Η κλιματική αλλαγή μειώνει το χρόνο που οι άνθρωποι μπορούν να ζουν με ασφάλεια, σύμφωνα με μια μελέτη που δείχνει ότι το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού ζει πλέον σε περιοχές όπου η ζέστη περιορίζει σοβαρά τις δραστηριότητες.
Η αύξηση των θερμοκρασιών, που οφείλεται στη συνεχιζόμενη καύση ορυκτών καυσίμων, καθιστά δύσκολη ακόμη και για πολλούς νέους, υγιείς ενήλικες την εκτέλεση βασικών σωματικών δραστηριοτήτων, όπως οι οικιακές εργασίες ή το ανέβασμα σκαλοπατιών κατά τη διάρκεια της ημέρας στο αποκορύφωμα του καλοκαιριού, προειδοποιεί η έκθεση.
Οι περιορισμοί είναι μεγαλύτεροι για τους ηλικιωμένους, οι οποίοι έχουν μειωμένη ικανότητα εφίδρωσης και, ως εκ τούτου, ελέγχου της θερμοκρασίας του σώματός τους, σύμφωνα με την έρευνα, η οποία συνδυάζει φυσιολογικές μελέτες αντοχής στη ζέστη με επτά δεκαετίες παγκόσμιων και περιφερειακών δεδομένων σχετικά με τον πληθυσμό, τις θερμοκρασίες και την ανθρώπινη ανάπτυξη.
Σύμφωνα με την έκθεση, κατά μέσο όρο, τα άτομα άνω των 65 ετών βιώνουν σήμερα περίπου 900 ώρες κάθε χρόνο κατά τις οποίες η ζέστη περιορίζει σοβαρά τις ασφαλείς υπαίθριες δραστηριότητες, σε σύγκριση με 600 ώρες το 1950. Αυτό ισοδυναμεί με περισσότερο από ένα μήνα ημερήσιων ωρών.
Οι πιο πληγείσες είναι οι φτωχότερες χώρες ή περιοχές, παρόλο που ευθύνονται πολύ λιγότερο για την κλιματική αλλαγή από τους πλούσιους καταναλωτές, των οποίων ο τρόπος ζωής παράγει υψηλότερες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου από την καύση φυσικού αερίου, πετρελαίου και άνθρακα. Σε ορισμένες τροπικές και υποτροπικές περιοχές, η ζέστη περιορίζει τις υπαίθριες δραστηριότητες των ηλικιωμένων για ένα τέταρτο έως ένα τρίτο του έτους. Οι πιο σοβαρές προκλήσεις εντοπίζονται στη νοτιοδυτική Ασία (Μπαχρέιν, Κατάρ, Κουβέιτ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ιράκ, Ομάν), τη νότια Ασία (Πακιστάν, Μπαγκλαντές, Ινδία) και τμήματα της δυτικής Αφρικής (Μαυριτανία, Μάλι, Μπουρκίνα Φάσο, Σενεγάλη, Τζιμπουτί και Νίγηρας).
Εντός των χωρών υπάρχουν τεράστιες διαφορές ανάλογα με τη γεωγραφία, την εισοδηματική ομάδα και τα είδη εργασίας. Στην Ινδία, οι περιορισμοί είναι πιο έντονοι στην πεδιάδα του Ινδού-Γάγγη και στις ανατολικές πεδινές περιοχές, και λιγότερο εμφανείς στα Δυτικά Γκάτς και στους πρόποδες των Ιμαλαΐων. Εν τω μεταξύ, στη Νότια Αμερική, οι άνθρωποι στη λεκάνη του Αμαζονίου είναι πολύ πιο ευάλωτοι από ό,τι στα υψίπεδα των Άνδεων. Σε πολλά κράτη του Κόλπου, οι πλούσιοι μπορούν να μειώσουν τους κινδύνους με τον κλιματισμό, ενώ οι φτωχότεροι μετανάστες εργαζόμενοι εκτίθενται σε επικίνδυνα επίπεδα ηλιακής ακτινοβολίας σε εργοτάξια και κατά την εκτέλεση άλλων εργασιών σε εξωτερικούς χώρους.
Η μελέτη, η οποία διεξήχθη από επιστήμονες του Nature Conservancy και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Environmental Research: Health την Τρίτη (10/03), προχωράει πέρα από προηγούμενες έρευνες σχετικά με τους παγκόσμιους κινδύνους από τη ζέστη, εξετάζοντας την κοινωνική και φυσιολογική ικανότητα προσαρμογής στη ζέστη.
Οι συγγραφείς μετρούν τη «βιωσιμότητα» σε διαφορετικές θερμοκρασίες σε MET, μια μονάδα που ισοδυναμεί με τη μέση ενεργειακή δαπάνη ενός ανθρώπου σε κατάσταση ηρεμίας. Μια θερμοκρασία που μπορεί να αντιμετωπιστεί είναι εκείνη στην οποία άτομα κάτω των 65 ετών μπορούν να εκτελέσουν έως και 3,3 MET δραστηριότητας – για παράδειγμα, σκούπισμα δαπέδου ή περπάτημα με μέτριο ρυθμό – για παρατεταμένο χρονικό διάστημα χωρίς θερμική καταπόνηση, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να ρυθμίσουν τη θερμοκρασία του σώματός τους σε σταθερή κατάσταση. Αντίθετα, «απαράδεκτοι περιορισμοί» παρατηρούνται σε θερμές περιοχές κατά τις ώρες που η ανθρώπινη δραστηριότητα περιορίζεται σε 1,5 MET, που είναι κυρίως καθιστικές δραστηριότητες, όπως το ξάπλωμα ή το κάθισμα.
Για να εξετάσουν την ευπάθεια των διαφορετικών ηλικιακών ομάδων, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μετρήσεις της παραγωγής ιδρώτα και της «υγρασίας του δέρματος» ατόμων που εκτέθηκαν για διαφορετικά χρονικά διαστήματα σε θερμοθάλαμους.
Σύγκριναν τις τάσεις στο χρόνο, συγκρίνοντας τους περιορισμούς βιωσιμότητας μεταξύ των πρώιμων (1950-1979) και των μεταγενέστερων (1995-2024) περιόδων των συνόλων δεδομένων τους. Αυτό αποκάλυψε ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι σε μια ολοένα και ευρύτερη περιοχή του κόσμου υποφέρουν από περιορισμούς βιωσιμότητας λόγω της αυξανόμενης θερμότητας. Οι πιο σοβαροί περιορισμοί σημειώθηκαν κατά το τελευταίο έτος της μελέτης, το 2024.
Οι συγγραφείς δήλωσαν ότι τα αποτελέσματα έδειξαν την ανάγκη για άμεση δράση με στόχο τη μείωση των κύριων πηγών της υπερθέρμανσης του πλανήτη: Πετρέλαιο, φυσικό αέριο και άνθρακας. Καλέσαν επίσης τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής να κατευθύνουν τους πόρους προς τις κοινότητες, τις ηλικιακές ομάδες και τις περιοχές που έχουν πληγεί περισσότερο.
«Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι δεν μπορούν πλέον να ζουν με ασφάλεια την καθημερινότητά τους έξω από το σπίτι τους κατά τη διάρκεια των πιο ζεστών περιόδων του έτους», δήλωσε ο Λουκ Πάρσονς, κύριος συγγραφέας της μελέτης. «Και αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται κατά κύριο λόγο σε χώρες που έχουν συμβάλει ελάχιστα στο πρόβλημα. Κάθε κλάσμα του βαθμού επιπλέον θέρμανσης θα ενισχύσει αυτές τις επιπτώσεις. Το 2024 μας έδωσε μια σοβαρή εικόνα για το πώς θα μπορούσε να είναι ένας κόσμος με 1,5 °C [πάνω από τα προ-βιομηχανικά επίπεδα] και θα πρέπει να ενισχύσει τη συλλογική μας αποφασιστικότητα να αποφύγουμε τα 2 °C ή και περισσότερο.
Βραχυπρόθεσμα, είναι επείγουσες οι επενδύσεις σε συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης για καύσωνες, υποδομές ψύξης και μέτρα προστασίας για ηλικιωμένους και εργαζόμενους σε εξωτερικούς χώρους στις περιοχές που πλήττονται περισσότερο. Ωστόσο, αυτές οι τοπικές επενδύσεις δεν υποκαθιστούν την θεμελιώδη ανάγκη να περιοριστεί η υπερθέρμανση του πλανήτη».
Πηγή: Guardian
