Η τεχνητή νοημοσύνη εισβάλλει δυναμικά και στα πιο παραδοσιακά προπύργια της κινηματογραφικής εκπαίδευσης, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις. Πανεπιστήμια όπως το University of Southern California, το New York University και το Chapman University ενσωματώνουν ήδη εργαλεία παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης στα προγράμματα σπουδών τους, σε μια προσπάθεια να προετοιμάσουν τους φοιτητές για μια βιομηχανία που αλλάζει ραγδαία. Το ζήτημα όμως δεν είναι αν η τεχνολογία θα επηρεάσει τον κινηματογράφο, αλλά πόσο βαθιά και με ποιους όρους.
Ήδη στη μεγάλη απεργία του Χόλιγουντ το 2023, η χρήση της παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης ήταν ένα από τα βασικά θέματα με τους σεναριογράφους να ζητούν σαφείς εγγυήσεις ότι δεν θα αντικατασταθούν ή ότι το έργο τους δεν θα χρησιμοποιείται χωρίς αποζημίωση για την εκπαίδευση αλγορίθμων.
Τα πανεπιστήμια, ωστόσο, προχωρούν με ταχύτητα, επιδιώκοντας να διατηρήσουν τον ρόλο τους ως πρωτοπόροι στην εκπαίδευση των δημιουργικών επαγγελμάτων. Στο University of Southern California, η Σχολή Δραματικών Τεχνών ιδρύει το “Institute For Actor-Driven Innovation”, όπου οι ηθοποιοί θα εκπαιδεύονται αρχικά στις βασικές αρχές της τεχνητής νοημοσύνης και στη συνέχεια θα καλούνται να αλληλεπιδράσουν με deepfake εκδοχές διάσημων ηθοποιών ή ακόμη και να μετατρέψουν έναν ευφυή πράκτορα (AI agent) σε πραγματικό επαγγελματικό εργαλείο.
Στο New York University, η Σχολή Tisch σε συνεργασία με την startup Runway, παρέχει στους φοιτητές σχεδόν απεριόριστη πρόσβαση στο λογισμικό της, με στόχο την ενσωμάτωση της τεχνητής νοημοσύνης στις παραγωγές τους. Αντίστοιχα, στο Chapman University, η Σχολή Dodge προσκάλεσε την δημιουργημένη από ΤΝ ηθοποιό Tilly Norwood για διάλεξη, ενώ προσφέρει επιχορηγήσεις ύψους 40.000 δολαρίων σε φοιτητές που θα χρησιμοποιήσουν εκτενώς εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης στα έργα τους.
Ανάγκη προσαρμογής ή βεβιασμένη επιλογή
Οι διοικήσεις των πανεπιστημίων παρουσιάζουν αυτές τις πρωτοβουλίες ως αναγκαία προσαρμογή στις εξελίξεις της αγοράς εργασίας. Η λογική είναι σαφής. Αν η τεχνολογία πρόκειται να αναδιαμορφώσει τη βιομηχανία, τότε οι φοιτητές πρέπει να τη γνωρίσουν και να τη χρησιμοποιήσουν πριν βρεθούν αντιμέτωποι με αυτήν.
Ωστόσο, η αντίδραση από την ίδια την ακαδημαϊκή κοινότητα δεν είναι αμελητέα. Φοιτητές εκφράζουν αμφιβολίες για τα κίνητρα των ιδρυμάτων, υποστηρίζοντας ότι η υιοθέτηση της τεχνητής νοημοσύνης ενδέχεται να μην προκύπτει αποκλειστικά από διάθεση καινοτομίας, αλλά και από την ανάγκη εντυπωσιασμού ή δημιουργίας συζήτησης. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν πρόκειται για ουσιαστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ή για μια βεβιασμένη προσαρμογή σε μια τεχνολογία που ήδη προκαλεί αντιδράσεις στον επαγγελματικό χώρο.
Το πιθανότερο είναι ότι ισχύουν και τα δύο. Τα πανεπιστήμια επιχειρούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην ανάγκη να παραμείνουν επίκαιρα και στον κίνδυνο να ενσωματώσουν άκριτα μια τεχνολογία που δεν έχει ακόμη σταθεροποιήσει τη θέση της στη δημιουργική βιομηχανία.
Το επόμενο διάστημα ενδέχεται να διαμορφωθεί ένα σαφές ρήγμα ανάμεσα σε σχολές που υιοθετούν ενεργά την τεχνητή νοημοσύνη και σε εκείνες που επιλέγουν πιο επιφυλακτική στάση. Ένα τέτοιο χάσμα δεν θα αφορά μόνο τα προγράμματα σπουδών, αλλά και το είδος των δημιουργών που θα παράγονται. Σε έναν χώρο όπου η τεχνολογία και η καλλιτεχνική ταυτότητα βρίσκονται σε διαρκή διαπραγμάτευση, η επιλογή αυτή δεν είναι απλώς εκπαιδευτική, είναι βαθιά πολιτισμική.
