“Αυτό που λένε ότι το θέατρο είναι πάνω απ’ όλα… όχι, δεν είναι, δεν θα πεθάνει κανείς αν δεν γίνει μια παράσταση” εξηγεί ο Γιώργος Γαλίτης.
Μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη έδωσε ο Γιώργος Γαλίτης, αυτή την εβδομάδα, στην εφημερίδα On Time και τη δημοσιογράφο Σίσσυ Μενεγάτου. Μέσα σε όλα, δε, ο γνωστός ηθοποιός αναφέρθηκε τόσο στην απόφαση να ακολουθήσει τον δρόμο της υποκριτικής όσο και στην πλέον δύσκολη στιγμή που κλήθηκε να διαχειριστεί σκηνικά.
Πως αποφασίσατε, αν και ντροπαλός, να γίνετε ηθοποιός, να δώσετε εξετάσεις στη Δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου;
Ήθελα να γίνω ηθοποιός και να ασχοληθώ με τη γελοιογραφία. Όταν ήρθα στην Αθήνα, γύρισα όλες τις εφημερίδες δείχνοντας τις γελοιογραφίες μου. Μου φαίνεται παράξενο το πως, ενώ πήγα σε όλες τις εφημερίδες και μίλησα με όλους τους τότε διευθυντές, δεν προέκυψε τίποτα με τις γελοιογραφίες. Έδωσα δυο φορές στη Δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου και πέρασα το 1991.
Σας έχει συμβεί να πρέπει να βγείτε στη σκηνή και μέσα σας αλλά και στο καμαρίνι σας να κλαίτε;
Ναι, όταν πέθανε ο πατέρας μου και εγώ έπρεπε να ανέβω και να παίξω. Κακώς που μπαίνουμε οι ηθοποιοί σε αυτή τη διαδικασία γιατί έπρεπε να μην παίξω αλλά το έκανα σαν ένα μικρό «αντίο», μια κίνηση αποχαιρετισμού στον πατέρα μου. Πιστεύω ότι κανένας ηθοποιός δεν πρέπει να μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία, ή και όταν είναι άρρωστος να παίζει, γιατί οι ηθοποιοί κάνουμε πολλές φορές τέτοιους ηρωισμούς, «μετρώντας» ακόμα και τον εαυτό μας.
Αυτό που λένε ότι το θέατρο είναι πάνω απ’ όλα. Όχι, δεν είναι. Δεν θα πεθάνει κανείς αν δεν γίνει μια παράσταση, ούτε θα καταστραφεί κάποιον αν επιστραφούν τα εισιτήρια. Απλώς μας έχει μπει έτσι στο μυαλό. Θυμάμαι ότι εκείνη η παράσταση ήταν η πιο δύσκολη της ζωής μου. Είπα όμως στον εαυτό μου: «Θα παίξω μόνο για σένα, πατέρα».
Πηγή: zappit.gr
