Στην εκπομπή “Καλύτερα δε Γίνεται” μίλησε ο Γιώργος Περρής, όπου εξομολογείται πως η αγάπη του για το τραγούδι ξεκίνησε από την πρώιμη παιδική του ηλικία, λειτουργώντας ως σωτήρια «άγκυρα» κατά τη διάρκεια του επώδυνου διαζυγίου των γονιών του.
«Το τραγούδι ήταν ο μοναδικός τρόπος να αγκιστρωθώ σε ένα πολύ δύσκολο διαζύγιο των γονιών μου. Που για ένα τρίχρονο και τετράχρονο παιδί που ήμουν εγώ εκείνη την περίοδο, υπήρχε ένα χάος στο οποίο εγώ κάπως έπρεπε κάπου να βρω μια άγκυρα, κάπου να μπορέσω να σωθώ. Και αυτό ήταν το τραγούδι. Νομίζω ότι αν δεν υπήρχε το τραγούδι στη ζωή μου, θα ήμουνα σίγουρα ένα πολύ χαμένο παιδί.
Για μένα το δημόσιο coming out μου ήταν μία καθαρά πολιτική πράξη. Ίσως γιατί όταν εγώ ήμουν έφηβος, θα ‘θελα να χα στον ορίζοντά μου κάποιον να μιλάει για αυτά. Ένιωσα bullying στο σχολείο, μπορεί όχι στην βαριά μορφή του, αλλά και μόνο το ότι, ας πούμε, δεν ένιωθα την ασφάλεια να μιλήσω για αυτό σε κανέναν, γιατί φοβόμουνα την κοροϊδία, τον χλευασμό… Εγώ αυτό το πράγμα δεν το θέλω για κανένα παιδί. Yπέγραψα όρο στο συμβόλαιό μου ότι δεν θα μιλούσα γι’ αυτό ανοιχτά. Θεωρούσαν μάλλον ότι έτσι θα χάσω κοινό».
