Στο νέο επεισόδιο της εκπομπής «Ζω καλά» στον ΣΚΑΪ, που θα προβληθεί το πρωινό της Κυριακής, ο Γρηγόρης Γκουντάρας βρέθηκε καλεσμένος του Μιχάλη Κεφαλογιάννη και μίλησε ανοιχτά για μια πλευρά της καθημερινότητάς του που αγγίζει ολοένα και περισσότερους γονείς: τον φόβο που γεννά η αυξανόμενη βία των ανηλίκων και οι προκλήσεις της εφηβείας. Ο γνωστός παρουσιαστής, με ειλικρίνεια και χωρίς υπερβολές, περιέγραψε το άγχος που τον κατακλύζει όταν βλέπει τον γιο του να διεκδικεί περισσότερη ανεξαρτησία, ενώ γύρω του αλλάζει το κοινωνικό τοπίο και τα όρια μοιάζουν πιο δύσκολα από ποτέ.
Η συζήτηση, όπως φαίνεται και στο sneak preview της συνέντευξης, δεν έμεινε σε γενικόλογες διαπιστώσεις. Αντίθετα, ο Γρηγόρης Γκουντάρας μίλησε μέσα από συγκεκριμένα παραδείγματα, εκείνα που κάνουν έναν γονιό να αναρωτιέται αν το «φυσιολογικό» της εφηβείας μπορεί να συνυπάρξει με την ανάγκη για προστασία, χωρίς να μετατραπεί σε ασφυκτικό έλεγχο.
Γρηγόρης Γκουντάρας: Ο φόβος του γονιού στην εφηβεία
Ο παρουσιαστής ξεκαθάρισε από την αρχή πως μέσα στο σπίτι υπάρχουν διαφορετικές «γραμμές», με τη σύζυγό του, Ναταλί, να κρατά συνήθως πιο αυστηρή στάση. «Η Ναταλί, εκ των πραγμάτων, είναι πιο αυστηρή», ανέφερε, δίνοντας ωστόσο έμφαση στο ότι η εφηβεία είναι μια φάση που δεν επιτρέπει χαλαρότητα, όχι επειδή οι γονείς θέλουν να περιορίσουν, αλλά επειδή οι κίνδυνοι είναι πραγματικοί και πολλαπλοί.
Όπως εξομολογήθηκε, στο κομμάτι της εφηβείας νιώθει κι εκείνος να αλλάζει. «Επειδή οι κίνδυνοι είναι πολλοί, νομίζω ότι και γω γίνομαι πολύ κακός», είπε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας εκείνη τη στιγμή αυτοπαρατήρησης που πολλοί γονείς θα αναγνωρίσουν: να πιάνει τον εαυτό του να επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια, να ακούγεται υπερβολικός, κι όμως να μην μπορεί να κάνει αλλιώς. «Δηλαδή είναι φορές που πιάνω τον εαυτό μου και λέω “πάλι τα ίδια λες;”. Κι όμως, λέω πάλι τα ίδια».
Η φράση αυτή δεν ακούγεται ως παράπονο, αλλά ως ομολογία αγωνίας. Γιατί όταν μπαίνει στη μέση η ασφάλεια ενός παιδιού, η λογική συχνά συγκρούεται με το ένστικτο, και η ισορροπία γίνεται καθημερινή άσκηση.
Τα όρια, το λεωφορείο και η «κατάκτηση» της ανεξαρτησίας
Ο Γρηγόρης Γκουντάρας προχώρησε σε ένα απλό, αλλά απολύτως ενδεικτικό παράδειγμα που βιώνει τους τελευταίους μήνες, ίσως και τον τελευταίο χρόνο: το δικαίωμα του παιδιού να βγαίνει περισσότερο, να μένει έξω λίγο πιο αργά, να κινείται μόνο του.
Όπως είπε, το υπάρχον όριο στο σπίτι είναι οι 23:30. Κι αυτό το όριο δεν παρουσιάζεται ως αυθαίρετος κανόνας, αλλά ως μια προσπάθεια να μπει ένα πλαίσιο μέσα σε μια ηλικία που από τη φύση της θέλει να το δοκιμάσει. Η πραγματικότητα όμως δεν είναι τόσο απλή, γιατί «όλοι οι φίλοι του πηγαίνουν στη Γλυφάδα» και ο ίδιος θέλει να ακολουθήσει. Μάλιστα, θέλει να πάει «με το λεωφορείο, από το Λαγονήσι που μένουμε».
Η λέξη που χρησιμοποίησε έχει σημασία: «Θέλει να κατακτήσει το λεωφορείο». Δεν πρόκειται μόνο για μια διαδρομή. Είναι σύμβολο ανεξαρτησίας, ένα πέρασμα από την παιδικότητα στην αυτονομία. Και μαζί έρχεται και η δεύτερη «κατάκτηση»: «Θέλει να κατακτήσει και το πέρα από τις 23:30». Παρ’ όλα αυτά, όπως ξεκαθάρισε, «τα δεδομένα μέχρι τώρα είναι αυτά». Τα όρια υπάρχουν, αλλά η πίεση να μετακινηθούν μεγαλώνει.
«Τρέμω, γιατί δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει»
Η πιο δυνατή στιγμή της εξομολόγησής του, όμως, ήρθε όταν περιέγραψε τι ακριβώς τον τρομάζει. Δεν μίλησε θεωρητικά για «παραβατικότητα» ή «επικινδυνότητα». Μίλησε για εικόνες που βλέπει με τα μάτια του, για σκηνές που τον κάνουν να νιώθει ότι κάτι μπορεί να ξεφύγει σε δευτερόλεπτα.
Όταν, όπως είπε, πηγαίνουν τον γιο τους στη Γλυφάδα, εκείνος και η Ναταλί δεν επιστρέφουν απλώς σπίτι. Μένουν στην περιοχή, περιμένοντας. «Καθόμαστε με τη Ναταλί εκεί και τρώμε κάτι περιμένοντας μες στο αυτοκίνητο να πάει 23:30», αποκάλυψε. Και τότε βλέπει αυτό που τον ταράζει: «βλέπω αγέλες παιδιών. Όλες ντυμένες ομοιόμορφα μαύρα και τρέμω».
Η παραδοχή του είναι ωμή και ανθρώπινη: «Όλο αυτό με ενοχλεί γιατί φοβάμαι, γιατί τρέμω. Γιατί δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει». Δεν πρόκειται για κριτική προς τους νέους γενικά, αλλά για την αίσθηση αβεβαιότητας που πολλοί γονείς κουβαλούν σήμερα: ότι η κατάσταση μπορεί να αλλάξει απότομα, ότι ένα βλέμμα, μια παρεξήγηση, μια ένταση μπορεί να οδηγήσει σε κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Όταν η γονεϊκή αγωνία γίνεται καθημερινότητα
Η τοποθέτηση του Γρηγόρη Γκουντάρα λειτουργεί σαν καθρέφτης για μια ολόκληρη γενιά γονιών που μεγαλώνει παιδιά σε έναν κόσμο πιο σύνθετο και λιγότερο προβλέψιμο. Η ανάγκη να δώσεις χώρο στο παιδί σου να δοκιμάσει, να «κατακτήσει» μικρές ελευθερίες, συνυπάρχει με τον φόβο ότι η κοινωνική πραγματικότητα —και ειδικά η βία μεταξύ ανηλίκων— μπορεί να τινάξει στον αέρα την αίσθηση ασφάλειας.
Και ίσως γι’ αυτό τα λόγια του ακούγονται τόσο οικεία: γιατί πίσω από την τηλεοπτική εικόνα, ο Γρηγόρης Γκουντάρας μιλά σαν πατέρας που προσπαθεί να κάνει το σωστό, χωρίς εγγυήσεις. Στο τέλος, αυτό που μένει από τη συνέντευξή του δεν είναι ένα «μήνυμα» με εύκολες λύσεις, αλλά μια αλήθεια που δύσκολα αμφισβητείται: όταν πρόκειται για τα παιδιά, «όλο αυτό» δεν είναι απλώς μια περίοδος. Είναι μια αγωνία που σε συνοδεύει, γιατί φοβάσαι, τρέμεις και, όσο κι αν θέλεις να εμπιστευτείς, δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει.
