Στην Αθήνα των μικρών αιθουσών και των μεγάλων ιστοριών, το 7ο Greece International Film Festival επιστρέφει στις 28 και 29 Μαρτίου, μετατρέποντας τον ιστορικό κινηματογράφο Κινηματογράφος Ίριδα σε σημείο συνάντησης διαφορετικών κινηματογραφικών γλωσσών.
Σε συνεργασία με τον Κινηματογραφικό Τομέα ΠΟΦΠΑ, το φεστιβάλ συγκεντρώνει 40 έργα από 30 χώρες — από ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους μέχρι ντοκιμαντέρ, animation και video dance — σχηματίζοντας ένα πρόγραμμα που δεν επιδιώκει απλώς να δείξει εικόνες, αλλά να ανοίξει συζητήσεις.
Αυτό που ξεχωρίζει δεν είναι μόνο η γεωγραφία των συμμετοχών, αλλά και η στιγμή τους: επτά παγκόσμιες, οκτώ ευρωπαϊκές και δεκατρείς ελληνικές πρεμιέρες συνθέτουν ένα φεστιβάλ που λειτουργεί περισσότερο ως «παρόν» παρά ως αναδρομή.
Ανάμεσα στις προβολές, τρεις πρεμιέρες λειτουργούν σαν ενδεικτικός χάρτης του φετινού προγράμματος.
Το ντοκιμαντέρ Dezo Hoffmann – Photographer of the Beatles επιστρέφει στην απαρχή της εικόνας των The Beatles, φωτίζοντας τον άνθρωπο που τους κατέγραψε πριν ακόμη γίνουν παγκόσμιο φαινόμενο. Μέσα από αρχειακό υλικό και μαρτυρίες, η ταινία σκιαγραφεί όχι μόνο τη σχέση του Hoffmann με το συγκρότημα, αλλά και τη στιγμή που η ποπ κουλτούρα άρχισε να αποκτά τη δική της οπτική μυθολογία.
Στο Nostalgie της Kathryn Ferguson, η αφήγηση μετατοπίζεται στη μνήμη και την ευθύνη της τέχνης. Ένας ξεχασμένος ποπ καλλιτέχνης επιστρέφει στη σκηνή για να ανακαλύψει ότι το έργο του κουβαλά ένα παρελθόν που δεν μπορεί να ελέγξει — ένα σχόλιο πάνω στη δύναμη, αλλά και την απώλεια ελέγχου που συνοδεύει τη δημιουργία.
Από την άλλη, το What is Left of Us του Diego Borges κινείται σε πιο σκοτεινά, υπαρξιακά πεδία. Μέσα από μια μεταφυσική αφήγηση, η ταινία επιχειρεί να αγγίξει τα όρια της ανθρώπινης συνείδησης, θέτοντας ερωτήματα για την ηθική, την αγάπη και την ίδια τη φύση της ύπαρξης. Ο σκηνοθέτης θα βρεθεί στην Αθήνα για να συνομιλήσει με το κοινό, μεταφέροντας τη συζήτηση πέρα από την οθόνη.
Το Greece International Film Festival δεν μένει μόνο στις προβολές. Μετά από κάθε ταινία, οι δημιουργοί συνομιλούν με το κοινό, μετατρέποντας την εμπειρία σε έναν ανοιχτό διάλογο — μια διαδικασία που επαναφέρει τον κινηματογράφο στη βασική του λειτουργία: την ανταλλαγή.
Την ίδια στιγμή, μια διεθνής κριτική επιτροπή με περισσότερα από 25 μέλη αξιολογεί τα έργα, ενώ το κοινό έχει τη δυνατότητα να συμμετέχει ενεργά, ψηφίζοντας τις αγαπημένες του ταινίες.
Πέρα από το πρόγραμμα, το φεστιβάλ μοιάζει να επιμένει σε κάτι πιο ουσιαστικό: τη δημιουργία χώρου για νέες φωνές. Από φοιτητές μέχρι επαγγελματίες δημιουργούς, η πλατφόρμα λειτουργεί ως σημείο εκκίνησης για ιστορίες που δύσκολα θα έβρισκαν διέξοδο αλλού.
Σε μια εποχή όπου η εικόνα καταναλώνεται γρήγορα και συχνά επιφανειακά, το φεστιβάλ επιλέγει τον αντίθετο δρόμο: έναν κινηματογράφο ανοιχτό, πολυφωνικό και προσβάσιμο. Η ελεύθερη είσοδος και η προσβασιμότητα του χώρου ενισχύουν αυτή τη φιλοσοφία, μετατρέποντας την εμπειρία σε κάτι συλλογικό.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο: όχι απλώς οι ταινίες που προβάλλονται, αλλά το γεγονός ότι για δύο ημέρες, σε μια αίθουσα στο κέντρο της Αθήνας, ο κινηματογράφος λειτουργεί ξανά ως κοινός τόπος.
Πηγή: ertnews.gr
