Στον ζωολογικό κήπο της Ιτσικάβα, στην επαρχία Τσίμπα της Ιαπωνίας, ένας μικρός ιαπωνικός μακάκος με το όνομα Punch έχει εξελιχθεί στο απρόσμενο «αστέρι» των τελευταίων εβδομάδων. Το νεαρό πρωτεύον, που βρέθηκε εγκαταλελειμμένο στον χώρο της αγέλης του, αναζητά πλέον παρηγοριά κρατώντας σφιχτά ένα λούτρινο ομοίωμα ουρακοτάγκου, ένα υποκατάστατο μητρικής αγκαλιάς που του προσέφεραν οι φροντιστές του.
Το περιστατικό σημειώθηκε τον περασμένο Ιούλιο, εν μέσω σφοδρού καύσωνα. Ένας επισκέπτης ενημέρωσε το προσωπικό ότι ένα μωρό μακάκος κειτόταν μόνο του και αβοήθητο. Οι φύλακες περισυνέλεξαν το ζώο, εκτιμώντας ότι η νεαρή μητέρα του —στην πρώτη της γέννα— εξαντλήθηκε από τις ακραίες θερμοκρασίες και το εγκατέλειψε λόγω στρες.
«Τα νεογέννητα γαντζώνονται αμέσως στο σώμα της μητέρας τους για να ενισχύσουν τη μυϊκή τους δύναμη, ενώ αντλούν αίσθημα ασφάλειας μέσω της αφής», εξηγεί ο 24χρονος φροντιστής, Κοσούκε Σικάνο. «Επειδή όμως ο Punch είχε εγκαταλειφθεί, δεν είχε τίποτα να κρατηθεί». Οι υπεύθυνοι πειραματίστηκαν με διάφορες λύσεις, από τυλιγμένες πετσέτες μέχρι διάφορα παιχνίδια, αναζητώντας κάτι που να είναι εύκολο στο κράτημα. Τελικά, κατέληξαν σε έναν λούτρινο ουρακοτάγκο με μακρύ τρίχωμα.
«Το συγκεκριμένο παιχνίδι έχει απαλό τρίχωμα και θυμίζει πίθηκο. Σκεφτήκαμε ότι αυτή η ομοιότητα ίσως βοηθήσει τον Punch να ενταχθεί ομαλότερα πίσω στην ομάδα του», σημειώνει ο Σικάνο.
Επτά μήνες μετά, ο Punch περιφέρεται στο κλουβί σέρνοντας το λούτρινο πίσω του, σκαρφαλώνει σε αλυσίδες και παίζει ανάμεσα στα βράχια, ενώ συχνά αναζητά την επαφή γαντζωμένος στο πόδι του φροντιστή του. Οι εικόνες του έχουν γίνει viral στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προσελκύοντας πλήθος επισκεπτών.
«Τον είδα στα social media και συγκινήθηκα βαθιά από την προσπάθειά του», λέει η 26χρονη νοσηλεύτρια Μιγιού Ιγκαράσι, που επισκέφθηκε τον ζωολογικό κήπο για να τον δει από κοντά. Η φίλη της, Μάι Νακανίσι, προσθέτει: «Έχει ήδη γίνει είδωλο. Ελπίζω να παραμείνει ζωηρός και υγιής».
Τα νέα είναι ενθαρρυντικά, καθώς ο Punch περνά πλέον ολοένα και περισσότερο χρόνο αλληλεπιδρώντας με τα υπόλοιπα μέλη της αγέλης και λιγότερο με το παιχνίδι του. «Η αυτοπεποίθησή του αναπτύσσεται μέρα με τη μέρα», καταλήγει ο Σικάνο. «Πιστεύω ότι σύντομα θα έρθει η στιγμή που δεν θα χρειάζεται πια τον λούτρινο φίλο του».
