίνητρο να εφαρμόσει μια παρόμοια εις βάθος στρατηγική σε οποιαδήποτε υπάρχουσα σύγκρουση, πόσο μάλλον σε μια νέα στη Νότια Ασία.
Ο Τιμ Γουίλασεϊ-Γουίλσεϊ του Βασιλικού Ινστιτούτου Ενωμένων Υπηρεσιών στο Λονδίνο δήλωσε στον Isa Soares του CNN ότι οι ΗΠΑ είχαν διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στην αποκλιμάκωση των κρίσεων σχετικά με το Κασμίρ, μεταξύ άλλων το 2000, το 2008 και το 2019, αλλά μπορεί να μην είναι πλέον τόσο διατεθειμένες. «Τώρα έχουμε έναν πρόεδρο στον Λευκό Οίκο που λέει ότι δεν θέλει να είναι ο αστυφύλακας του κόσμου», δήλωσε ο Γουίλασεϊ-Γουίλσεϊ, πρώην Βρετανός διπλωμάτης. «Και επίσης, πιθανότατα είναι πιο συμπονετικός με τον (Ινδό) πρωθυπουργό (Ναρέντρα) Μόντι παρά με τους Πακιστανούς».
Πηγή: CNN
