Οι εικασίες αυξάνονται στους πολιτικούς και στρατιωτικούς κύκλους της Ουάσινγκτον σχετικά με τις διαθέσιμες επιλογές για την αντιμετώπιση του ιρανικού πυρηνικού ζητήματος, εν μέσω συζητήσεων σχετικά με την πιθανότητα επέκτασης των στρατιωτικών επιχειρήσεων.
Ενώ οι αναφορές δείχνουν ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ διερευνά σενάρια που κυμαίνονται από την εντατικοποίηση των αεροπορικών επιδρομών έως τη διεξαγωγή ειδικών επιχειρήσεων εντός ιρανικού εδάφους, ο Richard Weitz, διευθυντής του Κέντρου Πολιτικο-Στρατιωτικής Ανάλυσης στο Ινστιτούτο Hudson, προσφέρει μια αναλυτική προοπτική σχετικά με τη φύση αυτών των επιλογών και τις επιχειρησιακές τους πολυπλοκότητες σε συνέντευξή του στο Sky News Arabia. Διευκρινίζει τους περιορισμούς της άμεσης στρατιωτικής επέμβασης και τις προκλήσεις που σχετίζονται με την ασφάλεια των ιρανικών πυρηνικών υλικών.
Επίγεια επέμβαση: Μια αναβληθείσα επιλογή, μη αποκλειόμενη
Ο Weitz υποδεικνύει ότι μια επίγεια επέμβαση των ΗΠΑ στο εσωτερικό του Ιράν δεν εξετάζεται επί του παρόντος, υποστηρίζοντας ότι είναι ακόμη πολύ νωρίς για να προχωρήσουμε σε ένα τέτοιο σενάριο.
Επιβεβαιώνει ότι συζητήσεις σχετικά με αυτήν την επιλογή έχουν προκύψει στο πλαίσιο ερωτήσεων δημοσιογράφων και παρατηρητών, αλλά η πιο επικρατούσα άποψη υποθέτει μια πρώτη φάση που περιλαμβάνει την καταστροφή του μεγαλύτερου μέρους των στρατιωτικών δυνατοτήτων του Ιράν.
Σύμφωνα με την ανάλυσή του, αυτή η προσέγγιση στοχεύει συγκεκριμένα σε δυνατότητες που σχετίζονται με τα drones πριν εξεταστεί η αποστολή ειδικά εκπαιδευμένων δυνάμεων στο Ιράν. Σε αυτό το μεταγενέστερο στάδιο, ειδικές δυνάμεις και πυρηνικοί εμπειρογνώμονες ενδέχεται να αναπτυχθούν για την ασφάλεια ή τον χειρισμό των πυρηνικών υλικών στις στοχευμένες τοποθεσίες.
Ωστόσο, το κύριο πρόβλημα, σύμφωνα με τον Weitz, έγκειται στην έλλειψη επιβεβαιωμένων πληροφοριών σχετικά με την ακριβή τοποθεσία των εγκαταστάσεων εμπλουτισμού ουρανίου, σημειώνοντας ότι θα μπορούσε να βρίσκεται σε πολλαπλές τοποθεσίες. Επισημαίνει επίσης ότι η εκτιμώμενη ποσότητα υπερβαίνει τα 500 κιλά, γεγονός που καθιστά την υλικοτεχνική μεταφορά ή τον χειρισμό του ένα εξαιρετικά περίπλοκο ζήτημα.
Ειδικές Επιχειρήσεις με Αεροπορική Υποστήριξη
Ο Weitz πιστεύει ότι ένα πιθανό σενάριο για μια ειδική επιχείρηση θα μπορούσε να περιλαμβάνει την ανάπτυξη δυνάμεων με ελικόπτερο, με αεροπορική κάλυψη και υποστήριξη για την ασφάλεια συγκεκριμένων περιοχών κοντά στις στοχευμένες τοποθεσίες. Μετά την ασφάλεια αυτών των περιοχών, οι δυνάμεις μπορεί να χρειαστούν χρόνο για να αναζητήσουν το ουράνιο σε αυτές τις τοποθεσίες πριν το αφαιρέσουν ή το καταστρέψουν στη θέση του.
Κατά τη διάρκεια των σχολίων του, ο Weitz αναφέρει προηγούμενες εμπειρίες σε αυτό το είδος επιχείρησης, επισημαίνοντας την επιχείρηση των ΗΠΑ στο Πακιστάν που στόχευε τον τότε ηγέτη της Αλ Κάιντα, όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες έστειλαν ειδικές δυνάμεις για να εκτελέσουν την αποστολή και να κατασχέσουν υπολογιστές και σχετικά υλικά. Αναφέρει επίσης άλλες παρόμοιες επιχειρήσεις στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που διεξάγονται από το Ισραήλ.
Στο ίδιο πνεύμα, ο Weitz σημειώνει ότι οι ιρανικές χερσαίες δυνάμεις δεν έχουν ακόμη εμπλακεί στην αντιπαράθεση, ενώ το Ιράν βασίζεται επί του παρόντος σε μεγάλο βαθμό σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τα οποία θεωρεί επικίνδυνο παράγοντα στις σύγχρονες συγκρούσεις, αναφέροντας ως παράδειγμα τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Ουράνιο: Το πιο επικίνδυνο άγνωστο υλικό στην εξίσωση
Ο Weitz τονίζει ότι οποιαδήποτε επιχείρηση που στοχεύει ιρανικά πυρηνικά υλικά θα ήταν εξαιρετικά περίπλοκη, δεδομένης της φύσης της αποθήκευσης ουρανίου. Αυτά τα υλικά μπορεί να είναι θαμμένα ή αποθηκευμένα σε οχυρωμένες εγκαταστάσεις, καθιστώντας τον χειρισμό τους διαφορετικό από τη στόχευση συμβατικών εγκαταστάσεων.
Υποστηρίζει ότι η πυροδότηση αυτών των υλικών με συμβατικά εκρηκτικά θα μπορούσε να απελευθερώσει επικίνδυνη ακτινοβολία στην περιοχή, γεγονός που αυξάνει την ευαισθησία της επιχείρησης και καθιστά την εκτέλεσή της πιο τεχνικά και επιχειρησιακά περίπλοκη. Για το λόγο αυτό, πιστεύει ότι τέτοιες επιχειρήσεις μπορεί να απαιτούν αναμονή για κατάλληλες συνθήκες πριν από την εκτέλεσή τους.
Ταυτόχρονα, εξηγεί ότι ενώ οι αεροπορικές επιδρομές μπορεί να επιτύχουν την καταστροφή ορισμένων πυρηνικών εγκαταστάσεων, η καταστροφή του ίδιου του εμπλουτισμένου ουρανίου από τον αέρα παραμένει δύσκολη. Αναφέρει επίσης άλλες συζητήσεις σχετικά με την πιθανότητα κατάληψης ενός απομονωμένου νησιού που συνδέεται με τις εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου, σημειώνοντας ότι αυτή η επιλογή εξετάστηκε παράλληλα με το σενάριο ανάπτυξης ειδικών δυνάμεων.
Ασάφεια πληροφοριών σχετικά με τοποθεσίες αποθήκευσης του ουρανίου
Ο Weitz αναγνωρίζει την ασάφεια σχετικά με την τοποθεσία αποθήκευσης του ουρανίου, επισημαίνοντας ότι αρκετές τοποθεσίες καταστράφηκαν τον Ιούνιο και πιστεύεται ότι το πυρηνικό υλικό μπορεί να είναι θαμμένο σε ορισμένες από αυτές τις τοποθεσίες. Επίσης, θέτει το ενδεχόμενο να είναι κατανεμημένο σε περισσότερες από μία τοποθεσίες.
Εκφράζει την ελπίδα ότι ο συνεχιζόμενος πόλεμος θα παράσχει πρόσθετες πληροφορίες που θα βοηθήσουν στον εντοπισμό των ακριβών τοποθεσιών αυτού του υλικού. Ωστόσο, τονίζει ότι η έλλειψη επαρκών πληροφοριών δυσχεραίνει την αποστολή ειδικών δυνάμεων για την αναζήτηση ή την καταστροφή του.
Ποιος θα πραγματοποιήσει την επιχείρηση;
Όσον αφορά το ποιος θα μπορούσε να πραγματοποιήσει τέτοιες επιχειρήσεις, ο Weitz πιστεύει ότι η αποστολή μπορεί να μην είναι μια κοινή προσπάθεια μεταξύ δύο μερών, καθώς αυτό θα προσέθετε ένα νέο επίπεδο επιχειρησιακής πολυπλοκότητας.
Προτείνει την πιθανότητα να την αναλάβουν οι Ηνωμένες Πολιτείες ή το Ισραήλ, αλλά θεωρεί ότι οι αμερικανικές δυνάμεις είναι πιο επιχειρησιακά ικανές να εκτελέσουν αυτό το είδος αποστολής.
Έλλειψη σαφήνειας στο σχέδιο ανατροπής του ιρανικού καθεστώτος
Στην ευρύτερη αξιολόγησή του για την αμερικανική στρατηγική, ο Weitz εξηγεί ότι η Ουάσιγκτον έχει ένα σχέδιο που έχει πολιτικό νόημα και ένα άλλο που έχει στρατιωτικό νόημα, αλλά επισημαίνει ότι το πρόβλημα έγκειται στην έλλειψη συνοχής μεταξύ των δύο.
Σε πολιτικό επίπεδο, υπάρχει η επιθυμία να αλλάξει το ιρανικό καθεστώς και να εγκαθιδρυθεί μια ηγεσία με την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν, διασφαλίζοντας ότι το Ιράν δεν θα γίνει απειλή για την Ουάσιγκτον.
Σε στρατιωτικό επίπεδο, ο στόχος είναι ο έλεγχος του εναέριου χώρου και η καταστροφή των πυραυλικών δυνατοτήτων, των μη επανδρωμένων αεροσκαφών και των πυρηνικών εγκαταστάσεων.
Ωστόσο, ο Weitz σημειώνει ότι το θεμελιώδες δίλημμα έγκειται στην έλλειψη σαφήνειας σχετικά με το πώς οι βομβαρδισμοί και οι στρατιωτικές επιθέσεις από μόνες τους μπορούν να ανατρέψουν το ιρανικό καθεστώς.
Συντονισμός ΗΠΑ-Ισραήλ για την επίθεση στο Ιράν
Ο Weitz ολοκληρώνει την ανάλυσή του σημειώνοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ συντονίζονται στενά όσον αφορά το Ιράν. Ωστόσο, διευκρινίζει ότι το Ισραήλ ενεργεί ως ο εμπνευστής σε άλλα θέματα, όπως ο Λίβανος και η Γάζα.
Αντίθετα, επισημαίνει ότι η Ουάσιγκτον είχε προηγουμένως ενημερώσει το Ισραήλ να μην επεκτείνει τις επιχειρήσεις ώστε να συμπεριλάβει τη Συρία ή τα κράτη του Κόλπου, αντανακλώντας μια διαφορά στον ορισμό των γεωγραφικών περιοχών στις οποίες θα πρέπει να επιχειρεί το Ισραήλ.
