Η Ίντρα Κέιν μίλησε στο νέο τεύχος του περιοδικού Marie Claire και στη δημοσιογράφο Αναστασία Καμβύση, με αφορμή το νέο της θεατρικό βήμα. Σε μια συνέντευξη που δεν μένει στην επιφάνεια, η γνωστή ερμηνεύτρια ανατρέχει σε εμπειρίες που τη σημάδεψαν, από τη διαδικασία μεταμόρφωσης στο “Your Face Sounds Familiar” μέχρι τη σκηνική αναμέτρηση με μια εμβληματική μορφή όπως η Nina Simone. Και πίσω από τις πρόβες, τις αλλαγές, τη μελέτη και την τεχνική, ξεδιπλώνεται κάτι πολύ πιο ανθρώπινο: ο φόβος, η αντοχή και η ανάγκη να δώσεις νόημα σε όσα κουβαλάς.
Η Ίντρα Κέιν για το “Your Face Sounds Familiar” και τη δύναμη της μεταμόρφωσης
Στο “Your Face Sounds Familiar”, η Ίντρα Κέιν κλήθηκε να κάνει κάτι που, για πολλούς, μοιάζει με καθαρή διασκέδαση: να μεταμορφωθεί σε άλλους καλλιτέχνες, να αλλάξει σώμα, φωνή, κίνηση, ακόμα και «περσόνα». Όμως, όπως εξηγεί η ίδια, αυτή η διαδικασία δεν είναι απλώς μασκάρεμα. Είναι μελέτη, παρατήρηση και ένα είδος εσωτερικής «συνομιλίας» με την ανθρώπινη πλευρά κάθε καλλιτέχνη.
Η ίδια περιγράφει πως, επειδή έτσι λειτουργεί, σε κάθε μεταμόρφωση έμπαινε βαθιά: διάβαζε, ερευνούσε, προσπαθούσε να καταλάβει όχι μόνο το ύφος αλλά και το υπόβαθρο. Και κάπου εκεί, μέσα από την προετοιμασία, άρχισε να βλέπει κάτι που την ακολουθεί σαν συμπέρασμα για όλο τον καλλιτεχνικό κόσμο: πως, πίσω από τη σκηνή και τα φώτα, υπάρχουν άνθρωποι που κουβαλούν πληγές.
Για την Ίντρα Κέιν, η τέχνη δεν είναι απλώς επάγγελμα ή προβολή. Είναι τρόπος επιβίωσης. Είναι ένας δρόμος για να παλέψεις με τους «δαίμονές» σου, να τους βάλεις σε τάξη, να τους μετατρέψεις σε κάτι που επικοινωνείται. Με λίγα λόγια, η δημιουργία γίνεται ένα εργαλείο για να αντέξεις—και ίσως, μέσα από αυτό, να νιώσεις για λίγο καλύτερα με τον εαυτό σου.
Η Ίντρα Κέιν για τη σκληρή δουλειά: «Μπορώ να κάνω περισσότερα απ’ όσο πίστευα»
Ανάμεσα σε όσα κρατά από το τηλεοπτικό αυτό ταξίδι, ξεχωρίζει και μια ανακάλυψη που έχει να κάνει με την αντοχή και τη δουλειά. Η Ίντρα Κέιν δηλώνει πως πάντα ήταν εργατική. Όμως το “Your Face Sounds Familiar” της έδειξε κάτι επιπλέον: ότι μπορεί, αν χρειαστεί, να πιεστεί πολύ περισσότερο απ’ όσο νόμιζε και να παραδώσει αποτέλεσμα σε ασφυκτικά χρονικά πλαίσια.
Είναι εκείνη η εμπειρία που σε δοκιμάζει πρακτικά και ψυχικά. Όχι σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά στο πεδίο: με πρόβες, τεχνικές απαιτήσεις, συνεχή έκθεση και την ευθύνη να «κουμπώσεις» σωστά σε μια μορφή που δεν είναι δική σου. Μέσα από αυτό, επιβεβαιώνεται πως το ταλέντο από μόνο του δεν αρκεί. Χρειάζεται πειθαρχία, συγκέντρωση και μια εσωτερική απόφαση να πας λίγο πιο πέρα από τα όριά σου.
Η Ίντρα Κέιν και η Nina Simone: όταν ο φόβος γίνεται κατανόηση
Από την τηλεοπτική μεταμόρφωση, η συζήτηση περνά σε μια διαφορετική πρόκληση, πιο βαριά σε συμβολισμούς και συναισθηματικό φορτίο: τη Nina Simone. Το να τραγουδάς τα τραγούδια μιας γυναίκας που δεν ήταν μόνο ερμηνεύτρια αλλά και πολιτικό, φυλετικό και κοινωνικό σύμβολο, δεν είναι απλή υπόθεση. Είναι ευθύνη. Είναι και ρίσκο.
Η Ίντρα Κέιν περιγράφει πως στην αρχή κυριάρχησε ένας τεράστιος τρόμος. Ο φόβος δεν αφορούσε μόνο το αν θα αποδώσει σωστά τις νότες ή το ύφος. Ήταν φόβος για το σύνολο: για το βάρος της ιστορίας, για την αλήθεια πίσω από τα τραγούδια, για το αν μπορείς να σταθείς σκηνικά απέναντι σε μια τέτοια προσωπικότητα χωρίς να την «μικρύνεις».
Κι όμως, καθώς προχωρούσε στη μελέτη, κάτι άλλαξε. Όσο διάβαζε για τη ζωή της Nina Simone, τόσο περισσότερο κατανοούσε. Και όσο περισσότερο κατανοούσε, τόσο περισσότερο τη θαύμαζε. Εκεί εντόπισε και πάλι το νήμα που ενώνει πολλούς καλλιτέχνες: την πληγή.
Στα μάτια της Ίντρα Κέιν, η Nina Simone ήταν ένας βαθιά πληγωμένος άνθρωπος που πάλευε με τους δαίμονές του και αναζητούσε τρόπο να πει στον κόσμο: «Είμαι εδώ. Υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εμένα. Ακούστε λίγο». Αυτή η ανάγκη για φωνή, για χώρο, για δικαίωση, δεν ήταν θεωρητική. Ήταν βίωμα. Και το έζησε, όπως λέει η ίδια, στο 100%.
Όταν το καθήκον συναντά την τέχνη
Η Nina Simone, πέρα από μουσική ιδιοφυΐα, έμοιαζε να κουβαλά ένα αίσθημα καθήκοντος—και να το υπηρετεί μέχρι τέλους. Αυτό το στοιχείο είναι που κάνει την ερμηνεία των τραγουδιών της ακόμα πιο απαιτητική: δεν είναι μόνο τραγούδια. Είναι μαρτυρίες, αντιστάσεις, κραυγές και εξομολογήσεις.
Και εδώ ακριβώς η Ίντρα Κέιν αγγίζει τον πυρήνα του θέματος: ότι η τέχνη γίνεται πολλές φορές το μέρος όπου ο πόνος αποκτά μορφή, όπου η προσωπική μάχη μετατρέπεται σε κάτι που αφορά και τους άλλους. Όσο πιο αληθινά το υπηρετείς, τόσο περισσότερο «ανοίγεις» μια γέφυρα με το κοινό.
Στο τέλος, η διαδρομή που περιγράφει η Ίντρα Κέιν—από τη μεταμόρφωση και την ένταση της δουλειάς, μέχρι τον αρχικό τρόμο και τη βαθιά κατανόηση μιας γυναίκας-συμβόλου—δείχνει κάτι ξεκάθαρο: ότι πίσω από κάθε επιτυχημένη εμφάνιση κρύβεται μια εσωτερική διαδικασία. Και ίσως αυτό να είναι και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της: η ειλικρίνεια με την οποία παραδέχεται τον φόβο, χωρίς να τον αφήνει να την σταματήσει.
