Το τελευταίο βράδυ των διακοπών της Άσλεϊ Κινγκ δεν φαινόταν να επιφυλάσσει κάτι διαφορετικό. Ήταν 30 Αυγούστου 2011 όταν εκείνη και η καλύτερή της φίλη, η Κρίστα, από το Κάλγκαρι του Καναδά, ξεχύθηκαν για ακόμη μια φορά στα μπαρ της πόλης Κούτα στο νότιο Μπαλί. Είχαν σκοπό να ταξιδέψουν αρκετά ωστόσο η κλοπή των πιστωτικών τους καρτών τις καθήλωσε στην Κούτα η οποία ωστόσο είναι τουριστικό θέρετρο.
Σε ένα από τα πιο κοσμοπολίτικα μπαρ, η Κινγκ πήρε ένα κοκτέιλ με βότκα μέσα σε επαναχρησιμοποιούμενο πλαστικό μπουκάλι – κάτι που αργότερα θα αποδεικνυόταν μοιραίο. Την επόμενη μέρα, με το κεφάλι βαρύ από το ποτό, πήρε το αεροπλάνο για τη Νέα Ζηλανδία, με προορισμό το παγκόσμιο κύπελλο ράγκμπι.
Ήταν εξαντλημένη αλλά θεώρησε φυσιολογική την αίσθηση – ώσπου να συνειδητοποιήσει ότι κάτι πολύ σοβαρό συνέβαινε. Στην αίθουσα ελέγχου διαβατηρίων του αεροδρομίου ένιωθε αποσυντονισμένη και δυσκολευόταν να σχηματίσει προτάσεις. Στο hostel στο Κράιστσερτς, άρχισε να βλέπει το φως να σβήνει κυριολεκτικά. Σύντομα, κατέρρευσε με κρίση δύσπνοιας.
Όπως αναφέρει ο Guardian, μεταφέρθηκε σε κλινική και κατόπιν σε νοσοκομείο. Εκεί οι γιατροί βρήκαν στο αίμα της υψηλά επίπεδα μεθανόλης – ενός τοξικού αλκοόλ που συχνά αναμειγνύεται παράνομα σε φτηνά ποτά. Είχε σωθεί μόνο επειδή είχε καταναλώσει αλκοόλ: η αιθανόλη επιβραδύνει τη δράση της μεθανόλης. Όμως το τίμημα ήταν βαρύ: η Άσλεϊ είχε χάσει την όρασή της.
Ακολούθησαν μέρες αγωνίας. Η μητέρα της πέταξε αμέσως από τον Καναδά. Προσωρινές θεραπείες, όπως στεροειδή και αιμοκάθαρση, έφεραν μικρές στιγμές ελπίδας – αλλά ήταν προσωρινές. Πολύ γρήγορα, η όραση μειώθηκε ξανά. Η διάγνωση ήταν τελεσίδικη: μόνιμη τύφλωση.
Τα πρώτα χρόνια μετά το ατύχημα ήταν εφιαλτικά. Επιστρέφοντας στο Κάλγκαρι, απομονωμένη στο υπόγειο των γονιών της, αναγκάστηκε να επανεφεύρει τον εαυτό της. Η ζωή που ονειρευόταν φαινόταν χαμένη: σπουδές, καριέρα, ανεξαρτησία, αγάπη. Ένιωθε θυμό, απόγνωση, ματαίωση. Προσπαθούσε να κρύψει την αναπηρία της –μέχρι που ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα της έδειξε ότι έπρεπε να μάθει να ζητά βοήθεια.
Η περιγραφή της όρασής της θυμίζει σκηνές από ταινία: θολή, στατική, σέπια εικόνα. Καθημερινές δραστηριότητες, όπως το μακιγιάζ ή το μαγείρεμα, έγιναν αγώνας. Αλλά σταδιακά, με επιμονή και χάρη στη βοήθεια της τεχνολογίας, επανακέρδισε τον έλεγχο της ζωής της.
Δύο χρόνια μετά το ατύχημα, άρχισε να ταξιδεύει ξανά. Από τη Νότια Αμερική μέχρι την Ινδία, τόλμησε εμπειρίες που άλλοι ούτε με πλήρη όραση δεν θα τολμούσαν: κολύμπησε με καρχαρίες, σκαρφάλωσε σε ηφαίστεια.
Παράλληλα, σπούδασε δημοσιογραφία, δούλεψε σε περιοδικά, έκανε πρακτική στο Ηνωμένο Βασίλειο. Σε μια θεατρική παράσταση για άτομα με αναπηρίες βγήκε αυθόρμητα στη σκηνή – και κατέληξε να ξεκινήσει καριέρα στο θέατρο, πραγματοποιώντας ένα παιδικό όνειρο που πίστευε ότι είχε χαθεί για πάντα.
Η Άσλεϊ Κινγκ σήμερα εργάζεται σε έναν οργανισμό που προωθεί την ισότιμη πρόσβαση στην τέχνη και το θέατρο. Έγραψε το πρώτο της θεατρικό έργο βασισμένο στην εμπειρία της δηλητηρίασης στην Μπαλί. Δεν θέλει να θεωρείται “ηρωίδα” ή “πρότυπο”, όπως λέει η ίδια. “Είμαι όσο ελαττωματική και ατελής όσο οποιοσδήποτε άλλος”, τονίζει. “Απλώς κάνω πράγματα που είναι λίγο πιο δύσκολα.”
Η Άσλεϊ ξέρει ότι θα υπάρχει πάντα ένα κομμάτι της που δεν θα αποδεχτεί πλήρως την τύφλωσή της. Όμως σήμερα, 14 χρόνια μετά, έχει αποδείξει ότι μπορεί να πετύχει όλα όσα είχε ονειρευτεί – και ακόμη περισσότερα. “Η ζωή που ήθελα πάντα είναι η ζωή που ζω τώρα”, λέει. “Και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο.”
