Οι Βρυξέλλες καταγράφουν θερμοκρασίες που αγγίζουν τους 33°C, η Δυτική Ευρώπη ξεπερνά ιστορικά ρεκόρ τον μήνα Μάιο, και η επιστήμη αποκαλύπτει ότι η θερμαντική διαδικασία του εδάφους στην Ευρώπη είναι διπλάσια σε ταχύτητα από αυτήν του υπόλοιπου πλανήτη.
Εντούτοις, τόσο το Βέλγιο όσο και η Ελλάδα δεν έχουν αναλάβει σοβαρές πρωτοβουλίες για την ανανέωση του δικτύου δημόσιων κολυμβητηρίων τους.
Πιο συγκεκριμένα, μια από τις δύο χώρες έχει χάσει το 40% των δημόσιων πισινών της τα τελευταία 25 χρόνια, ενώ η άλλη ποτέ δεν είχε επαρκή υποδομή.
Η Ευρώπη υπό τον ήλιο: Καύσωνας στη Δυτική Ευρώπη
Ένας θερμός «θόλος» έχει σκεπάσει τη Δυτική Ευρώπη, με θερμοκρασίες να κυμαίνονται από 10 έως 16 βαθμούς πάνω από τις κανονικές για την εποχή. Δοκιμάζουμε το ρεκόρ θερμοκρασίας στο Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο άγγιξε τους 34,8°C, καθώς και στη Γαλλία, όπου η θερμοκρασία ξεπέρασε τους 30,5°C. Δυστυχώς, αυτό δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση.
Η κοινή έκθεση της Υπηρεσίας Κλιματικής Αλλαγής Copernicus και του Παγκόσμιου Μετεωρολογικού Οργανισμού (WMO) επιβεβαιώνει ότι η Ευρώπη θερμαίνεται με ρυθμό διπλάσιο του παγκόσμιου μέσου όρου, καταγράφοντας αύξηση περίπου 0,53°C ανά δεκαετία.
Η κατάσταση απαιτεί προσοχή και δράση, καθώς η ανάγκη για δημόσιες πισίνες καθίσταται ολοένα και πιο επιτακτική.
Γαλλία: Το παράδειγμα του δημόσιου υδάτινου πλούτου
Η Γαλλία παίρνει τη σκυτάλη με 4.100 δημόσιες πισίνες και 3,7 εκατομμύρια ιδιωτικές, παρέχοντας μία δημόσια πισίνα ανά 16.000 κατοίκους.
Παρόλο που η Γαλλική Ομοσπονδία Επαγγελματιών Πισίνας εκτιμά ότι λείπουν τουλάχιστον 400 κολυμβητήρια, η χώρα διαθέτει αξιόλογες εγκαταστάσεις. Ωστόσο, η γεωγραφική ανισότητα είναι προφανής, με πολλές περιοχές να στερούνται πρόσβασης σε δημόσιες πισίνες.
Η Γαλλία έχει αναλάβει σοβαρές δράσεις στο παρελθόν, όπως το εθνικό σχέδιο Opération 1.000 piscines, που συντάχθηκε το 1969 έπειτα από τραγικά δυστυχήματα. Είναι επομένως ενδεικτικό του κοινωνικού μοντέλου που έχει δομηθεί γύρω από την πρόσβαση στο νερό.
Βέλγιο: Μια χώρα σε κρίση κολυμβητικών εγκαταστάσεων
Αντίθετα, το Βέλγιο, με 11,6 εκατομμύρια κατοίκους, εμφανίζει μια επιτακτική αντίφαση, αγωνιζόμενο με τη θερμότητα και τη δραματική μείωση των δημόσιων κολυμβητηρίων. Από το 1995 έως το 2019, ο αριθμός τους στη Φλάνδρα και τις Βρυξέλλες συρρικνώθηκε από 486 σε 299.
Σήμερα, η Βρυξέλλες έχει μία δημόσια πισίνα για κάθε 67.000 κατοίκους, το χειρότερο ποσοστό στη χώρα. Και ενώ τα παιδιά πασχίζουν να βρουν νερό για να κολυμπήσουν, το 30% των δημοτικών σχολείων δεν προσφέρει πλέον μαθήματα κολύμβησης.
Ελλάδα: Ένα παράδοξο γεμάτο ιδιωτικές πισίνες
Στην Ελλάδα, η κατάσταση είναι ακόμα πιο περίπλοκη. Παρά την ύπαρξη 120.000 έως 130.000 ιδιωτικών πισινών, οι δημόσιες υποδομές είναι ανύπαρκτες. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, η Αθήνα έχει μόλις τέσσερα δημοτικά κολυμβητήρια για 3,7 εκατομμύρια κατοίκους.
Το εθνικό σύστημα στέκει μπροστά σε μια σκληρή αλήθεια: για να φτάσει η Ελλάδα το επίπεδο της Γαλλίας, πρέπει να κατασκευαστούν τουλάχιστον 400 νέα κολυμβητήρια.
Μια υπενθύμιση για την Ευρώπη: Ανάγκη για δημόσιες πισίνες
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει την ευθύνη να παρέχει πρόσβαση στη δημόσια κολύμβηση, αλλά δυστυχώς δεν έχει θεσπίσει υποχρεωτικά πρότυπα. Εξαιτίας αυτού, κράτη μέλη σπανίως επενδύουν στην κοινή κολύμβηση. Το δικαίωμα στη δημόσια κολύμβηση θα πρέπει να γίνει προτεραιότητα.
