Ο Ισπανός πυροσβέστης Χαβιέρ Γκαρθία δεν συνηθίζει τις μεγάλες κουβέντες. Στα 20 χρόνια που υπηρετεί στην προστασία δασών και αγροτικών περιοχών, έχει δει πολλές φωτιές, έχει μετρήσει απώλειες και έχει σταθεί απέναντι σε δύσκολες νύχτες με αέρα, καπνό και ένταση.
Όμως αυτή τη φορά, μπροστά στην πυρκαγιά που μαίνεται κοντά στη Μαδρίτη, η φράση που επαναλαμβάνει μοιάζει περισσότερο με ψύχραιμη διαπίστωση παρά με υπερβολή: δεν υπάρχει προηγούμενο.
Η φωτιά έχει ήδη κατακάψει περίπου 500 τετραγωνικά χιλιόμετρα — μια έκταση πέντε φορές μεγαλύτερη από τη Βαρκελώνη — και έχει αναγκάσει χιλιάδες ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Για τους Ισπανούς πυροσβέστες, το μέτωπο αυτό δεν είναι απλώς μεγάλο. Είναι διαφορετικό, απρόβλεπτο και τρομακτικά γρήγορο.
Η πυρκαγιά εξαπλώνεται στους λόφους της επαρχίας Άβιλα, δυτικά της ισπανικής πρωτεύουσας, σπρώχνοντας 25.000 κατοίκους σε εκκένωση και μετατρέποντας χωριά ολόκληρα σε ζώνες διαρκούς επιφυλακής.
Κι ενώ η χώρα παρακολουθεί με αγωνία, στα πεδία επιχειρήσεων οι αποφάσεις λαμβάνονται πλέον με άλλη ιεράρχηση: πρώτα οι ζωές, μετά τα σπίτια, και μόνο στο τέλος το δάσος. Όχι επειδή το δάσος δεν μετρά, αλλά επειδή οι φλόγες, σε συνθήκες ακραίας ξηρασίας και υψηλών θερμοκρασιών, έχουν γίνει συχνά «πέρα από κάθε δυνατότητα κατάσβεσης».
Ισπανοί πυροσβέστες: όταν η τακτική αλλάζει από τη μία ώρα στην άλλη
Η σφοδρότητα της μεγαλύτερης καταγεγραμμένης δασικής πυρκαγιάς στην Ισπανία ανάγκασε τις δυνάμεις να αλλάξουν ριζικά τον τρόπο που επιχειρούν. Εκεί που παλαιότερα η μάχη δινόταν κυρίως μέσα στο δάσος, τώρα οι ομάδες λειτουργούν ως τελευταία γραμμή άμυνας γύρω από οικισμούς, δρόμους διαφυγής και κρίσιμες υποδομές. Οι ταχύτατα κινούμενες πύρινες ζώνες, οι αναζωπυρώσεις και οι εξαιρετικά ισχυρές εστίες δεν επιτρέπουν πάντα άμεση κατάσβεση. Συχνά επιβάλλουν υποχώρηση, ανασύνταξη και αλλαγή σχεδίου μέσα σε λεπτά.
Ο Γκαρθία, μιλώντας στο Associated Press λίγο πριν ξεκινήσει άλλη μία δύσκολη ημέρα, περιγράφει την εξέλιξη ως «ανησυχητική». Δεν είναι μόνο η έκταση που καίγεται, αλλά η αίσθηση πως η φωτιά «τρέχει» μπροστά από τα μέσα και τα ανθρώπινα όρια. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι στιγμής δεν έχουν αναφερθεί θύματα, κάτι που για τους ίδιους είναι η πιο ουσιαστική νίκη.
Περισσότερες εκκενώσεις, μεγαλύτερη πίεση
Η πυρκαγιά στην Άβιλα δεν είναι το μοναδικό μέτωπο. Συνολικά, 79.000 άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους εξαιτίας της φωτιάς στην Άβιλα, μιας ακόμη πυρκαγιάς στην περιφέρεια της Μαδρίτης και μιας τρίτης στην ανατολική επαρχία Καστεγιόν. Αυτό το «πολλαπλό ταυτόχρονο φορτίο» μεταφράζεται σε περισσότερες μετακινήσεις, περισσότερα χιλιόμετρα, λιγότερες ανάσες και συνεχή άγχος για τα πληρώματα.
Ο Γκαρθία υπηρετεί σε ειδική μονάδα δασοπυρόσβεσης που ενισχύει τις περιφερειακές δυνάμεις όταν απαιτείται. Οι βάρδιες είναι 12ωρες, με εργασία σε δύσκολο ανάγλυφο και σε συνθήκες υψηλής θερμικής καταπόνησης. Το έργο δεν είναι μόνο «να ρίχνεις νερό»: περιλαμβάνει διαβροχή επικίνδυνων σημείων, απομάκρυνση χαμηλής βλάστησης πριν γίνει καύσιμη ύλη, δημιουργία ζωνών προστασίας και συνεχή παρακολούθηση της συμπεριφοράς της φωτιάς.
Η 40μελής μονάδα του, με έδρα την Άβιλα, επιχειρεί εδώ και τρεις ημέρες στο συγκεκριμένο μέτωπο. Λίγο νωρίτερα είχε βρεθεί σε πυρκαγιές στη Γουαδαλαχάρα και κοντά στη Σαραγόσα. Η πυρκαγιά στη Γουαδαλαχάρα αποτέφρωσε 320 τετραγωνικά χιλιόμετρα, καταγράφοντας την τρίτη μεγαλύτερη φωτιά στη χώρα. «Μέχρι πέρυσι δεν είχα ζήσει ποτέ να δίνω μάχη με τη μία μεγάλη πυρκαγιά μετά την άλλη», λέει ο 43χρονος πυροσβέστης, περιγράφοντας μια πραγματικότητα που δεν αφήνει περιθώρια επαναφοράς στην «κανονικότητα».
Η κλιματική αλλαγή τροφοδοτεί τις πυρκαγιές
Η Ισπανία ήταν ανέκαθεν ευάλωτη στις δασικές πυρκαγιές λόγω θερμών καλοκαιριών και σχετικά ξηρού κλίματος. Όμως ειδικοί και κυβερνητικοί αξιωματούχοι προειδοποιούν ότι η κλιματική αλλαγή έχει αυξήσει τη συχνότητα των καυσώνων και των παρατεταμένων περιόδων ξηρασίας, επιμηκύνοντας σημαντικά τη διάρκεια του «παραθύρου κινδύνου». Όταν ξεσπά μια φωτιά, εξαπλώνεται πλέον με ταχύτητα και ένταση που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν σπάνιες.
Ο Γκαρθία επισημαίνει πως παλαιότερα υπήρχαν περίπου 15 ημέρες ακραίου κινδύνου κάθε χρόνο. Τώρα, οι Ισπανοί πυροσβέστες βρίσκονται σε επιφυλακή για 30 έως 40 ημέρες. Σύμφωνα με την υπουργό Οικολογικής Μετάβασης, Σάρα Άαγκεσεν, φέτος έχουν καεί 1.530 τετραγωνικά χιλιόμετρα στην Ισπανία — έκταση εξαπλάσια από εκείνη που είχε καεί στο πρώτο εξάμηνο του 2025. Και την ίδια στιγμή, στη γειτονική Γαλλία, μια τεράστια πυρκαγιά έχει αναγκάσει περισσότερους από 200.000 ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, δείχνοντας ότι το φαινόμενο ξεπερνά σύνορα και δοκιμάζει ολόκληρες περιοχές της Ευρώπης.
«Δεν μπορείς να τη σβήσεις»: όταν η φωτιά δεν αντιμετωπίζεται κατά μέτωπο
Ο 29χρονος Ραούλ Γκερέρο, πυροσβέστης στην περιφέρεια Καστίλλη και Λεόν (όπου υπάγεται η Άβιλα), υπηρετεί την τελευταία δεκαετία και δηλώνει πως η συγκεκριμένη πυρκαγιά δεν μοιάζει με καμία άλλη. Η ομάδα του αναγκάστηκε επανειλημμένα να υποχωρήσει σε ασφαλέστερα σημεία, όταν υπήρχε άμεσος κίνδυνος εγκλωβισμού. Σε αρκετές περιπτώσεις η φωτιά, όπως λέει, βρισκόταν «πέρα από κάθε δυνατότητα κατάσβεσης».
«Η φωτιά είναι τόσο βίαιη και έχει τόση ισχύ, που ό,τι κι αν κάνεις, δεν μπορείς να τη σβήσεις», αναφέρει, περιγράφοντας μια εμπειρία που αφήνει πίσω της όχι μόνο καμένα στρέμματα, αλλά και ένα ανθρώπινο βάρος: «Πάνω απ’ όλα, αδυναμία».
Η βλάστηση ως «καθαρή πυρίτιδα» και ο ρόλος της πρόληψης
Παρότι πολλές πυρκαγιές ξεκινούν από κεραυνούς ή από σπινθήρες γεωργικών μηχανημάτων, οι πυροσβέστες επιμένουν ότι η ταχύτητα εξάπλωσης εξαρτάται καθοριστικά από το «τι βρίσκει να κάψει». Η εγκατάλειψη αγροκτημάτων, οπωρώνων και τοπικών δασικών δραστηριοτήτων — που παλαιότερα δημιουργούσαν φυσικές αντιπυρικές ζώνες — έχει αφήσει τη βλάστηση να πυκνώσει ανεξέλεγκτα. Σήμερα, όπως τονίζει ο Γκερέρο, η βλάστηση φτάνει μέχρι τις αυλές των σπιτιών.
Το μήνυμά του προς ιδιοκτήτες και τοπικές αρχές είναι ξεκάθαρο: καθαρισμός οικοπέδων, διαχείριση καύσιμης ύλης και φροντίδα του τοπίου όλο τον χρόνο. Διαφορετικά, αυτή η βλάστηση θα παραμείνει «καθαρή πυρίτιδα» για τις πυρκαγιές του μέλλοντος.
Και κάπως έτσι επιστρέφουμε στη φράση που συνοψίζει την εποχή που ζουν οι Ισπανοί πυροσβέστες: δεν υπάρχει προηγούμενο. Όχι μόνο για το μέγεθος της φωτιάς, αλλά για τον τρόπο που αλλάζει τους κανόνες της μάχης, μετατρέποντας την κατάσβεση σε αγώνα χρόνου για εκκενώσεις, προστασία κατοικιών και διάσωση ζωών. Όσο οι συνθήκες επιδεινώνονται και τα μέτωπα πολλαπλασιάζονται, η εμπειρία των ανθρώπων στην πρώτη γραμμή γίνεται προειδοποίηση — και ταυτόχρονα υπενθύμιση ότι η πρόληψη, η προσαρμογή και η ετοιμότητα δεν είναι πια επιλογές, αλλά ανάγκη.
