Η εξαφάνιση των θαλάσσιων πάγων από τις ακτές της Ανατολικής Γροιλανδίας δεν είναι πια μια αφηρημένη προειδοποίηση για το μέλλον. Είναι μια ορατή, μετρήσιμη αλλαγή που ήδη μεταμορφώνει το τοπικό οικοσύστημα και ανοίγει νέους «διαδρόμους» σε θαλάσσια θηλαστικά που μέχρι πρόσφατα δεν μπορούσαν καν να πλησιάσουν. Εκεί όπου άλλοτε κυριαρχούσε ο πάγος, σήμερα εκτείνονται ολοένα και συχνότερα ελεύθερα νερά, και μαζί τους εμφανίζεται ένα εντυπωσιακό θέαμα: γιγάντιες φάλαινες να σουλατσάρουν και να τρέφονται σε περιοχές που θεωρούνταν απροσπέλαστες.
Μια πολυετής επιστημονική έρευνα κατέγραψε εκατοντάδες από τα μεγαλύτερα θαλάσσια θηλαστικά του πλανήτη —πτεροφάλαινες, ρυγχοφάλαινες, καμπουροφάλαινες— να εκμεταλλεύονται τις νέες συνθήκες κατά μήκος των ακτών της Ανατολικής Γροιλανδίας. Οι επιστήμονες μιλούν για μια μεγάλη οικολογική στροφή, καθώς η κλιματική αλλαγή και η άνοδος της θερμοκρασίας των θαλασσών αναδιατάσσουν ριζικά την υποαρκτική ισορροπία.
Από το μηδέν στις 150 εμφανίσεις: η έκρηξη στις καμπουροφάλαινες
Η πιο εντυπωσιακή ένδειξη αυτής της αλλαγής αφορά τις καμπουροφάλαινες. Μέχρι το 2006, οι ερευνητικές αποστολές στην περιοχή δεν είχαν καταγράψει ούτε μία εμφάνιση. Το 2007 παρατηρήθηκαν επτά. Και το 2024, οι καταγραφές από ερευνητικά πλοία εκτοξεύτηκαν στις 150.
Αυτό το άλμα δεν βασίζεται σε μία μόνο πηγή. Οι επιστήμονες συνδύασαν αεροπορικές παρατηρήσεις, δεδομένα από δορυφορικούς πομπούς που τοποθετήθηκαν σε 15 φάλαινες, αλλά και μαρτυρίες κυνηγών Ινουίτ, που γνωρίζουν τη θάλασσα και τις εποχικές της μεταβολές καλύτερα από τον καθένα. Το αποτέλεσμα είναι μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα: όχι απλώς «περισσότερες φάλαινες», αλλά μια μετατόπιση της ίδιας της οικολογικής δραστηριότητας προς τα νερά της Ανατολικής Γροιλανδίας.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις για το καλοκαίρι του 2024 στη Θάλασσα της Γροιλανδίας, βρέθηκαν περίπου 4.000 καμπουροφάλαινες, 6.000 πτεροφάλαινες και 6.000 φάλαινες μινκ. Οι αριθμοί αυτοί δείχνουν ότι δεν μιλάμε για μεμονωμένα περάσματα, αλλά για μια συστηματική χρήση της περιοχής ως πεδίου θερινής διατροφής.
Ένα καλοκαιρινό «γλέντι» τροφής στα νερά της Ανατολικής Γροιλανδίας
Οι φάλαινες φαίνεται πως αξιοποιούν μια σπάνια, αλλά όλο και πιο συχνή ευκαιρία: λιγότερος πάγος σημαίνει μεγαλύτερη πρόσβαση. Η άνοδος της θερμοκρασίας και η υποχώρηση του θαλάσσιου πάγου επιτρέπουν στα μεγάλα είδη να εισέρχονται σε περιοχές όπου παλαιότερα τους έκοβε τον δρόμο το παγωμένο φράγμα της Αρκτικής.
Ταυτόχρονα, η τροφή ακολουθεί τη θερμοκρασία. Ψάρια και άλλοι οργανισμοί που αποτελούν βασικό μέρος της διατροφής των φαλαινών μετακινούνται προς τα πλέον θερμότερα νερά της Ανατολικής Γροιλανδίας. Εκεί δημιουργείται ένα είδος καλοκαιρινού «τραπεζιού» μεγάλης αφθονίας, στο οποίο οι φάλαινες επιστρέφουν και παραμένουν για να τραφούν.
Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι τα τρία είδη φαλαινών καταναλώνουν συνολικά τουλάχιστον 800.000 τόνους ψαριών και κριλ μέσα σε μία θερινή περίοδο. Πρόκειται για τεράστια ποσότητα, που δεν αποτυπώνει μόνο το μέγεθος των ζώων, αλλά και το πόσο έντονα έχει αυξηθεί η βιολογική δραστηριότητα σε περιοχές που μέχρι πρόσφατα ήταν «σιωπηλές» εξαιτίας του πάγου.
Ο επικεφαλής της έρευνας, καθηγητής Μαντς Πέτερ Χάιντε-Γιόργκενσεν από το Ινστιτούτο Φυσικών Πόρων της Γροιλανδίας, χαρακτήρισε αυτή τη μεταβολή μία από τις πιο ριζικές αλλαγές που παρατηρούνται σήμερα σε ολόκληρη την υποαρκτική ζώνη. Και πράγματι, όταν αλλάζει η πρόσβαση, αλλάζει και το ποιος εμφανίζεται, πότε εμφανίζεται και τι καταναλώνει.
Κάποιες φάλαινες κερδίζουν, άλλες χάνουν: οι νέες ισορροπίες στην Αρκτική
Ωστόσο, η εικόνα δεν είναι ομοιόμορφα θετική. Το γεγονός ότι οι μεγάλες φάλαινες προσαρμόζονται —και πιθανόν ωφελούνται— δεν σημαίνει ότι όλοι οι κάτοικοι της Αρκτικής έχουν το ίδιο περιθώριο προσαρμογής.
Αρκτικά είδη όπως οι ναρβάλ και οι μπελούγκες βλέπουν τον βιότοπό τους να συρρικνώνεται, καθώς οι παγωμένες εκτάσεις που τους πρόσφεραν καταφύγιο και προβλέψιμες διαδρομές μειώνονται. Πλέον αναγκάζονται να μοιράζονται περιοχές με νεοεισερχόμενα είδη ή ακόμη και να εκτοπίζονται από αυτά, είτε μέσω ανταγωνισμού για τροφή είτε μέσω αλλαγών στη συμπεριφορά και τη χωρική χρήση της θάλασσας.
Παράλληλα, οι ερευνητές παραμένουν προσεκτικοί: δεν είναι ακόμη βέβαιο αν η αύξηση των παρατηρήσεων σημαίνει ότι οι πληθυσμοί των συγκεκριμένων φαλαινών αυξάνονται συνολικά ή αν απλώς ανακατανέμονται, μετακινούμενοι από άλλες περιοχές όπου οι συνθήκες έχουν γίνει λιγότερο ευνοϊκές. Σε κάθε περίπτωση, η τάση είναι ξεκάθαρη: η κλιματική αλλαγή δεν «προσθέτει» απλώς ζώα σε έναν χάρτη, αλλά ξαναγράφει τον ίδιο τον χάρτη.
