Η κλιματική αλλαγή αποτελεί μία από τις πιο σοβαρές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα σήμερα. Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, αναμένεται να οδηγήσει στην εξαφάνιση πολλών φυτικών ειδών μέχρι το τέλος του αιώνα, καθώς μεταβάλλει και περιορίζει τους φυσικούς βιότοπους που είναι απαραίτητοι για την επιβίωσή τους. Αυτό το ανησυχητικό φαινόμενο θα έχει σοβαρές συνέπειες για τη βιοποικιλότητα και τα οικοσυστήματα.
Ερευνητικά ευρήματα
Μια νέα έρευνα που διεξήχθη από Αμερικανούς επιστήμονες ανέλυσε τις μελλοντικές περιοχές εξάπλωσης περισσότερων από 67.000 είδη αγγειόσπερμων φυτών — μιας κατηγορίας που περιλαμβάνει σχεδόν το σύνολο των φυτών στον πλανήτη.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, από 7% έως 16% αυτών των ειδών κινδυνεύει να χάσει πάνω από το 90% της γεωγραφικής τους εξάπλωσης, γεγονός που αυξάνει δραματικά τον κίνδυνο εξαφάνισης.
Ειδικότερα, παραδείγματα όπως το «Catalina ironwood», ένα σπάνιο ενδημικό δέντρο από την Καλιφόρνια, το «spike-moss», ένα γαλαζωπό βρύο με ιστορία 400 εκατομμυρίων ετών, και σχεδόν το ένα τρίτο των ειδών ευκαλύπτου που είναι χαρακτηριστικά της Αυστραλίας, καταδεικνύουν τη σοβαρότητα της κατάστασης.
Η μελέτη στηρίχθηκε σε εκατομμύρια δεδομένα καταγραφών τοποθεσιών φυτών και προγνώσεων για τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου για την περίοδο 2081-2100.
Ο βιότοπος των φυτών: Περισσότερο από μια γεωγραφική περιοχή
Ο βιότοπος ενός φυτού δεν περιορίζεται απλώς στη γεωγραφία. Περιλαμβάνει όλα τα περιβαλλοντικά στοιχεία που είναι απαραίτητα για την επιβίωσή του, όπως η θερμοκρασία, οι βροχοπτώσεις, τα εδάφη και οι χρήσεις γης.
Σύμφωνα με τις ερευνήτριες Τζούνα Γουάνγκ και Τσαόλι Ντονγκ, η αλλαγή του κλίματος προκαλεί μια μεταβολή στις κατάλληλες συνθήκες και, σε πολλές περιπτώσεις, μειώνει τις περιοχές όπου μπορούν να συνυπάρχουν όλα αυτά τα στοιχεία.
Η εξάπλωση των φυτών συμβαίνει συνήθως μέσω σπόρων ή σπορίων που μεταφέρονται από τον άνεμο, το νερό ή τα ζώα. Ακόμα και σε υποθετικά σενάρια όπου τα φυτά θα μπορούσαν να μετακινηθούν ελεύθερα, τα ποσοστά εξαφάνισης παρέμειναν σταθερά.
Αυτό δείχνει ότι η πρόκληση δεν σχετίζεται μόνο με την αδυναμία μετακίνησης, αλλά και με τη συνολική απώλεια βιότοπων.
Η παγκόσμια αναδιάταξη των οικοσυστημάτων
Οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής διαφέρουν ανά περιοχή: οι αρκτικές ζώνες πλήττονται από τη συρρίκνωση των ψυχρών οικοσυστημάτων, οι ξηρές περιοχές όπως η Δυτική Αμερική και η Μεσόγειος αναμετρώνται με εντονότερες ξηρασίες και πυρκαγιές, ενώ οι παράκτιες περιοχές της Αυστραλίας αντιμετωπίζουν γεωγραφικούς περιορισμούς.
Αν και η τοπική φυτική ποικιλία μπορεί να αυξηθεί σε περίπου 28% της χερσαίας επιφάνειας της Γης, καθώς νέα είδη εγκαθίστανται σε κατάλληλες περιοχές, οι απώλειες συνολικά δεν αντισταθμίζονται.
Αυτές οι αλλαγές οδηγούν σε μία παγκόσμια αναδιάταξη των οικοσυστημάτων, όπου ορισμένα είδη εξαφανίζονται από τις παραδοσιακές τους περιοχές, ενώ άλλα εισέρχονται σε νέες ζώνες. Αυτή η διαδικασία έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία «νέων οικολογικών κοινοτήτων», με αλληλεπιδράσεις που παραμένουν ακόμα άγνωστες.
